bruksel lahanasi

Alışveriş Hakkında Öğrendiklerim&Unutmadan yazmam gerekenler..

2012-01-27T03:09:00.003+02:00

New York'a geleli 2,5 ay oldu bile.

Yazacaklarım aslında benim gibi Amerika'yı yeni keşfedenlerin daha çok işine yarayacaktır ama olsun, buraları bilenler de belki okurken ilk şaşkınlıklarını hatırlarlar (ya da bana şaşarlar :-P)

İşte, daha yeni sayıldığım için ve henüz şaşırmaya devam ediyorken unutmadan yazmam gereken birkaç şey var aklımda. Ki daha fazla alışıp bunları görmemeye başlarsam, bulanık anı olarak kalacaklar aklımda ve bir bakmışım kapılmışım NYC'un akışına, e yazık olacak o şaşkınlıklara (kafiyeli mi oldu, ne? :-D)

Bir de alışverişle ilgili birkaç tüyom var :P

Haha, 2,5 ayda çok mu New York'lu oldum da hemen tüyolar verebiliyorum? Hayır tabii ki!! Hatta kendime 3 senenin sonunda bile "New Yorker" diyeceğimi sanmıyorum.. Pfff !! Zaten öğrendiğim şeyler de hep internet ortamında (New Yorklu önce araziye iner kardeşim! E ben daha araziye bile inememişim 2,5 ayda.. ooof offf :-/ )

Bu arada bu bilgilerin çoğunu, gene bizim gibi New York'a yeni gelen (4 ayı dolmuş ama!) bir arkadaşımızdan edindim, kendisi de bu tüyoları Hakiki New Yorker bir arkadaşından edinmiş ;))

Yani kaynak sağlam, ben ise New Yorker'ın suyunun suyu oluyorum bu durumda ama olsun :-P

Öğrendiklerimin ve izlenimleri şöyle ortaya karışık yanar döner meyve tabağı şeklinde sunuyorum, buyrun :

1- AÇIKGÖZLÜ ol ve fırsatların peşinde koş !

Şimdi bunu yapabilmek için aslında ABD'de uzun süredir oturuyor ve pırıl pırıl bir KREDİ GEÇMİŞİNE sahip olmak lazım... Malesef geldiğimiz andan itibaren çok acı bir şekilde burada kredi geçmişin yoksa (ya da kötüyse) hiç kimsenin seni adam yerine koymadığını öğrendik (karşılaştığımız trajikomik durumları bir anlatmaya başlasam, sürrel Belçika'dan sonra Amerika'nın çok da farklı olmadığını anlarsınız; bir de hep beraber ağlanacak halimize güleriz :P)

Eğer yukarıdaki şartlar sizin için geçerliyse zaten benim yazdıklarımın hepsi fasa fiso kalır.

Açıkgözlü olmak, indirimlerin sıkı bir takipçisi olmakla başlıyor. Alışveriş yaptığınız her mağzaya email adresinizi bırakmak ve bu şekilde indirimlerden hemen haberdar olmak anlamına geliyor. Hatta burada herkesin peşinde koştuğu indirim kuponlarının evinize ya da eposta adresinize yollanması demek oluyor.

Şu kupon olayını biz "Avrupalılar" (göz kırpma efekti!! ;-P) ilk önce tam kavrıyamıyor olabiliriz, ama gel gör ki bir kavramaya başladık mı, bu sefer kupon manyağına dönüşebiliyoruz :-D

Siz bizim, indirim günü (Noel Ertesi) sabahın 7.30'unda mağaza giren ilk 200 kişi olduğumuz için anında 20 Dolar indirim alabilecek kadar erken kalkabileceğimizi hayal edebilir miydiniz hiç?? Hayır, e biz de edemezdik zaten! Tamamen tesadüfi oldu ama KUPON'ların gücünü işte o gün anlamış olduk!!!

Neyse, bu kuponları alabilmemin bir kaç yolu varmış..

Efendim birincisi benim gibi Kredi Geçmişi olmayan, Sosyal Güvenlik Numarası olmayan bir HİÇseniz, uzun süredir burada yaşayan arkadaşların cömertliğine güvenmek ilk seçeneğiniz.

İkincisi, yukarıda yazmış olduğum gibi heryere email adresinizi bırakın!

Üçüncüsü ve en kıymetlisi- ki bundan faydalanacak hedef kitle zaten bu bilgiyi ne yapsın, hmmpff :-(
Öhö öhö...Kredi geçmişiniz sağlam, sosyal güvenlik numaranız da varsa, işte bu durumda o büyük mağzaların verdiği mağza kartlarına hemen başvurun ki, her alışverişinizde ekstra indirimlerden faydalabilin ve gelsin kuponlar gitsin paracıklar!!!

Kuponlara alternatif şimdilik en güzel açık gözlülük dediğim gibi epostalara maruz kalmak.. Napalım, biz sistem dışında kalan, adam yerine koyulman bir gruba dahiliz işte.. Kader utansın.. Buhuuuu !! :'-(

2-Online Alışveriş sitelerinden KORKMA!

Geldiğimizde henüz ne nereden alınır bilmiyorduk, bir de bildiğiniz gibi sil baştan ev kurma meselesi vardı... O yüzden internet erişimini yakaladığımız her anımızı piyasa araştırması yaparak geçirdik. Bunun sonucu Canal Street civarındaki Mobilyacıları keşfettik. Pahalısını da ucuzunu da gördük. Hatta pahalılarını internet üzerinden dönemsel olarak ederken, yüzde 50 indirimlerin bile peşinden koşabildik, yihuuuu !!!

Ama en mutlu olduğum şeylerden biri: AMAZON.COM'a yeniden kavuşmak oldu!!

Belçika'da her ne kadar İngilizce kitaplara kolay erişimimiz olduysa da, ben gene de bol bol AMAZON.CO.UK'den kitap ısmarlamıştım...

Burada bu işi daha da bir abartıp, evin bilumum ihtiyaçlarını oturduğunuz yerden, şipşak Amazon'dan halledebiliyorum :)

Yatak başlığı, yatak ayağı, robot, 3D gözlük, vs vs... Hatta daha geçen gün, piyasada çok kolay bulunmayan "Aaaavrupa" malı şampuanımdan ısmarladım ayıptır söylemesi.. (hakkaten ayıp.. pardon.. utandım şimdi :-/ )

Manhattan iyi hoş güzel tabii ama alışveriş konusunda büyük indirim mağzaları elimizin ucunda değil malesef.. O yüzden internet alışverişi hakikaten anlamlı be zevkli oluyor !! Buldu da bunuyor derler bana, biliyorum. Ama bazı şeyleri bir tuşla halledebilmek çok güzel yahu.. bir de evinize kadar getiriyorlar ya! Ah, ah.. ne tatlı bir lüküstür o! :))

Bir sonraki adımım: Market alışverişini Freshdirect.com'dan yapmak olacak: Herşeyi evinize kadar getiriyorlar, taze taze!! Mis mis!!!

3-Online olan herşeyi SEV!

Eveeet, yukarıda yazan bütün laf kalabalığı aslında bu üçüncü bölüme gelebilmek içindi :-D

İndirimli alışveriş siteleri !!!! BEN VAR ÇOK SEVMEK !!!!

Grupon'u bilmeyen yoktur zaten. Hah, buna bir de şu aşağıdaki listeyi ekleyelim hemen:

-My Habit
-Lifebooker ve Lifebooker LOOT
-LivingSocial Deals
-OneKingsLane
-Bloomspot

(hemen tıkla, hemen kazan! :P)

Akıllı New York'lu kızlar, şehrin altını üstüne getirmeden, en iyi fırsatlar& indirimler nerede buradan buluyorlar hemencecik :-P

Eee, ben de bu kategoriye inşallah 3 sene sonra, hani belki erişebilirim diyerek şimdiden çalışmalara başladım ve Lifebooker'dan bir sürü ilginç fırsatlar yakalayabildim:

Şimdiye kadar 3ayrı kuaför denedim ve normalden daha ucuza faydalanabildim hizmetlerinden. Bir tanesini de çok tuttum, bundan sonra oraya gitmeye karar verdim ! Yarın ise daha cesur bir adım atarak bir Medikal Spa denemeye gidiyorum.. Hadi bakalım, sağımı solumu yakmazlar inşallah...

Bu siteler NY'a özel değil ama NY'la ilgili çoooooook fırsat var, çooooook!

Mesela şu an aklımı çelen bir Manhattan üzerinde helikopter turu var ki.. kendimi zor tutuyorum valla ! :-D

4- Beni bile bu memlekette İADE edebilirsiniz!!

İlk başlarda çekingendim.. "Ama nasıl olur? Paketini açtım çoktan.. Almazlar ki geri. Kullandım da bir kaç kez.." diyen bir genç kadından... giydiği kotu bile iade edebilen bir canavara dönüşme yolundayım!! (yok ama alırken bedenimi yanlış vermişler, iki kere giydim folloş oldu, o yüzden yani. Yoksa o kadar da arsız değilimdir, henüz...)

O yüzden hiçbir fişi atmıyoruzzzz!!! Fişler içinde kaybolmamak için de bu güzel tüketici toplumun ürettiği süper organizatörlerden birini alıp güzel güzel arşivliyoruz fişlerimizi :-D (ben kupon klasörü aldım mesela -Evet, kuponlar için klasör satıyorlar!!!)

--- PERDE---

Şimdiiiii... unutmadan yazmam gerekenlere gelmeliyim ki hakkikaten bu deliliklere alışıp görmezden gelmeye başlamayım !!

Özellikle Lifebooker'da sunulan hizmetleri göz önünde bulundurunca, ama tabii bu durum New York'un mu yoksa Amerika'nın geneli için mi geçerli bilmememkle birlikte, dehşete düştüğüm çok şey çıktı karşıma...

SIk sık sunulan ve çok normal bir prosedür olarak algılanan bir COLONIC olayı var ki, beni benden alıyor!! (beni benden alması için önce ne olduğunu anlamak için oturup araştırmam gerekti, o kadar bir habermişim meğersem dünyadan!) Meğer tüm Hollywood yaptırırmış, çok sağlıklıymış, vücudumuzu toksinlerden arındırırmış, bağırsaklarımızı rahatlatırmış, sindirim sistemimizi dinlendirirmiş..miş, miş, miş...!!!

Bağırsak Yıkamaktan bahsediyoruz!!!!! Bu biiiiiir !

Sonra bir de kilo verme hapları satılıyor, böyle ne üdüğü belirsiz, hala zararları üzerine tartışılan.. mesela hormonların üzerinde etkisi olduğu söylenilen ve bu sayede kalorileri şıp diye erittiğimiz bir hCG kilo kontrol hapları!!! Bu ikiiiii !!

Favorime geliyorum, ta taaaaaaaaaa!!! Şimdi Sevgililer günü yaklaşıyor, malum.. E insanlar sevdücüklerine özel hediyeler almak ister, sörprizler yapmak ister, di mi? Heheheh.. En orijinallerinden biri de neden süsleme sanatıyla ilgili olmasın ki??? Hatta hakiki Swarovski kristalleriyle süslenmişse, valla insan başka ne ister ki bu dünyada?? İsmi de Vajazzling'miş!!! Hahahaha, işte bu da üç etti! :)))))

Deli bunlar, deli! Valla deli!!

Gözünü sevdiğim aklı başında memleketim (?!).. Avrupalıyız biz kardeşim, klasik güzellikten hoşlanırız biz!! :))

Şaşı bak Şaşır işte!!!Daha çooook öğreneceğim şey var benim, çoook!!!

UNUTMADAN:

- Alınan her hizmet için, ister restoran olsun ister spor salonu, müşterilerin görüş yazdığı www.YELP.com'u mutlaka kontrol edin, bakalım ortalama kaç yıldız verilmiş :))

Ayucuk

2012-01-08T08:19:00.001+02:00

Ayuuu pur pur pur!!! Neden orada otururlar neyi beklerler, verdikleri mesaj nedir hiç bir fikrim yok ama aralarına oturup bir sokulasım geldi :))

Ahahaha, fotoya her baktığımda aralarında geçen konuşmayı bile duyar gibiyim:-Zülfü sana diyorum, bak resmimizi çekiyorlar, düzgün otur, düzgün !! - Hanım, bak bu iki etti..... Bir rahat oturtmadin şurada! - Posted using BlogPress from my iPad

2011'in son gunleri: Upstate New York

2011-12-31T09:32:00.001+02:00

Gene bir Ayped'den yazi yazma denemesine giristim, hadi bakalim hayirlisi :-/

Ayagimin tozuyla (7 saatlik bir araba yolculugunun sonunda!!), 2011'in son gunlerinde kesfettigimiz guzeller guzeli eyaltimizden bahsetmek istedim azcik :))

Vermont ve New York eyaletinin kuzeyi icin sonbaharda muhtesem guzellikte olduklari soylenir. Evet, sonbaharin renkleri coktan bizi terketmis olsa da ben gene de Upstate New York'un sundugu yol manzarasindan son derece memnun kaldim. O kadar cok memnun kalim ki, seneye Ekim ayinda bol yurumeli, oksijen solumali, yaprak toplamali bir gezi bile tasarliorum kafacigimda :D

Bu arada, cocuklugumuzun mutlu ressami BoB Amca resimlerine ilhami kesin Buralardan topluyordu !!

Neyse, hikayenin devami seneye kaldi sanirim ;)

Simdilik Herkesin Yeni Yilini Kutlar, kucuklerimin gozlerinden, buyuklerimin ellerinden.....

Yok bu Olmadi... Efendim, 2012 herkes icin 2011'den cok cok cok daha guzel gecmesini dilerim !

MUTLU YILLAR !

Giderken yolun 1/3'ini Kuzey Metrosuyla yaptık (yani tren işte). Hudson Nehrine sıfır giden bu hat baya bir keyifliydi :)

Upstate New York

Interstate North 87, teee Montreal'a kadar giden yol :)

Poughkeepsie'ye yaklaşırken, Hudson Nehrine sıfır tren yolculuğumuz

New York, Vermont ve Kanada sınırları arasına sıkışan donmuş bir Champlain Gölü

Kamu oyu yoklamasi

2011-12-21T08:55:00.001+02:00

Ey sevgili okur!!! Her memkeet degisikligide neden hala " bruksellahanasi" ismiyle yazi yazdigimi kendi kendime soruyorum. Cevabim beni hicbir zaman tatmin etmese de bu isin "yapilabilitesi" gozumde mi buyuyor ne, her seferinde blogumu tasima kararimdan vazgecmis buluyorum kendimi...Sorarim size: artik bruksellahanasi'ni her gittigim yere tasimayi birakayim mi? Oof, simdi bir de yeni blog ismi bulmak gerekcek... Hmpf :( Not: bu yaziyi da yeni oyuncagim tabletimle yazdim, bakalim yayinlaninca nasil gozukecek...

Cik cik

2011-12-13T16:16:00.001+02:00

Bizimkisinin meşhur lafı : "yuvayı dişi kuş kurar hanım"

Tabii doğrudur, ama o dişi kuş o yuvayı kurana kadar neler çekiyor bir soranınız var mıdır?

Bu dişi kuşların çektiğini bir ben bilirim bir de Allah bilir. (bir de bu yazıyı okuyanlar hatırlar)

Milyonlarca dal parçası arasında EN uygununu seçerler... Saatlerce o dalı bulmak için uçaaaar dururlar (masal tonuyla okunacak). Yuva dediğin bir dalla kurulmuyor ki! Mükemmel dalı bulunca da, bu sefer o Mükemmel dala EN iyi uyacak Yeni bir Mükemel dal bulmak için minik kanatlarını çırpa çırpa tekrar yollara koyulur o dişi kuşlar (görsel materyel olarak minik dişi serçeyi kullanalim lütfen)... Yuva deyip geçmeyin, her biri adeta birer sabır, sevgi, kararlılık ve mimari şaheserdir!! O birbirine girmiş, ahenk içinde sarılmış dallar ve o dişi kuşun azmidir o yuvayı yuva yapan.

O emektir o yuvayı yuva yapan. Minik çırpı bacaklara ve kanatlara inen o kara sulardır orayı yuva yapan.. (küçük Emrah kaşlarımı çattım, ıslak köpek bakış moduna geçtim)

Bizim Alfa Serçe dişi kuşa bütün "kutsallığı" ile bu görevi hatırlattıktan sonra, dişi kuş çırpı bacaklarını bu sefer New York'un buzz gibi havasında (içine termal tayt giyerek-evet paçalı don yani!) koşturttu..

Koltuklarının teslimat tarihi ertlendi, sinir krizi geçirmeden hemen alternatif koltuklara baktı. Baktı, araştırdı, gitti, gördü ve denedi.. Kafasında ve şemalarında uzun uzun yerleştimeye çalıştı hepsini minik salonuna. Ama ne hiçbiri uyabildi, ne de hiçbiri erkenden teslim edilemedi.. Kara bulutlar çöktü dişi kuşun tepesine..

New York'un Belçika'dan beter yağmurlarında gene koşturdu durdu o çırpı bacaklarıyla... Lambası, orta sehpası, şifonyeri, halısı, yastığı, askısı, kepçesi diye diye evin geri kalan eksiklerini bir çırpıda gidermeye çalıştı.. Ama bu yuva diğer yuvalara benzemiyordu ki. Burası farklı bir yuvaydı, burada işler alıştığı gibi işlemiyordu. Olsun, o alıştı bu yeni işleyişe... Kanatlarını çırpa çırpa, bir bir mükemmel dalları buldu getirdi, ya da getirileceğine dair sözler aldı. Artık bir de koltuğu geldi mi, bu yuva sonunda YUVA olacaktır dedi.

Blue Note

2011-12-04T10:05:00.000+02:00

Sakin başlayan bir Cumartesi gecesinde, aylak aylak west village sokaklarinda dolaşırken kendimizi Blue Note'ta bulduk.

Galiba NY'un bu beklentisiz başlayan ama süprizlerle dolan gecelerine aşık oluyorum :))

Bu akşam Blue Note'ta çalan baba grupların aksine "hip hop with a certain perspective" diye kendilerini tanimlayan Mental Notes grubunu dinledik. Çok keyifli oldu :)

Ben de yavaş yavaş hip hop jargonunu çözmeye gayret ediyorum :)) Çalışmalara devam!!

Blue Note@ 6th Avenue and MacDougal

New York'ta bir Brukselli :))

2011-11-28T00:20:00.007+02:00

Bruksellahanasinin ve Bruksel'de azcik da olsun vakit geciren herkesin, sadece yagmurdan illallah dediginde degil, bayilarak da gunun her saatinde ugradigi ekmekcisi/kruvasancisi/cay evi/sohbet mekani/sicak cikolatacisi/nutellali ekmekcisi.... LE PAIN QUOTIDIEN, adeta New York sosyetesinin gozde mekani haline gelmis durumda !!!

Dedim ya, her yer tadinik... Duydugumuz kadariyla sadece bizim mahalledeki Le Pain Quotidien'i isleten degil, New York'taki butun subelerini de Turkler isletiyormus :))

Not: Burada da noel sarkilari caliyor surekli!!!!!! Ciyaaaaak!!

Mobil yazi ikiiii - Ben bu isi kaptim bebegim :P

Mobil yazi Numero Uno!

2011-11-27T19:23:00.002+02:00

Kac zamandir bloga disaridayken bir seyler yazmak istemisimdir; olay yerinden bildirmek ve sicagi sicagina fotosuyla hemen paylasabilmek bunu...

Dualarimin kabul oldugu gun bugunmus :)) Fonda da (icimden tabii) bangir bangir "haleluya" sarkisini caliyorum :P

Ee blog artik telefonuna kadar gelmis, bir denemek lazim hemen :)) (pazar pazar yataktan kalmadan yani)
:P)

Hmm, tabii insanin yazacak bir seyi olmali. Öö... Aaa durun durun buldum !!!!

Dun ne yapacagimizi tam bilmeden attik kendimizi sokaga, once guzel bir brunch (ben ayiptir soylemesi cok pis egg benedict ve florentine hastasi oldum... Bir de her cesit bagel'e BAYILIYORUM!!!)

Neyse, dun iste oyle nereye gittigimizi bilmeden basladik yurumeye. Yuru babam yuru; oraya bak, suraya bak, yurumeye devam et. Bir ara home depot'ya ugra (buranin bauhaus'u) ve bayginlik gecir, sonra gene yurumeye devam..

Non stop saat 4'ten 11'e kadar yuruduk!!! Pardon yalanim olmasin, bir tek arada 1 saatlik kahve molasi verdik o kadar :))

Iste bu sehrin adami boyle yurutmesine bayiliyorum. Sogukta bile yuruyor insan!

Neyse asil konum yurumek degildi, asil konum yururken habire fotosunu cekecegin bir unlu bina, unlu mekan, unlu cadde ve sokak gormek :)) Bunu da komik ama hos bir sekilde new york'un buyusune kapilmis turist surusuyle beraber yasiyor olmak :P

Aaa bak burasi surasi diyorsun, hadi gelmisken bir resim cekelim. Sonra bir bakiyorsun sagin solun, onun arkan her yer ayni kareyi cekmek isteyen turistlerle sarilmis :)) Bir de utanmadan senin poz fikrini de caliyor bazilari :P

Yurumeye devam derken hoooop yeni bir atraksiyon ve gene ayni manzara.. ve gene ayni turistler!! Bir etti, iki etti, uc etti.. Dedim Ilker'e bari tanissaydik bazilariyla :))

Neyse biz yurume ve sebeklik maratonumuza devam ederken, bir de sunu fark ettim: noel sarkilari bende alerji yapiyor. Bayginlik geciriyorum, her yerde istisnasiz basladilar pes pese noel sarkilarini calmaya.. Bir dinlersin keyiflenirsin, iki dinlersin sozleri mirildanirsin, uc dinlersin azicik yerinde oynamaya baslarsin, ama 4,5,6,7,8,9...... dinlersen ciglik atasin gelir!!!

Daha once demistim ya, burasi abartilarin, cok'larin, en'lerin ulkesi.. En cok susleme, en cok noel sarkisi, en cok aydinlatma, en gosterisli vitrinler, en fazla hediye cesidi, en buyuk noel agaci en, en, en, en.... Hepsi de burada iste! Kacisin yok!!

Ama ben burayi en cok yurudugum sehir numero uno olarak hatirlamak istiyorum simdilik :))

Bugun hava da cok guzel, dunden sonra ilker'i ikna edebilirsem, Central park'ta yurumek istiyorum bugun :)))

Hadi bana jingle bells'li yuruyusler (cildirip kafama bir noel babasi sapkasi alip gezmeme az kaldi!!)

Gelenekleri Öğrenelim - Ders 1: Thanksgiving !

2011-11-24T21:24:00.003+02:00

Birinci dersimiz, ayağımızın tozuyla kendimi içinde bulduğum Thanksgiving Bayramı olacak.

Nam-ı diğer Şükran Bayramı :)

Efendim, bir süredir zaten her yerde çılgın bir süsleme maratonu hali hazırda başlamış durumdaydı.. aslında bu süslemeler Thanksgiving'den çok Noel hazırlıklarıydı... Sormayın, valla anlamadım ben de. Sadece bu hafta başından itibaren, sağda solda "sen uğraşma, hindini biz senin için pişirir hatta evine kadar da getiririz" ilanlarını görmeye başladım..

Zaten geldiğimden beri anladığım en iyi şeylerden biri, kimse evinde yemek yapmıyor burada! Bizim buradaki bütün marketler hep hazır yemek üzerine kurulmuş. Sıcağı, soğuğu, orta kararı, tatlısı, ekşisi, hintlisi, çinlisi tarzında up uzun bir hazır yemek listesi sunmaktalar. Benim gibi evin en temel ihtiyaçlarını almak için mahalle marketine giden bir "türk kızı" olursanız, aval aval o reyon bu reyon file içinde satılan papates, soğan, sarmısak arayarak 45 dakika geçirirsiniz markette... ve hiçbirşey almadan çıkarsınız!! Neyse.. konumuzu dağıttım.. Pardon.

Evet, Amerikalı komşularımızın Thanksgiving hindileri çoktan fırına atılmış çıtır çıtır kızarırken, biz de sevdüceğümle mahalledeki çok sevdiğimiz Madison Restaurant'a kahvaltımızı yapmaya gittik bu sabah (tipik amerikan diner'ı- tek kelimeyle hastası oldum ben bu diner'ların !! :-P)

Thanksgiving olayını malesef tamamen unutmuş olduğumu fark etmem televizyondan naklen yayınlanan Macy's Thanksgiving Parade'ini (geleneksel şişme balon geçit törenini) görmemle oldu.

Bayram çocuğu gibi bir neşe sardı içimi birden!! Bu Amerikalı'ların herşeyi ne kadar da güzel abartarak yaptıklarını hatırladım tekrar. Kötü anlamda söylemiyorum, hayır. Sadece yaptıkları her şeyi büyük, abartı, aşırı içten gelerek yapma özellikleri olduğunu düşünüyorum. Mesela sağda solda duyduğum "hello"lar. Ben hiç bir ülkede bu kadar abartılı ama bu kadar da içten merhaba denildiğini henüz duymamıştım!! Valla!! Taklit etmeye çalıştıklarımdan biri de bu: merhaba'larıma, teşekkür ederim'lerime biraz abartı ve bol içtenlik katmaya çalışıyorum şu günlerde.. ağzımı da azıcık yayarak tellafuz edersem sanırım bu işi çözecem!! :)))

Neyse, ne diyordum.. Aslında bizim eve yakın bir yerden geçiyordu balonlar ama tamamen unuttuğum için ancak televizyondan, kahvaltımı yerken full konsantre Herald's Square'deki neşeyi, ciddiyeti, abartıyı sindire sindire seyretmeye gayret gösterdim -İlker'in hayretler içinde bakışına maruz kalarak :-P. Napiim kardeşim, siz Anglosakson dünyasını, Amerika kıtasını tanıyor olabilirsiniz, ama bu benim ilk yakın temasım. Yepyeni bir dünya diyorum size inanmıyorsunuz. Hala koca gözlerle gözlemliyorum olup bitenleri, davranış biçimlerini, yeme alışkanlıklarını, birbirleri arasında ve yabancılarla olan etkileşimlerini... Ampirik (empirical yani :P) bir çalışma bu!! Küçümsenecek birşey değil lütfen :))))

Evet, Thanksgiving.... Şimdi içimiz dışımız aslında Amerikan kültürüyle dolmuş bir ülkenin vatandaşları olarak, çocukluğumuzdan beri seyrettiğimiz Amerikan filmlerinden şu kareyi hepimiz hatırlarız: Amerikalı ilkokul öğrencisi Thanksgiving'de sınıf önünde okumak üzere Thanksgiving'in ne anlama geldiğini anlatan kısa bir kompozisyon yazar. Ya da bazı filmlerde bu durum, hayran anne babalara sunulan bir müsamere olarak karşımıza çıkar. Hani bazı çocuklar hindi kılığında, bazıları Pocahontas, birileri de arka fonda yaprakları dökülen sonbahar ağaçları olarak sahneye çıkmıştır.. Hatırladınız di mi?

Ben de bu bağlamda, bugün Thanksgiving neymiş araştırıp, burada sizinle paylaşmayı kendime görev edindim :))

Thanksgiving kelime anlamıyla şükran sunma bayramı oluyor aslında. Şükran sunma aslında pagan çağlardan beri her hasat sonrası kutlanılan bir bayrammış. O seneki hasat için doğaya, tanrılara şükranların sunulduğu Hristiyanlık öncesi bir inanış ve gelenek. Hristiyanlığın yayılmasıyla, Avrupa'da bu bayram daha bir dini içerik kazanıp, Şükran günü, yani hasat sonrası, kilisede özel ayinlerin düzenlendiği bir kutlamaya dönüşmüş. Belki daha önce yazdığım Paskalya Bayramını hatırlarsınız. Aslına bakarsak, bugün kutlanılan birçok dini bayramın temelinde farklı pagan inançlarının zamanla değişime uğraması ve tek tanrılı dinlerle harmanlanması yatmaktadır.

Şükran günü bana kalırsa dini bir bayramdan çok Amerikalı olma bayramı anlamına geliyor burada. Çünkü kutlanılan ve şükredilen en temel nokta bu Yeni Dünya'ya ayak basan "öncü"lerin (sömürgeci dememeye gayret gösterdim :P) burada kalabilmelerini sağlayan hasatı toplayabilmiş olmaları. Yerli Kızılderililerin yardımıyla bu topraklara ne ekilir, nasıl yetiştirilir öğrenirler ve bunun sonucunda açlıktan kurtulurlar. Bunun üzerine, bir kaç sene sonra "öncü"ler yerli halkın kabile şefi ve bir heyeti Şükran günü yemeğe çağırır ve ortak bir masa kurup o seneki hasata ve yardımlaşmaya kadeh kaldırırlar (burası benim eklemem :P).

Amerikalı olmak dedim çünkü dini öğeler zaman içinde yok olmuş durumda ve sadece aile fertlerinin veya dostların zengin bir sofra etrafında şükranlarını dile getirmek için ve mutluluklarını paylaşmak için kilometrelerce mesafa kat ederek beraber oldukları bir bayram. Bu bayramı Amerika'lılığı benimsemiş herkesin çok büyük içtenlikle kutladığına dair bir izlenime kapıldım ben gelir gelmez. Yanılıyor olabilir miyim? Belki de..

Şimdi herkes Thanksgiving hikayesini zaten biliyor, ama internetten baktığınız zaman bu konuda ciddi bir rekabetin olduğunu okuyorsunuz. Bir kaç eyalet "ilk Şükran gününü biz kutlamıştık aslında !" gibisinden "ilk" olma derdine düşmüş Orijinal hikaye bizimkisi diyenlerden biri de Plymouth'lular. Hikayenin New York'un 400 Km kuzeyinde bulunan Plymouth, Massachussetts'te buraya ayak basan ilk 102 sömürgecinin o sene kötü mahsülden dolayı neredeyse ölmek üzereyken, yerli Wampanoang Kızılderililerin kendilerini yardım etmesi sonucu hayatta kalmalarının ve o günü Şükranla anılmasını göstermekteler.

Bir diğer yandan "hayır efendim 1590'ladan itibaren biz her sene Şükran gününü kutluyorduk" diyen bir de Teksas'a yerleşen İspanyol sömürgeciler, pardon öncüler var. Bununla da bitmiyor, benzer bir hikaye ile "ilk bizdik" diyen bir de Virginia'lılar var. Onlar ise, Yeni Dünya'ya yerleşmelerinin yıldönümünü Şükran günü olarak kutluyorlarmış 1619'lardan beri... Yaaaa...

Uzun lafın kısası hiyake bol, ama özü hep aynı.

İşin ilginç yanı Amerika Birleşik Devletlerinin Kuzey komşusu Kanada, her sene Şükran gününü kutluyor. Ancak farklı bir tarihte... Ööö, farklı dediysem de o kadar da değil; gene hasat dönemine denk gelmekte ve Kasım ayının ilk Pazartesi kutlanmakta. İlginç olan bu değil, ilginç olan Kanadalıların ABD'nin kutladığı Şükran gününü görmezden gelmeleri ve hikakeyi yok sayıyor olmaları; aynı şekilde ABD'lilerin de Kanada versiyonu Şükran günü hikayesini yok sayıyor olmaları.. Alemler valla :))

Kanada'nın Şükran günü versiyonunu paylaşayım mı hemen?

Yok, istemem deseniz de gene de dayanamam yazarım ben :P

Kanada'yı karış karış keşfe çıkan dönemin kaşiflerinden Martin Frobisher Beyefendi, Kuzeyden Pasifik Okyanusuna çıkacak bir yol aramaya koyulmuş. Tabii kutupların o zor koşullarında, Kanadanın o zor ikliminde çok zooor kat etmişler o yolu. Bunun üzerine o bölgeye son gidişinde Tanrı'ya şükretmek için hem bir dini ayin hem de bir şölen düzenlemişler. O topraklarda gerçekleştirilen ilk Hristiyan ayin olmuş o.

Eveeet, bu kadar çalışmaya yıldızlı pekiyimi isterim ona göre :P

Amerikalı olmaktan bahsetmişken, biz de akşama Madison Restoranın sunduğu Thanksgiving menüsünü ya orada, ya da yeni masamızda (evin tek mobilyası!) bizim gibi bu Yeni Dünya'ya yeni ayak basmış ve bizim gibi yeni bir hayat kuran arkadaşlarla beraber kutlamayı düşünüyoruz.

Gelenek yerini bulsun bir de:

Soru: Bu sene ne için şükrediyorum?
Cevap: Her gün yeni ve farklı şeyler keşfedeceğim ve akşamında sevdiğim insanla bunları paylaşabileceğim bir güne uyanıyor olduğum için şükrediyorum.

Peki ya siz?

Aman, aman.. çok önemli: Bazı yerli Amerika halkaları ise bu günü, Şükran gününün tam aksine yas günü ilan etmekteler ve ilk öncülerin gelmesinden sonra başlayan ve uzun seneler süren Kızılderili savaşlarını anımsamak için seçmişler.

İlkTemas...

2011-11-22T07:44:00.000+02:00

Eveeet, nerede kalmıştık?

Hmm, etiketlere yeni bir kategori daha eklemekle başlayalım işe :)

İlk temas... Gözlemleme, not alma, öğrenme, uygulama, taklit etme, kendine uyarlamalarla geçen bir ilk temas. Ve daha yolun çok başında. İlk temas ancak 6 ay sonra sona erer bence.

Ama garip bir tanışıklık duygusu sarıyor insanı bu ilk temasta, insan yabancı olsa da yabancılık çekmiyor... Mutlu ediyor bu tanışıklık.

İlk temasın etkisi mi bilmiyorum ama yürünüyor, çok yürünüyor bu şehirde, ayazında bile çok yürünüyor. Ve gene de doyulmuyor yürümeye! Her köşesini, her caddesini bilmek, öğrenmek istiyorsun. Ama zaman yetmiyor, bir bakmışsın gün bitivermiş :)

Bir iki günde şehir haritasını çözmek ise çok büyük bir tatmin :P Akıllı sanıyorsun kendini :D.. Metroya ilk biniş de öyle: insanlık için küçücük ama Lahana için kocamaaaan bir adım! :))

Garip bir enerjisi var bu şehrin, positif bir frekansta caddelerde akıp gidiyorsun sen de o kalabalıkla birlikte... hem varsın, hem yok... kalabalıkta kayboluveriyorsun..

Mutlusun. Nokta.

Yeni Dünya

2011-11-07T03:37:00.001+02:00

Yarın yepyeni bir gün...

Yarın yeni yorgunlukların, yeni heyecanların, yeni bir hayatın, yeni keşiflerin, yeni maceraların, yeni dertlerin, yeni telaşların, yeni endişelerin, yeni mutlulukların, yeni dostlukların, yeni tatların, yeni korkuların, yeni zevklerin, yeni özlemlerin, herşeyin en yenisine.... Yarın yeni Dünya'ya merhaba diyeceğimiz, hayatımızın yeni bir sayfasına başlayacağımız güne uyanıyoruz...

Kötü Çocuk Rafa-1

2011-10-28T13:07:00.006+03:00

Evet, neden, daha doğrusu kimden bahsedeceğimi anladınız :)

Rönesansın muhteşem 3lüsünün biri hakkına daha önce uzun uzun yazmıştım zaten (Mikelanjelo yahu, hatırlasanıza ! (unutanlar buraya tıklasın))

Diğeri hakkında ise "yazdım, yazacağım; aman bekleyin; az sonra; bir sonraki yazı; geliyor; şimdi" diye diye size de kendime de illalah dedirttim... Ama artık daha fazla erteleyemezdim, zira Roma'daki son haftamıza girmiş bulunuyoruz :((

Söz vermiş olduğum ama neresinden tutup, bir türlü nasıl başlayacağımı bilemediğim; nasıl toparlayacağım hakkında ise ciddi şüphelerim olan Rafa yazımı burada değil de Ankara'dan (ki ihtimaller çok düşük), daha da kötüsü NYC'den yazmak gönlümde taht kurmuş bu güzel ülkeye ve sanata ihanetten başka birşey olmazdı diyerek... bütün cesaretimi toplayıp konuya tepetaklak atlıyorum :)

Ah Rafa, ah... Ben sana nasıl haksızlık etmişim meğersem. Sebebini açıklayabilirim, valla aslında çok basit: Vatikan Müzesini ilk gezdiğimizde biz meğersem senin Papa için baştan sona yeniden boyadığın (freskolarla döşediğin desem daha doğru olacak) odalarını hiç görmemişiz... Görmüş olaydım, hiç yapar mıydım sana bu haksızlığı.. Hiç sana seri üretici, paragöz der miydim? (tamam, diyebilirdim gene belki, pardon). Ama frescolardaki melekleri, yüzleri, renkleri, bakışları, vücutları incelerken inan gözlerim doldu. Mikelanjelo'nun eserlerine bakarken duymadığım, çok daha farklı bir duygu yaşadım içimde.

İnan bizim evde ikiye bölündük resmen, sanırım senin döneminde de böyleymiş; sizden çok senin ve Mikelanjelo'nun hayranları arasında bir kapışma varmış. Sizler sadece sanatınızı yaparken, Roma ahalisi, Kardinaller, Floransa'nın soyluları bir seni, bir Mikelanjelo'yu öne sürüyorlarmış. Herkes kendi tuttuğu "sanatçıyı" yere göğe sığdıramazken, diğerini de alaşağı etmekten çekinmiyormuş...

500 sene sonra, aynı çelişki, aynı rekabet bu sefer bizim evin içinde vuku buluyor. Eskiden seni daha çömez, daha paragöz, daha entrikacı bilirdim. Ama eserlerinle daha çok vakit geçirdikçe, hakkında daha fazla sorup soruşturdukça, meğersem o söylenenlerin hepsinin Mikelanjelo hayranlarının kıskançlıkla yaymaya çalıştıkları, yarısı doğru yarısı yanlış bilgiler olduğunu öğrendim.

Senin peşinden neredeyse doğum yerin, memleketin Urbino'ya gidecektik. Meşhur Fransız yazar Stendhal "Roma'da gezintiler" kitabında diyor ki; Ah bir görseniz Urbino'yu... Bu kadar güzellik, bu kadar duygu, bu kadar hassasiyet nereden gelmiş Rafa'ya çok daha iyi anlardınız...

Urbino'ya gidemedim ama hakkında okuduğum her şey, görebildiğim her eserin, edindiğim her bilgi seni daha da çok merak etmemi sağladı. Seni tanımak zorunda hissetim kendimi!!

Baban gibi sen de ressam olmuşsun genç yaşında; hatta çok genç yaşta büyük ustaların atölyelerine çırak olarak yollamışlar seni... Ama senin o Tanrı vergisi yeteneğin, babanın ortalama yeteneğini ilk günden itibaren gölgede bırakmış, ondan öğrenecek hiçbir şeyin kalmamış çok kısa sürede. Hatta ustan Perugino'nun tekniğini, tarzını, elini, kalemini, Perugino'dan bile daha iyi yapar hale gelmişşin. İnsanlar Perugino'nun eserlerinde değişik bir duygu yakalamaya başlamış senin gelmenle birlikte.. Çizdiğin, boyadığın her esere kendi güzelliğinden katıyordu diyorlar hep.

Belki Stendhal'in dediği gibi doğduğun Urbino'nun toprağından suyundan sen de etkilenmiş olacaksın ki, geç yaşından itibaren son derece ince ruhlu, hasas, özgüveni olan ama hırçınlıktan uzak; güzele hayran- her anlamda ;-)... tatlı dilli, oturmasını kalkmasını bilen kelimenin tam anlamıyla: tam bir Rönesans Çocuğu/Delikanlısı olmuşsun :)) ....

Belki de entrikacı damgasını almasının sebebi de budur. Hatırlarsanız, Mikelanjelo Rafa'nın tam tersi aksi, sanatından başka birşeyle ilgilenmyen, tek bi dostu bile olmayan olağan üstü bir yetenek ama bir o kadar da asosyal bir sanatçıymış... İşte bu yüzden, Rafa'nın saraylarda, kardinaller ve dükalar arasında rahat tavırları, ruhunun inceliğ ve hoş sohbeti, sanat patronlarını kendine hayran bırakacak ve her ortamda onu övmelerine, yeni resimler sipariş etmelerini sağlayacak ekstra bir özellik olarak da algılanabilir.

Urbino'dan ayrıldıktan sonra Rafa Rönesans'ın beşiği Floransa'da bir süre geçirip, birçok usta'dan etkilenip, kendi çizgisini daha da geliştirmış... Etkilendiği ustalar da yabana atılacak türden değil hani :P Leonardo Da Vinci'den bahsediyoruz !.. Floransa'dayken Rafa Leo'nun insan vücüdunu açık harita gibi okuyabilmesine duyguğu hayranlıkla, yavaş yavaş kendi eserlerinde figürlerini hareket halinde çizmeye başlamış, aralarında göz teması kurdurarak hikayeye derinlik katmış, jeometrik alanlara bölerek tuvali farklı kompozisyonlar yapmaya başlamış ve gene Leo'nun Mona Lisa'da en net görebileceğimiz "puslu" tekniğini daha yaygın şekilde kullanmaya başlamış bizim Rafa (puslu dedim ama orijinali sfumato'dur ve çizgilerin belirsiz bir şekilde, neredeyse bir pus tabakasının arkasından gözükmesine denirmiş). Yandaki tablo için, hemen Mona Lisa'dan sonra, Leo'nun portrelerde vücudu ottuturma şekli, tabloyu iki alana bölüşü ve peysaj kullanma tarzından doğrudan etkilendiği söyleniliyor :)

Hatırlatma: Bu yavaş yavaş ustalık dönemine doğru attığı adımlarda Rafa daha sadece 20'li yaşlarının başlarındaydı!!! Sen neymişsin be Rafa !? :))

-----

Lahananın notu: Kötü çocuk Rafa 2 "İtalya'dan bir çizme almadan dönülmez" alışverişinden hemen sonra devam edecektir.. Malum, günler sayılı.. 2 gündür yayınlanmayı bekliyor yukarıdaki bölüm ama bir türlü evde durmadığım için aksadı. Ben de Yazıyı ikiye bölmeye karar verdim.

Sanatseverin notu: yukarıdaki resimlerin hepsi Rafa'nın Roma'ya gelmeden önceki, Floransa dönemine ait resimleri. Roma'ya 22 yaşında geldiğini de gene bir kez daha hatırlatırım (unutmayacaksın ey okuyucu !!! :P).... biz ne yapıyorduk o yaşlarda?? ders kırıp, laklak ediyorduk okul bahçelerinde.. peeeeh!!! :((

Meraklısına not:

1.resim: Rafa'nın çocukken yaptığı otoportresi (!!!)

2.resim : Louvre Müzesinde bulunan, La belle Jardiniere lakaplı tablo- Leonardo Da Vinci ustadan etkilendiği söylenilen bu tabloda, Rafa Meryem Ana'yı daha rahat, daha samimi bir pozda çizmiş. Bilginize, bu Madonna tablosu için, Rönesansın en meşhurlarındandır deniyor :))

3.resim : Madonna dei Garofani, National Gallery Londra'da bulunmaktadır. Gene Leo'dan esinlenilen bir kompozisyon.. Ancak, renklerin canlılığına tikkat!! :)

4.resim: Agnolo Doni portresi, Pitti Sarayı Floransa'da sergilenmektedir.

--- Arkası Yarın-------- :P

Sonbahar rüzgarı

2011-10-18T17:03:00.004+03:00

Bakmayın sessiz kaldığıma şu sıralar, sebebi sıkıntı ve uyuzluk değil. Tam aksine fellik fellik gezmekten yazamıyorum hiçbirşey :P

Aslında sıkıntı yok desem yalan söylemiş olacağım. Fena bir Roma'dan kopma sendromu yaşıyorum, hiç sormayın... Büyük göç öncesi stresimi saçma sapan herşey için döktüğüm göz yaşlarımdan anlıyorum. Birisi bana üzücü bir şey anlatsın başlıyorum böhööööööööö salya sümük ağlamaya!!! Saçma sapan True Blood gibi bir vampir dizisinde (saçma sapanlığı vampir dizisi olduğundan değil elbet, sadece durumun saçma sapan oluşunu vurgulamak için şeeetmiştim... yoksa Eric the Viking'in hastasıyız !!) Evet, ne diyordum??? Hah, True Blood gibi bir dizide bile böhöööööö diye ağlıyabiliyorum, tamam sanırım yeterince vrugulayamadım durumumun vahametini: Doctor Who seyrederken ağladım en son dün!!!!! Durumun melodramatik etkisini açıklamaya yetiyor olması gerek, di mi???

Sinirlerim bozuk. Taşınmak istemiyorum. Yoruldum. Mesleğimden kopmak hiç istemiyorum. Belirsizlik beni korkutuyor. İtirafın en büyüğü: NYC beni ürkütüyor!!! İnsan ölçeğinde ve heryerinden güzellik akan, toprak rengiyle sımsıcak Roma'dan; megaşehir beton cenneti NYC'de, 28inci kattaki dairemize taşınmak beni ürküyüyor.

Duyanlar anlam veremiyor bu ayrılık sıkıntıma, ayaklarımın geri geri gitmesine. Ama tüm samimiyetimle Roma'da yaşamak bana çok iyi geldi. Yaşadım diyebilirsem ona da aslında.. Geçtiğimiz sene ayda 2 kere gidip geldim hep; bazen 2 ay boyunca gelemediğim oluyordu, geldiğimde de bir hafta kalıp geri gidiyordum.. Yoruldum, çok yoruldum aslında.. Belki de iyi gelecek biraz dinlenmek. Kafamı dinlemek, kendime zaman ayırmak. Ama diğer yandan, seviyordum ben bu kadar yakın olmayı Türkiye'ye... Bu gidiş gelişler yorsa bile, çalışmak kadar güzeli var mı?? (tamam, biraz abartıyor olabilirim, insanoğlu zorunlu olmasa çalışmaz belki; ama, sevdiği bir işi yapıyor olmak tatlı bir yorgunluk oluyor valla (bir zamanlar umutsuz ev kadını olmuş birinin itirafları :P))

Ama ama... daha Venedik'e gidecektik.. Milano'da podyumda yürür gibi sokakta yürümeyi öğrenicektim hani? Napoli'de Sofia Loren'leşecektim daha ben... Prada'yı, Fendi'yi talan edecektik bir de hani ?? Ne oldu?? Süremiz mi doldu? Hay aksi...

Zaten İtalya'da son bir haftadır inanılmaz bir sert rüzgar esiyor. Sanarsın beni buralardan koparıp uzaklara savurmak istiyor. "Hadi kızım, hadiiii... senden sonrakilere de fırsat ver biraz... hadi naş naş" dercesine dengemi bozuyor yürüken Roma sokaklarında (Toskana'da başlamıştı zaten namussuz!)

Neyse, gene de gitmeden bol bol gezdim diyebilirim. Son bir kez Floransa ve Siena'ya gittim. Bu sefer Uffizi Müzesinde Boticelli ve dönemin diğer ustalarına saygılarımı sunup da geldim.

Valmontone Outlet'ine gittim, oh be! Yok, boşuna merak etmeyin ekstra görülecek, alınacak hiiiç bişicikler yok. Ben ettim, siz etmeyin.

İmparator Adrian'ın yazlık villasina (!?) gittik. Yukarıdaki gün batımı da orada çekildi zaten.

Süper bir Sardunya Adası Balıkçısı keşfettim (peki, tamam keşfettirildi işte).. Ama zaten genel tema yeme&içme üzerine kurulu bir hayat olduğu için bizimkisi, sanırım geçtiğimiz haftalarda bol bol yiyip içtiğimi söylesem çok şaşırmazsınız zaten (Allahtan evde tartı yok!)

Vatikan Müzesine 4üncü kez gitmeme rağmen, nasıl olduysa bu sefer bütün bir günümü geçirdim!! (ama görmediğim kadar da kalabalıktı içerisi, veeeeee bu kalabalık yüzünden Sistine Şapelinin içinde kimsenin resim çekmesine birşey demediler!! Serbest Foto Günü, yihuuuuuu !!!!)))

Ah, aaah....

Sonbahar renkleri İtalya'ya çok yakışıyor. Roma ayrı bir güzelleşti, Toskana ise olağanüstü bir güzellikteydi.

Şu rüzgar beni götürdü götürdü.. yoksa kök salıcam bu memlekte....

*****

EDIT : Valla dayanamadım 24000 Baci'yi de koydum. Kulağımızın pası gitsin azıcık :))

Kole Isaura

2011-09-20T23:15:00.002+03:00

O odayi duzelt, surayi tasi, bu depoyu yeniden duzenle, atilacaklari at, verilecekleri ver, goturulecekleri ayir, kalacaklari duzenle; yeni bir dolap al, icini birakacagin esyalarla doldur; babanin 2 senedir rica ettigi ama senin hep ihmal ettigin kutuphane hayalini gerceklestir; ikea'dan kutu kutu kutuphane tasi, monte et, yerlestir; ruh sagligin icin spor ve yoga yap, enerji versin, vitamin depola diye taze meyve suyu icmeye calis; anneyi her gun disciye gotur; manikur yaptiracagin gunun hayalini kur, cikan beyaz saclarini her gordugunde 'ben boyle nasil dolasiyorum' de; kosturmadan dolayi verdigin 3 kilo icin sevin; doktor islerimi gitmeden halledebilecek miyim de; agregasyona da giricez ama nasil gircez diye kara kara dusun; butun isleri bitirince kaplicaya gitsem mi ki diye hayaller kur: yeniden yararilmis sekilde sac, kas, biyik, el ayak 4/4'luk sekilde kuaforden cikacagin gunu dusunurken bile gozlerin dolsun...

Gundemim budur arkadaslar.. 2 haftadir kole gibi calisiyorum, kendime tatil verecegim gunun hayalini kuruyorum!

Vzzzzzzt hizli film seritleri seklinde gozumun onunden gecen sahneler: Ankara, Roma, anne&baba'yi Italya'da gezdir, Roma'ya veda, salya sumuk, tekrar Ankara, valiz topla, evi kapa, son gunlerin tadini cikar, vedalar medalar hooooop .....ileriye sardim, veee:

NYC'de birinci gun:

Sil bastan ev kur!!!

Evin her odasinin olcusunu tek tek al, hepsini kafa defterine not et; once bir piyasa arastirmasi yap ama en kisa zamanda karara bagla ve (muhtemelen ikea!) butun ev mobilyalarini tek bir adresten almaya ozen goster; elindeki listenle mobilya dukkanina git.... (hadi sans senden yana ve boya badana ihtiyaci olmadigini varsayiyoruz evin!)

koltugu, sehpasi, yemek masasi, sandalyesi, bufesi, halisi, Tv kosesi, muzik kosesi, calisma masasi, tablosu, kutuphanesi, lambasi, avizesi, banyo paspasi, ecza dolabi, sabunlugu, wc fircasi, dus perdesi, mutfak perdesi, kahve makinesi, tost makinesi, kettle'i, mikro dalgasi, masasi, bicagi, kepcesi, kesme tahtasi, suzgeci, tenceresi, fincani, tepsisi, kupasi, tabagi, bardagi, canagi, masa ortusu, catali bicagi, pecetesi, havlusu, aynasi, yastigi, yorgani, carsafi, nevresimi, yatagi, elbise dolabi, ayakkabiligi, bilgisayari, televizyonu, interneti, kablolu yayini, gsm operatoru, tarifesi, marketi, kuru temizleyicisi, manavi, balikcisi, esnafi, mahallesi........... diye diye yeni bir ev, yeni bir hayat KUR !

Butun GOCEBELERE, GURBET KUSLARINA, KOLE ISAURA GIBI CALISAN EV KADINLARINA, BENIM GIBI Y MESLEK GRUBU ESLERINE....

IBO'DAN ALLAHIM NEYDI GUNAHIM gelsin!!

Evdeki ses, evdeki ses...

2011-09-15T00:55:00.000+03:00

... BOMBA !!!!! diyerek devamini getirmemi isterdiniz di mi??

Yok kardesim, evdeki ses bomba momba degil!! Evdeki ses son derece kil bir ses...

Ankara'ya geldigimden beri dogru duzgun uyku uyuyamadim (annemlerin evi haric, mmmm; yok vallahi baba evi gibisi :P insan butun derdini tasasini kapida birakip oyle giriyor sanki o eve :P).

Ne diyordum? Hmm, evet... Her gece patir kutur seslerle yatagimda sicriyorum adeta. Hayir simdi ben zaten huylanan biriyim, o yuzden kulaklar dik yatiyorum ve bazen sirf huylandigim icin butun kapi pencereleri siki siki kapar oyle yatarim (bu da tirsik dememek icin buldugum yeni kelime: huylanmak !)

Seslerin once nereden geldigini tespit ettim: cati. Sonra bu seslerin, isi degisikliginden oturu esneyip gerilen yapi malzemelerinden cikabilecegini varsayarak, rahat bir nefes alip uykuma geri dondum (neymis yani: her perili evi perili sanmayin!!)

Sonra, gecenin bir korunde aniden biri misket dusurmuscsine catidan gelen sesle sicrayarak uyanir oldum. Bu sefer sucluyu saksagan ilan ettim. Zaten gun boyu o cati senin bu cati benim bahcenin etrafinda fink atiyorlar :))

Gel gor bende simsekler yavas yavas cakmaya basladi, ipuclarini birlestire birlestire; ve her duydugum sese pur dikkat odaklana odaklana sonunda evdeki sesin kaynagina ulastim !!!

Sonraki paragraflar hassas bunyelere uygun degildir- uyarmadi demeyin!!!!!

Efendim.... o "evdeki ses, evdeki ses... BomBa" hakikaten benim icin bomba gibi bir gercek olarak hayatima giriverdi...

Duydugum sesleri, benimle birlikte uyumaya ikna ettigim annemle paylastim (ne yani siz buyudunuz diye artik anneciginizle uyumaz mi oldunuz??)

Annecigim en dogal ses tonuyla " Sizin odanin catisi cok yuksek ve arada bir cati boslugu var" dedi. Bunu demekle kalmayip bir de ustune ustluk soyle bir cumle ekleyiverdi (gene en dogal ve sakin ses tonuyla!) "herhalde faredir"

Dunyam yikildi!! Basimdan asagi kaynar sular indi!!! Bayilip bayilip dirildim sandim!!!

Annemin soguk kanlilikla benimle paylastigi bu bilgiyi, ben bu sefer biraz daha endiseli bir ses tonuyla ama hep saka temasinda once ilker'le, sonra da babamla, sonra da abimle paylastim...

Herkesten gelen cevap ayniydi: "olabiliiiir"

Su satirlari yazarken bu sefer de bilye degil sanki bozuk para dusercesine catir cutur sesler geliyor cati boslugundan....

Ben ne mi yapiyorum?? Hiiiic bozuntuya vermeden hala oturmus blog yazisi yaziyorum bu konuda. Ne demisler: Korku, yenilmek icin var olan bir duygudur!!

Hiiieyt!! El mi yaman, ben mi yaman?!! Son gulen ben olacagim, hahhhaaayt !! Su an sadece biraz daha sure tanimis durumdayim size.. o kadar.

Neden diyeceksiniz? Neden ciyak ciyak o evden kacip, huzurun hic eksik olamdigi 'baba evine' siginmadin?

Niye kacacakmisim efendim? Onlar kacsin benden ! (batan gemiyi terk etmeyen kaptan misali!)

Bir de itiraf etmem gerek. Her ne kadar dusuncesi bile beni igrendirmeye yetiyor olsa da..

Su lanet olasi Ratatouille filmini seyredeli ben bir garip oldum !!!!!!!!!!!!

Gozumun onune yukarida koloni halinde yasayan Remy ve saz arkadaslari geliyor. Surunun reisinin (yani Remy'nin babasinin) ogluna "insanlara bulasma sakin" uyarilari kulagimda cinliyor hala!

Sevimli de geliyorlar keratalar.. Ben kimim ki benim kadar bu dunyada var olma hakkina sahip bir baska canliya "sen igrencsin o yuzden gebermelisin" diyeyim???

Ic sesim " N'ooooldu?? Cok mu cizgi film seyrettin?" diyor

(EVET!! Bu da gene cizgi film sevgisinin bir baska urunu!!! Kahrolsun BEE MOVIE!!! )

Anlayacaginiz derdim buyuk... elim telefona gidip gidip duruyor... bu isi kokunden cozmem gerek, ben de biliyorum.. Ama boyle bir katliama sebep olmak da istemiyorum! Garip miyim neyim???

Ben biliyorum sonunda olacagi.. "Aaa Remy eve kiz getirdi; aaa Remy ve saz arkadaslari rulet oynuyooo; aaa Remy'nin torunlari oldu" diye diye bir gun o torunlardan biriyle burun buruna gelicem ve patlatacam cigligi!!

Sonra da sittin sene bu eve adimimi atamayacagim.. Taaa ki komple butun evi dezenfekte edene kadar (10bin kere!!).

Haa, niye mi bu kadar rahatim? Her gece kapi pencere full kapali yatiyoruz! Annemin o sakin ve dogal ses tonuyla verdigi bilginin icerisinde catinin evle hicbir baglantisinin olmadigini ogrendim ya, ondan ;-) (yani boru moru gecmiyor kardesim, komple kapali!! bizim eve giris yok!!!....) (... bak yazarken birden o kadar emin olamadim kendimden...)

Ay tamam! Yeter bu kadar ratatouille muhabbeti...

Hepinize Remy'siz geceler diliyorum!!!

Yazacak cok sey var halbuki... (o yuzden ayfon uygulamalari hakkinda yazmaya karar verdim!?)

2011-09-12T02:48:00.002+03:00

Yazacak cok sey olmasina ragmen, ben isinma turu olsun, ellerimin pasi gitsin diye kisa bir yazi yazarak ise koyulayim dedim :)

Malesef bu yazi Apple'cilarin isine yarayacak turden olacak :(( Cunku kesfettigim ve hastasi oldugum iki yeni uygulamadan bahsetmek istiyorum ve malesef bu uygulamalar ne android, ne de blekberi icin mevcut degil :(

Ama inanin bana, bunlari Ayfonunuza ya da Aypedinize yukleyerek maksimum fayda elde edeceksiniz - Garanti ! Ehe ehe :)) Benim gibi hatta manyagi olur cikarsiniz belki de :P

Efendim, birinci uygulama Nike'a ait ve bedava bir uygulama !

Bu arada, ben artik bazi seyleri Amerikan aksaniyla okumaya ozen gosteriyorum (!!??), o yuzden senelerdir bildigimiz Nayk'imizi, lutfen bundan boyle Nayki diye telafuz etmeye ozen gosterelim - bu da benim Amerika oncesi "adaptasyon" calismalarimdan biridir :P

Evet, Nayki genc, dinamik, sehirli kadinlar icin (illa bir de sehirli olacak ya!) evde kendi kendine yapabilecekleri super bir spor uygulamasi yaratmis : NIKE TRAINING CLUB (tikla) kisaca NTC yani.

Farkli ihtiyaclara gore 4 kategori sunuyor. Bu kategorilerin hepsini 3 ayri seviye icin ayarlamis (baslangic/orta/ileri) ve gene her seviye icin 30 veya 45'er dakikalik programlar hazirlamis. Buna ek olarak, bu 30 veya 45 dakikalik spor programina destek verebilecek ozel olarak basen, bacak, kol, sirt vs gibi bolge calistiran egzersiz programlari da bulunuyor :)

Yani insan hic evden cikmadan, sanki ozel bir antrenorle birlikte kendine super bir egzersiz programi hazirlamis gibi hissediyor :))

Roma'da evi spor salonuna cevirdim resmen! Spor yaptikca hangi hormon salgilaniyordu..?? Hangi hormon olursa olsun valla hakkini vermek lazim! Cunku benim yaptikca yapasim geliyordu :) Ve inanin 2.haftadan itibaren, haftada 3-4 gun 30'ar dakikalik rutinlerle gercekten de vucudumda degisiklikler fark etmeye baslamistim...

Ama o ilk gunumu ne siz bana sorun, ne ben size anlatayim!!! Tamam, nasil hamlamis oldugumu gozunuzde canlandirmaniz icin soyle soyleyim ben: 5 gun boyunca oturup kalkarken agladim resmen!!! Gozunuzde canlandi mi o halim? Iyi...

Neyse, bu uygulamada en sevdigim seylerden birincisi, her hareketin videosu var. Bu videolara hareketi yaparken "dogru mu yapiyorum acaba?" dediginiz an ulasabiliyor olmaniz da ayri bir guzellik :)))

Ikincisi, kendinize super motive edici bir muzik listesi yapip, 30 dakika boyunca kendi secmis oldugunu listeyi dinleyerek egzersiz yapabiliyor olmak cok hosuma gitti !

Bir de tabii Amerikan ekolu bir uygulama oldugu icin "Son 10 saniye; Ha gayret; Supersin! Basardin!" tarzinda ozel antrenorunuz sizi gaza getiyor bol bol :))

Hatta bence simdiye kadar yapilmis en GUZEL uygulama budur! Hem bedava, hem faydali, hem cok pratik, hem de cok kapsamli :)) Bundan iyisi Sam'da kaysi !!

-----

Bahsetmek istedigim ikinci uygulamanin once bedava surumunu indirdim. Ama sonra beni kesmedigini fark edince, 1 veya 2 dolara (unuttum simdi fiyatini) full versiyonunu yuklemeye karar verdim ve pisman degilim.

Bu uygulama bir YOGA uygulamasidir. Benim gibi yoga'yi seven, ama kursa gidecek enerji ve zaman.. hatta istek bulamayanlar icin ideal bir cozum bence. Tek ihtiyaciniz olan sey bir yoga halisi :)

Ismi sanirim (Viaden) Yoga Application.

Bunda karar kilmadan once, inanin bana bedava olan bir suru farkli yoga programi yukledim ve denedim. Ama bedava versiyonlar arasinda gene en iyisi buydu..

Digerlerinde ne zaman bir pozisyonun uygulanisina bakmak istesem beni hooooop youtube'a bagliyordu! Gicik oldum hepsine!!! Bir tane daha vardi ilgimi ceken ama o da sirt icin ayri bir yoga programi satiyordu, denge icin ayri, ot icin ayri vs. vs... Ugrasmak istemedim acikcasi. Kararimdan da memnunum ki size de oneriyorum :))

Ama, bir noktaya dikkat cekmek isterim. Uzman degilim ama kanimca sifirdan yoga'ya baslamak isteyenler icin cok uygun degil bu tur yoga applicationlari. Sadece havasini solumak. mantigini biraz kavramak, nefesin onemini hatirlamak icin once bir yoga dersine katilmak iyi olur gibime geliyor. Ben seneler boyu yoga'ya bir giden, bir gitmeyen tiplerdendim. Gitmememin sebebi nedense ders saatlerinde hep yapacak baska biseyimin olmasi veya cooooook useniyor olmamdi. O yuzden, evde istedigim saate, istedigim uzunlukla bir rutin secmek bana cok iyi geldi :)

Roma'da cok uzun bir sure her gun yogami yaptim, hatta tatile inanmazsiniz yoga mat'imi bile goturdum ve gene inanmazsiniz ama yogami da yaptim!!! Aferim bana valla :))

Bazi hareketleri onceleri yapamiyordum, onlari da yavas yavas yapabilmeye baslamak guzel bir duygu oldu :) Kendini disipline sokup, vucudu ve sagligi icin birseyler yapiyor olmak hakikaten garip bir gurur kaynagi oluyor :)

Bu programda sevdigim ozellikler sunlar:

- Dort ayri seviye icin onceden hazirlanmis ve belli bir amaca hizmet eden yoga rutinleri var. Mesela sirti ve gobegi guclendiren bir rutin var ki, bence cok basarili. .

- Bu rutinleri yoga hocasinin sesli talimatlariya yerine getiriyorsunuz

- Secebileceginiz birkac "zen" muzik arasindan kendi fon muziginizi veya ayfonununzdaki listelerinizden birini dinleyerek de rutininizi yapabiliyorsunuz.

-Anlamadiginiz bir hareketi ya video ya da aciklamali olarak tekrar okuyabiliyor veya seyredebiliyorsunuz.

- Istediginiz yerde durabiliyor, programi sonlandirabiliyor ve takvime kaydedebiliyorsunuz.

-Takvimden hangi gun hangi saate hangi rutini yaptiginizi gorebiliyorsunuz.

-Hazir rutinlere ek olarak, bir de gene 4 ayri seviye icin 100 kusur yoga pozisyonu albumu var.

-Albumdeki pozisyonlarin aciklamalari, videosu ve bir de hangi kas grubunu harekete gecirdigini gosteren bir resim var bazilarinda.

- Albumdeki pozlardan kendi rutininizi olusturabiliyorsunuz. Ben yaptim, cok basarili olmadi ama :(

Aklima gelen ozellikleri bunlar. Aslinda ozelliklerinin hepsini cok kullanisli ve faydali buldum :)) Insan kendi temposunda yasamak istiyor bazen. Ben su siralar oyleyim sanirim. Bir de Roma'da ne spor salonu, ne de yoga dersi ayaracak hal yoktu bende. Sadece hareket etmek zorunda oldugumu biliyordum ve bunun icin bir cozum bulmam gerekiyordu. Benim cozumum teknolojik destekle geldi :P

Efendim, sebebini sormayin. Amaaan...surada biz bizeyiz di mi?? Olay suradan cikti: insan 20'sindeki gibi olmuyormus 30'larinda.. Hele bir de artik tiroidlerim calismaz ve disaridan hormon ilaci almaya baslar oldugum icin aboooov... gelsin bana ekstradan 10kilolar :))) Once deli oldum, sonra yakistigini fark ettim (yok, valla cok zayifmisim ben (47yi gordugumu bilirim!)). O yuzden, kilo almak iyi geldi ama giderek daha fazla kendini gosterir hale gelen gobusum beni fena bunalima sokuyordu... Buna bir de saglikli yasama bilincini ekleyin.. 35'e yaklasma panigini de 3'le carpin. Iste size sebep!! :D

-----

Neyse, uzun lafin kisasi, demis oldugum gibi bu bir isinma turuydu benim icin. Daha guzel, daha sicak temalarla geri donecegim. Vatikan Muzesine 3.kez gittim ve artik bir Rafael yazisi yazma zamani geldi de gecti bile!!

Adroidciler, blekbericiler lutfen kusuruma bakmasinlar ama ozellikle NTC uygulamasi malesef sadece Ayfon ve Ayped'de var...

.

Rock N' Roll is Free !!

2011-07-21T13:12:00.000+03:00

Bir önceki yazımda Roma yazlarından bahsetmiştim, bu sene kimler Roma'da konser veriyor derken, bir iki isim de vermiştim ya örnek olarak.... hihihih :))

İşte geçen akşam sevdüceğümün süprizi sayesinde, o saydığım isimlerden Ben Harper ve Robert Plant'in konserine gittik :)) Uzun zamandır konsere gitmeyen biri için gerçekten de kulaklarımın pası gitti diyebilirim !

Ancak, sabahtan beklenilen yağmur yağmadığı için malesef Robert Plant'İn sahneye çıkmasıyla başlayan ve Ben Harper'da artık iyice şiddetlenen bir sağnak yağmur yedik kafamıza !! Gülmeyin, kırk yılda bir güle oynaya bir konsere gidesimiz olmuş, onda da iliklerimize kadar ıslandık valla!!

Ama DEĞDİ!!! O kadar kalabalık olmasına rağmen çok samimi bir konser oldu. Eee, herşeye rağmen yağmurun altında kalanlardan Ben Harper bile etkilendi ve konserin kalibresi değişti birden :))

Tabii Roma gençliği hazırlıklıydı: şemsiyesiyle gelenler, yağmurluklarını çekip gelenler, efendime söyliiim bir de sonradan kapıda satıldığını öğrendiğimiz plastik yağmurlukları kapıp da gelenler vardı..

Ah, ahhhh... Biz ise aslanlar gibi ISLANDIK!! Yedik bütün yağmuru!!! Sonra bir ara akıl ettik de gidip birer kuru t-shirt, kasket, çanta vs aldık..... ve elimizdeki bu yeni imkanlarla azıcık da olsa kendimizi kuru tutmaya çalıştık... nafile!! Islandık mı biz böyle ıslanırız işte :P Yarım iş yok bizde, ahahaha... Tabii, ben içten içe "şifayı kapmazsak iyidir" diye mırıldandığımı çok iyi hatırlıyorum :P. Bir yandan hayatımda kimse için böyle ıslanmayı göze almayacağımı düşüne dururken, diğer yandan da, keşke birileri "hadi gidiyoruz, böyle konser olmaz olsun" demesini de içten içe bekliyordum.. Ama yok, dedim ya.. Biz ıslanırsak böyle ıslanırız! Kimsenin gıkı çıkmadı (tamam ben azıcık çıkardım ama çok düşük volume'lü bir gıktı-kimseler duymadı :P)

Ben Harper'ın bile gıkı çıkmadı.. Ki sahneye çıktığında çok şiddetlenmşti yağmur. Hatta bu konser kesin iptal olur derken, bir de ne görelim koskoca sahneden aşağı ip gibi su akıyor şarıl şarıl.. Dedik elektrik çarpar yahu, buna Ben Harper bile dayanamaz.. Kesin iptal !

Yok, iki şarkısını elektrik çarpmasını göze alarak söyledikten sonra, bir ara veriyoruz dedi ve sahneden kaçtı kadife sesli sanatçı. O kaçışı fırsat bilen 10.000 kişilik hipodrom seyircisiyle birlikte biz de koşa koşa üstü kapalı yemek standlarının oraya attık kendimizi..

Bu vesileyle işte üzerimize yeni t-shirt, kafamıza birer kasket, daha sona gene kafaya geçirilmek üzere birer de konser torbası aldıktan sonra, kendi aramızda durum değerlendirmesi yaptık.. Yağmurun durma ihtimali nedir? Roma merkez'de yağmur durmuş mu? Rüzgar kaç km hızla esiyor? Bulutlar kaç saate dağılır? Islak zeminde kablolar kısa devre yapar mı diye kafa patladururken... Anaaa !!!
Ben abimiz tekrar sahneye çıktı ve huraaaaaa... konseri terk edenlerden doğan boşluk sayesinde daha bir önlerde, daha bir güzel yerden.. AMA GENE ISLANARAK, konsere kaldığımız yerden devam ettik..

Allahtan, 20 dakika sonra bütün bulutlar dağıldı da biz de çamurlu hipdromda, en azından ıslanmadan Ben'ito Harper'ın daha bir içten ve samimi söylediği şarkılar eşliğinde mırıl mırıl sallandık yerimizde :))

Neymiş efendim, azcık Mc Gyver'lik, azcık sabır ve 2 doz Rock N' Roll aşkıyla üstesinden gelinemeyecek hava muhalefeti yoktur :P

Ama siz, siz olun.. gene de çantanızdan incecik plastik yağmurlukları ayırmayın derim..

Estate Romana - Roma Yazları

2011-07-14T13:57:00.004+03:00

Borghese aslında iki bölümlük bir yazı olacaktı ama baktım gene lafı uzatma konusunda kendime hakim olamıyorum, o yüzden kısa kesip, Roma'nın Yaz akşamlarını da ayrı bir yazıda yazmaya karar verdim.

Efendim, şimdi ilk önce şunu söyleyim: Roma yazları çoooook sıcak oluyor! Ama insan bununla da yaşamayı öğreniyor :) Mesela ben artık her öğlen siesta yapıyorum, e zaten bizim mahalle esnafı dükkanları kapıyor 4-5e kadar, meyve sebze almak istesem heryer kapalı.. o yüzden ben de Romalılar gibi kestiriyorum öğlenleri ;))

Ama Roma'yı gezmeye gelmişseniz ve akşama kadar o çeşme benim, şu heykel senin diye dolaşırken ölmediyseniz henüz (aslında yazın pestili bile çıksa insanın ayrı bir enerji stoklamış oluyoruz bence), o zaman siz de yazın Roma'da kalan Romalılar gibi kendinizi şehrin sunduğu zengin seçeneklerden birine atıverin...

Menüde ne mi var? Konser mi istersin, opera mı, bale mi, yoksa sadece piyasa yapacak veya buz gibi
karpuzunu yiye yiye ( ya da buzzzz gibi granita'nı içe içe) her yaz açılan gece pazarlarında mı gezmek istersin? Valla seçenek çok :))

Şu karpuz işini ben çok seviyorum, Roma'da sokaklarda taze kesilmiş, kuplarda satılan soğuk meyve satıyorlar :) Nasıl ferahlatıcı olduğunu söylememe gerek yok herhalde, hem de sağlıklı ;)) İlker'le düşündük, keşke bizde de, mesela Ankara için söylüyorum, Tunalı'da (aklıma yaya gezilecek tek mekan burası geldi de ondan!!! ne üzücü, ooofff!!) satılamaz mı kokteyl bardaklarında kesilmiş karpuz ?? Daha da güzeli, deniz kıyısında satılsa, plajlarda... Girişimci ruhumuza ne oldu anlamıyorum, çoktan bu işe el atmış bir sürü insan olmalıydı bence!

Neyse, konuyu dağıtmayalım.. Roma Yazları diyordum :)) Benim gözlemlediğim en hoş özelliklerinden biri bu İtalyanların hep sokaklarda olmaları. Sokak derken, harbi sokak.. Açık hava'da bistro masalarında piyasa yapmaktan bahsetmiyorum, hayır. Ellerine içkilerini alıp, meydanlarda, çeşmelerin köşesinde, heykellerin ayaklarında, köprülerin üzerinde grup halinde takılan özellikle gençlerden bahsediyorum. Her mahallenin bir "bar"ı var, ve iş çıkışı herkes bir kadeh aperitif ve bir tabak meze vari birşeyler atıştırmak için buluşmuş oluyor.

Bir de tabii gene Tiber nehrinin kıyısına kurulan yazlık mekanlar. Ne yalan söyliim, ben yukarıdaki fotodaki havuz olayını bu sene daha yeni görüyorum. Geçen yaz daha fala Trastevere (öneriler için tıkla) bölgesinde takıldığımız için, Garibaldi ve Sisto köprülerinin oraya kurulan gece pazarlarını ve nehir kıyısında yemek ve içki satan yazlık mekanları biliyordum. Bu yaz yolumuzun üstü olduğu için kaç defadır Castel San Angelo'nun önündeki curcunayı görüyordum ama bir türlü durup gezememiştik. Geçen akşam perişan kıyafetlerimizle bir tur attık ve tıpkı gençliğimizde olduğu gibi, langırt ve ping pong masaları etrafında toplanmış bir kalabalık gördük :)) Gece pazarının standlarının arasında da gene açık havada birşeyler atıştırmak, birer içki keyfi yapmak için masalar kurulmuştu. Bir başka bölümde eski kitap satan standlar kurulmuştu, hatta müzikli ve şiirli bir kitap dinletisi de vardı (böyle mi deniyordu bilemedim birden..). E bir de çocuklar için kurulmuş bir atlıkarınca vardı.. Sakin ve keyifli bir Roma yaz akşamı işte :))

Malesef kıyafetkelerimiz müsait olmadığı için aklımızın kaldığı nehir kıyısındaki nargileciye inemedik :( Bella Figuramızı bozmak istemedik (İtalya'ya gelip de bir Bella Figura edinmeden dönerseniz ayıp derim.. daha sonra anlatıcam ne olduğu, az sabredin )... Yok, yok... o halimizle aşağıda bir gören olur, karizma çizilirdi valla.. bütün Roma'ya rezil olurduk. Bir sene içinde hiç mi bişi öğrenemedi bunlar derlerdi :P

Kasıntı olmayan ve keyif yapmaya müsait her tür atraksiyona zaafim olduğu için bu tarz mekanlar çok hoşuma gidiyor. Belki hatırlarsanız Audrey Hepburn'ün Vacanze Romane (Roma Tatili) filminde de nehir üstüne kurulmuş bir platformda Roma gençliği akşam dans için buluşuyordu. Demek ki 50'lerden beri çok az şey değişmiş bu şehirde, bazı gelenekler hala sürdürülüyor. İyi de ediliyor :))

Buna ek olarak, kültürel aktivitelerden de bahsetmem gerekiyor. Her yaz, Antik Roma kalıntıları olan Karakala Hamamlarında (Terme di Caracalla) açık havada konser, opera ve bale gösterileri oluyor. Bu yaz Kuğu Gölü balesi var mesela, opera olarak da Tosca'yı sahneliyorlar. Terme di Caracalla sahnesi aslında Roma Bale&Operasının yazlık sahnesi! Ne hoş di mi? Öyle bir şehirde yaşıyorsunuz ki ölümsüz eserleri ve yeni koreaografileri kışın ayrı güzel, yazın ayrı güzel (ve antik!) sahnede seyredebiliyorsunuz! Bak aklıma hep gitmek istediğim ama bir türlü gidemediğim Aspendos Festivali geldi, oldu mu şimdi ? :(((

Neyse, sanata ilginiz olsun olmasın, bence gelir gelmez kaldığınız otelde bu konuda hemen bilgi edinin. İngilizce yayınlanan aylık şehir rehberlerinden de faydalanabilirsiniz mesela : Un Ospite a Roma (tıkla) ve Where dergisi.

Şehirde olan biten herşeyden özellikle birinci dergiden ve internet sitesinden öğrenebilirsiniz. Mesela dün Chemical Brothers konseri vardı, 19 Temmuz'da Ben Harper konseri olacak, nehrin diğer tarafında bir hafta boyunca bedava konserler olacak akşamları... Ya da Sting'in senfoni orkestrasıyla yaptığı dünya turunun Roma konseri var 30 Temmuz'da ;))

Bir başka yaz atraksiyonu da bazı tarihi mekanlar geceleri açık oluyor yaz için, bunları da bu dergilerden öğrenebilirsiniz :)))

Roma Yazlarıyla ilgili bilgilere kendi sitesinden de ulaşabilirsiniz -site biraz karışık ama en azından ingilizce versiyonu da var :) Estate Romana (tıkla), ve bir diğer site de Estate Romana 2011 (evet, gene tıklamalı :P)

Efendim cümlemize keyifli Roma yaz akşamları dilerim :))

Ciao ciao!!

Not: Bella figura'ya giriş dersimi unutmadım. Rafael hakkında yazı sözü verdiğimi de unutmadım :P Az sonraaaaaa, diyerek beklentiyi yüksek tutmaya devam ediiim bari :D

Villa Borghese

2011-07-10T18:56:00.002+03:00

Roma'nın güzel yanlarından biri de nedir biliyor musunuz? Her tarafında koca koca parkların olması. Bunlardan en meşhuru ve şehir merkezinde olduğu için en kolay ulaşıma sahip olanı ise, Villa Borghese.

Borghese parkının arkasında da (Roma'daki çoğu eserin altında olduğu gibi), gene bir Papa ve gene bir Kardinal saklı :)

Zaten onlar da olmasaydı sanırım ne Rönesans Rönesans olurdu, ne de Roma Roma olurdu. Artık biz de belki sadece Antik Roma'nın kalıntıları arasında dolaşıyor durur olurduk... Ama ne muhteşem çeşmelere ne de olağanüstü heykellere, meydanlara ve binalara baka baka gözümüzün pasını alabiliyor olurduk :(( Aaa pardon, bir de Mikelanjelo'nun, Rafael'in, Da Vinci'nin ne adını, ne de sanını duymuş olurduk. Ne renksiz bir hayat olurmuş!!

Neyse, Villa Borghese 17.inci yüzyılın başında bir üzüm bağıymış ve Papa 5.ci Paul'ün yeğeni olan Kardinal Scipione tarafından değerlendirilmiş. Daha önce demiş miydim bilemiyorum ama bu Papa'lar o koltuğa seçilir seçilmez tüm Kardinalleri kendi aile fertleriyle değiştiriyormuş; ki bu şekilde bir sonraki Papa'yı seçecek olan Kardinaller gene aileden oluyor ve bu şekilde o dönemin en güçlü kralı/papa'sının gene aynı aileden çıkmasını garanti edebiliyorlarmışşş -Kapişşş ?? ;)) (Malesef, Borghese'lerden bir tane Papa çıkabilmiş, ama aynı mantığı güden Medici ailesinden mesela 4 Papa çıkmış!)

Koooocaman bir parantez açarak, hemen okuyucum tarafından (a.k.a. kocam :P) sonradan hatırlatılan başka bir ek bilgiyi de hemen paylaşmam lazım: NEPOTİZM kelimesi Papa'ların bu YEĞEN kayırmacı tavırlarını ("yeğenime bir iş var mı?" ;)) + biz kendi aramızda buna torpil deriz hani) ifade etmek için İtalyanca yeğen anlamına gelen nipote kelimesinden türetilmiştir!!

Evet, ne diyordum? Hmm, Kardinal Scipione'nin canı şehir dışında, haftasonları parti verebileceği güzel bir Villa yaptırmak istemiş. Hem, yavaş yavaş biriktirmeye başladığı sanat eserlerini de eşe dosta gösterebileceği ayrı bir mekana da ihtiyaç duymaya başlamışmış :))

Gene küçük bir hatırlatma, bahsi geçen Kardinal, Bernini'ye kol kanat geren, genç heykeltraşın sanatını destekleyen, Vatikan için sayısız eser yapmasına vesile olan Kardinalin ta kendisi ;-)

Efendim? Bernini kim miydi?? Hiiiii!!! Duymamış olayım bunu!! Yok, aslında ben de Roma'ya gelmeden Bernini ismini duymamıştım (bilmemek değil, öğrenmemek ayıp, di mi?! duysaydım da herhalde Verdi'nin Italyan besteci dostu sanardım...). Şöyle söyleyim ben: Maestro Bernini (isminin üstüne tıklayabiliriz), Navona Meydanındaki Quattro Fiumi (bir tık daha) çeşmesini yapaaaan; efendime söyleyim, St.Peter's Bazilikasının sunağının üzerine duran mehşhur bronz çadırı yapaaaaan (ve yapımı için Pantheon'un bronzlarının söküp eritildiği); gene Vatikan meydanını bugünkü haline kavuşturan mimarın/heykeltraşın kendisidir. Aaa, yok, en basit hatırlatma belki de Melekler&Şeytanlar filminde hep peşinden koşulan heykellerin sahibi demekle olacak :)))

Gene kendimi kaptırdım ve konudan konuya atlamaya başladım. Farkındayım! Ama Roma'da bir şeyden bahsederken o kadar çok farklı kişiye, esere, mekana dokunuyorsun ki, onlardan da insan azıcık bahsetmek istiyor.. Napiimmm???

Okey, Borghese parkı 80 hectarlık bir alanı kapsıyor ve genci, yaşlısı, turisti, Romalısı, yani herkesin şehir gürültüsünden, egzos dumanından kaçmak ve huzur bulmak için geldiği kocaman bir cennet aslında. Sabahın ilk ışıklarında sportif Romalılar üzerlerine son moda spor kıyafetlerini çekip, kulaklarına da aypodlarını takıp fiyakalı fiyakalı koşmaya başlar. Yaz aylarında genci de yaşlısı da serer piknik örtüsünü ve güneşlenmeye başlar (speedo mayolusunu bile gördüm!). Hava ne kadar sıcak olursa olsun, asırlık ağaçların sağladığı doğal klima ister uyumak için olsun, ister dolaşmak, kitap okumak, bisiklete binmek, kayığa binmek gibi ve daha bir sürü bilumum aktivite için olsun (soluk aaal), gerçekten de Roma'nın en paha biçilmez vahası haline dönüşüyor (soluk veeeer).

Meşhur Galeri Borghese Müzesi zaten yukarıda bahsettiğim Kardinal Scipione'nin kendisi için yaptırdığı villacığın ta kendisi oluyor. Henüz içini gezme fırsatını bulamadım (Evet, ayıp ettim biliyorum) Artık Kasım'a kadar gittim gittim, yoksa ömür boyu yaşayacağım başka bir pişmanlık daha olacak (ilki 3 sene Fransa'da yaşayıp her Paris'e gittiğimde "Louvre'a da başka bir zaman giderim, daha nasıl olsa burdayım" diye diye, HALA gezemediğim Louvre müzesidir!). Neyse, olur böyle şeyler işte.. yapcak bişi yok. Başka bir hayatta, başka bir zamanda gidilir artık, napalım :P

Evet, Borghese'nin içinde Galeri Borghese Müzesi, Hayvanat Bahçesi, Villa Giulia Etrüsk Müzesi, Medici Villası ve buna ek olarak bilumum cafe, restoran, bisiklet, segway kiralama yeri vs vs. var...

Keyfine düşkün ama lojistik açıdan herzaman sınıfta kalan biri olduğum için, benim tavsiyem biraz farklı olacak: kitabınızı, derginizi, eşinizi, dostunuzu alıp parkın içindeki Casina del Lago'yu mesken tutmanızı tavsiye edeceğim ben. Ama.... bunu sadece "dolce far niente" (ek bilgi için tıklayabiliriz) yapacaklara tavsiye ederim. (üşenip de tıklamayanlar için "tatlı tembellik" anlamına geliyor ;))

Sportif arkadaşlar bence sonuna kadar diğer atraksiyonların keyfini çıkarsın :))

Bu tavsiyemin ebebini merak edenler için şöyle söyliim: bana ister doğa düşmanı diyin, ister kapitalist dünyanın yetiştirdiği en güzel tüketici örneği deyin; bir tek şey bilirim ve onu derim: Borghese'nin çimleri hayattaaaaaaaaaa Belçika'nın çimlerinin yerini tutamaz (bir gün Belçika hakkında bu kadar olumlu birşey söyleyeceğimi söyleseler hayatta inanmazdım :P) Ve Belçika'nın yemyeşil (ve ıslak) çimlerini tadan bir kişi için Borghese çimi ÇİM değildir :P Hmmmpff!

O yüzden, ya süper minderler getirip onun üzerine yayılın ya da paşa paşa tavsiyemi dinleyip, Casina del Lago'nun uyuşuk garsonlarına rağmen, alın kitabınızı keyifli ve "rahat" bir öğleden sonra geçirin ;))))

Artık ben orayı mesken tuttum, evime de yakın.. beklerim :D

Foto kaynak: Farklı zamanlarda, farklı makinelerle çekilen VE wiki'den alınan fotolar.

En keyiflisinden: Pazar alışverişi :)

2011-07-08T22:52:00.006+03:00

Aşırı sosyalleşmiş bir günün sonunda bir de yorulmadan bloga yazı yazmak.. Bazı günler kendimi bile şaşırtıyorum !! Sosyalleşmenin fazlası adamı çarpar derlerdi inanmazdım.. Yani, bişi çarptı-azcık başım da dönüyor ama güneş mi çarptı, yoksa sosyalleşmek mi bilemedim-neyse ben şu yakaladığım şevki kaçırmadan ve dikkatimi dağıtmadan hemen yazımı yazıp kaçayım :))

Bugün gene burada hava çooook sıcaktı, hatta kendimi iki kere duşa atacak kadar sıcaktı- belki size sıcak ve nem hakkında bir fikir vermiş olurum diye bu gereksiz detayı verme ihtiyacı da duydum birden (hayır, israr etmeyin size panpişlerim diye hitap edip duş öncesi fotomu da koymiciiim! :-P).

Neyse, bu sıcaktan ötürü ben gene bu sabah pazara gitmek konusunda pek bir isteksizdim.. Bir de dün kaç zamandır duty free'lerde arayıp da bulamdığım rujlarımı sonunda buldum aldım, bir de gene dün kitapçıya girdim ve kendimi kaybettim.. ve daha geçen gün süüüüper bir kırmızı çanta aldırdımkendime (pek bir güzel valla!) ;-) Hı, bir de şunu aldım, bir de bunu aldım; hatta unutmadan söliim de anlayın ruh halimi: ıvırı da aldım, zıvırı da aldım!! İşte bu yüzden, yani aile bütçemizi çarçur etmekte üstüme olmadığı için kendimden pek memnun değilim şu günlerde :-(Ama, sevdüceğümün teşviki üzerine dayanamadım ve saat 10.30'u geçiyor olsa bile attım kendimi sokağa ve tuttum pazarın yolunu !!

Hem İlker'in gömleğe ihtiyacı olduğu için gidip bir kaç tane- ayıptır söylemesi- designer gömlek alayım kendisine dedim :-P. Ya yok, valla çakma makma değil ! Hem nerede görülmüş bizim çakma giydiğimiz, hmmpf ?! :D - Hı, gören varsa başka... Ama yani, bir şanımız var şurada korumaya çalıştığımız, aaaa :-P

Neyse, gene erkek designer gömlekleri ve baaayan designer bikinileri talan edilmişti bile gittiğimde. Designer'dan kastettiğim Dolce&Gabana, Dior, Armani, Cavalli vs. - öyle orta karar değil yani ;- P

Fiyatlar derseniz, bikiniler 60-100 euro arası, gömlekler de 20'den başlıyor 80 Euro'ya kadar çıkıyordu. Ama kalmamıştı hiiiiiiiç bişicikler :((

Gömlek konusunda başarısız bir sabah olduğunu anladıktan sonra kendi kendime bir tur atıp çıkarım dedim, ama ne olduğunu bile anlayamadan, birden pazarın derinliklerine doğru ilerlemeye başladım!! Farkına bile varamadan ilker'e ve kendime birer şapka alırken buldum kendimi. Ve artık olan olmuştu, içimdeki alışveriş canavarı bir kere uyandırılmıştı. Bundan sonra onu zaptetmem çok zordu....

Derken gereksiz plaj terliği, yemek takımıyla uyumlu renklerde gerekli peçeteler, gereksiz (kararsızım bu konuda aslında) plaj elbisesi falan fişmekan diyerek başdöndürücü bir şekilde tur üstüne tur atarkeeeeenE... nihayet tünelin sonundaki ışığı gördüm ve aTTıverdim kendimi bu kısır döngünün dışına !!! :)) (bu acılı mücadelemde bana tezgahlarını toplamaya başlayarak yardımcı olan esnaf erbabına içten bir teşekkür etmek istiyorum :-))

Şimdiiii, sonsuza kadar sanal ortamda kayıtlı kalmasının son derece önemli olduğunu düşündüğüm bu sabahki maceramı size anlattıktan sonra hayati önem taşıyan (ama hassas bünyelere zararlı) ve çok zor edindiğim kıymetli pazar bilgilerini sizlere paylaşmayı bir borç bilirim :-D

Efendim, bu pazara biz aramızda "Ponte Milvio" pazarı diyoruz. Neden mi? Çünkü vereceğim bütün hayati bilgileri bile unutsanız, aklınızda kalacak en basit anahtar kelime ponte milvio olacaktır. İnsan başka köprüleri unutabilir ama Roma'nın Aşıklar köprüsünü unutmaz herhalde diyorum.. ama unutabilir de aslında. E artık, o kadarından da ben sorumlu olmayın lütfen :)

Şimdi orijinal adı Viale Tiziano Pazarıymış galiba. Ulaşımı da çok kolay: Roma'ya geldiğinizde zaten heryerden edineceğiniz turistik haritadan önce Piazza del Popolo'yu bir hedefleyin. Piazza del Popolo'ya farklı toplu taşım araçlarıyla ulaşabilirsiniz. Mesela A Metro hattını kullanarak Flaminio durağında inin, indikten sonra Piazza Flaminia tabelasını izleyerek kendinizi bir an önce yer yüzüne atınız. Çıkar çıkmaz zaten 2 Nolu tramvay durağının son durağını göreceksiniz. 2 Nolu Tramvaya binip, Viale Tiziano/Villagio Olimpico'da ineceksiniz. Zaten durağa varmadan pazarı da göreceğiniz için, kaçırma gibi bir şansınız olamaz :))

Hayati önem taşıyan ikinci bilgi ise: giderken yanınıza SU alın. Daha önceki gittiğim seferlerde bir Allahın kulu su veya içecek birşey satmıyordu. Dilimiz damağımız kurumuş, başımıza güneş geçmiş bir şekilde döndük her seferinde. Bu sefer akıl edip (e biraz zaman aldı tabii) çantama suyumu attım :)) AMA! Sanırım artık yaz olduğu için, iki tane seyyar GRANİTA satıcısı gördüm. Birincisinin yapay tatlandırıcılarını görünce alasım bile gelmedi.

İyi ki de almamışım, çünkü tam çıkarken (tramvay durağına doğru giderken yani) muhteşem ev yapımı satan granitacıdan, limonlu granitamı aldım ve serinleye serinleye, az önceki alışveriş canavarından eser kalmamış bir şekilde, nirvanaya erişerek evimin yolunu tuttum :))

MUTLU SON :)

Not: fotoğrafların yerleriyle oynarken birden bütün yazı karman çorman oldu, bunun sebebini ve çözümünü bilen biri var mıdır?

ÇOK ÖNEMLİ EK BİLGİ :-P
Fiyatlar konusunda biraz daha fikir edinmek isteyenlere susuz kalma, hararet yapma pahasına elde etmiş olduğum aşağıdaki bilgileri de hemen aktarayım : yukarıdaki plastik plaj terliği 10, şapkalar 5'er, büyük boy banyo paspası gene 5, Cavalli elbise mesela 80 (görüldü, denendi ama büyük geldiği için tadilata cesaret edilemedi), Ferre deri ayakkabı (hayır yukarıdaki pembe ayakkabılar değil!) 65, keten elbise 10, keten pantalon 10, bikini 10-20, Tom espadriller 15, Tods mokasenler 70 Euro mesela...

Deli kızın günlüğü

2011-06-28T18:33:00.002+03:00

Kılımı kıpırdatasıım yok...

Sanırım bütün işler bitince kalakaldım birden. Ne yapacağımı şaşırdım. Dışarı çıkasım hiç yok. İç sesim ama şunu söylüyor: Deli misin sen? Roma'da evde mi oturulurmuş?? Valla oturulur. Ama artık Roma'nın en güzel yerinin olduğu, yani salondaki koltuğun olduğu evde değiliz (bkz Ponte Milvio yazısı), ama olsun, gene de evde sakin sakin oturmak istiyorum. Kılımı kıpırdatmadan saatlerce boş boş dijitürk seyretmek istiyorum. Ama evde kablo, çanak hiç birşey yok ki...

Tv olmadığı için ben de kendimi kitaplara verdim. Bir solukta, hüngür hüngür ağlaya ağlaya, Uçurtma Avcısını okudum. Ama bitmesin diye de kendimi okumamaya zorladım... Bir kitabı çok sevince, bitmesini istemiyorum. Bu sefer de ağırdan almaya başlıyorum ama bu da beni krize girmiş eroinmana dönüştürüyor :-/ Yok ağzımdan salya malya akmıyor, o kadar da değil :P Ama gene de komik bi durum çünkü bu krizi atlatınca bambaşka yeni krizlere giriyorum: Bir kere o kitabı bitirip tekrar "okumaya" başladım ya, bu sefer de okuma dozumu tutturamıyorum ben.. O kadar çok kitaba boğarım ki kendimi, yarısı heba olur. Nasıl mı? Hepsinin ilk 10-15 sayfasını okurum, içlerine kitap ayraçlarımı yerleştiririm.. Bu arada, kitap ayracımı sevmezsem, kitaptan da soğurum (evet arızalıyım)... Sonra o kitaplar arasından bir sonraki "tek soluğu" bulduysam eğer, ona dalarım. Bulamadıysam, sıradaki en iyisiyle devam ederim. Ama aklımın ucunda almak istediğim ama "abartma aslı" diyerek bıraktığım diğer kitaplar olur. Bir yandan da başlayıp beklemeye aldığım diğer kitapları da merak ederim... Bunun sonucu, bu ruh halindeyken okuduğum 2.ci ve 3.cü kitaptan pek birşey anlamam.. Hevesim kursağımda kalır ve 4.cü, 5.ci, 6.cı kitaplar da heba olur işte..

Şu an 2.ci ve 3.cü kitap arasındaki geçiş sürecindeyim.. Allah akıl fikir versin!

----

Sıkıla sıkıla iş için ve oyumu kullanmak için Ankara'ya gittim. Seviyorum Ankara'yı ama daralıyorum her gidişimde. Sanırım yapacak birşeyiniz olmayınca insan evinde, yurdunda bile duramıyor uzun süre.

İşin güzel tarafı ilk hafta abimle birlikteydim. Çok keyifli oldu ama ben gene cadılığımı yaptım. Cadı sesimi duyunca kendim bile korktum ve utandım. Neden hep sevdiğin insanlara çekilmez suratını gösterir ki insan? Arızaların en büyüklerini eşe, anneye, kardeşe yapmaz mıyız?

Roma'dan geldiğim akşam abim beni havalimanından aldı. Bu benim için çok garip bir durum çünkü 1 senedir hayatım havalimanlarında, uçaklarda geçmeye başladı ve Havaş'a o kadar alışmışım ki, birisinin beni havalimanından alması fikir olarak bile bana çok garip geldi :))

O akşam bir de ayağımızın tozuyla bahçede mangal yaktık, oooh mis gibi :)) Gece yarısında bütün mahalleyi mangal kokusuna boğmamıza rağmen ve o saate yediğim şişler yüzünden gözüme uyku girmemiş olmasına rağen, pişman değilim :D Gene olsa, gene yaparım!

Kitaplara geri dönüyorum, sallantılı bir viraj alıyoruz, kemerlerinizi bağlayın, koltuklarınızı dik konuma getirip, masalarınızı kapatınız lütfen. Virajın sonunda konuyu azcık toparlamış olma umuduyla, birazdan görüşmek üzere :))

Yukarıda zaten söylemiş olduğum gibi, Ankara'da elimden düşürmek istemediğim, bitmesin diye de birer sayfa, ikişey sayfa okuduğum Uçurtma Avcısının verdiği hazla, gözüm dönmüş bir şekilde attım kendimi Remzi Kitap evine... Bu seferki krizimin kurbanları: The Other Hand (Küçük Arı), A Thousand Splendid Suns (Bin muhteşem güneş), Sunset Park, Lady Chatterley's Lover (Leydi Çaterley'in sevgilisi) ve Hava Kurşun gibi Ağır...

The Other hand'e Ankara'da başladım ve geçen gün (sonunda) bitirdim...Ama dediğim oldu gene: 2.ci kitap kesmedi beni :( Eksik kaldım gene Yok, yok yanlış anlaşılmasın aman.. Çok güzel bir roman, gene gözyaşlarımı tutamadan okudum ama kesmedi beni işte bir türlü. Tabii, bu arada, ben gene Bin Muhteşem Güneş'in ilk 40sayfasını dayanamayıp okumuştum. Ve kendimce, okuma maratonumun son kitabı olmasına karar kılmıştım.. Uçurtma Avcısıyla aynı duyguları yaşattığı için hemen okuyup bitirmek, harcamak istemiyordum açıkcası.. Şu an karasızlık içinde, bir yanda, baş ucumda Sunset Park duruyor. Diğer yanda, salonda ise Leydi Çaterley'in Sevgilisi bana göz kırpıyor. Henüz hiçbirinin içine dalmış değilim.. Biraz daha sabretmem gerek galiba. Ya da yeni bir Murakami'ye mi geçsem gene?

Utansam mı, utanmasam mı karar veremedim bir türlü ...

Ama zorla bir kitabı sonuna kadar okuyamıyorum ki ben, izdirap çekiyorum okuyamayınca da. Yemediğimiz ve arkamızdan koşan yemekler gibi, o kitaplar da kovalıyor beni ömrüm boyunca. Nedir bu suçluluk duygusu bilemiyorum. Haklarını yemişim gibi hissediyorum, güzelliklerini göstermeleri için az sabredip, 2.ci bir şans vermemişim gibi hissediyorum. Sanki diğer çocuklardan daha yavaş koşanın yarışını sonuna kadar seyretme zahmentine girmemek gibi, o ipi göğüslerken, o muhteşem finalini yakalarken benim sıkılıp, sabırsızlanıp sırıtımı dönüp gitmem gibi... Nedir şimdi bu? Ben anlamıyorum valla.

Kafayı kitaplarla bozmuş, bu garip halet-i ruhiye içinde, Roma'da, bu sıcakta gene burnumu dışarı uzatmıyorum.

Uzattığımda ise beni eve sokabilene aşk olsun (ayrı bir konu di mi bu gene? Off, tezatlık benim göbek adım!)

Vespa'nın üzerinde sıcak rüzgarın kıyafetlerin içinden püfür püfür eserek geçmesi; güneşin sırtımdan, kollarımdan, dizlerimden süzülmesi... O iğrenç ama bir o kadar güzel arı vızıltısıyla trafiğin içinden geçmek... Ağaçların gölgeleriyle kovalamaca oynamak, sağım klasik Roma, solum rönesans mimarisi diyerek vız vız gitmek anlatılamaz bir haz işte. Beni eve sokabilene aşk olsun :))) Beni Vespa aşığı yapanlar utansın. Ne hallere düşürdüler beni?! Bu sefer de vespa vespa diye krizlere giricem. Neymiş efendim, NYC'de Vespa'ya binilmezmiş. Racon değilmiş, karizma bozulurmuş }:-(

Hmpff!!!!

----

Haziran ayı da geldi geçti, 2011'in yarısını da arkamızda bıraktık. Şaka gibi!

Suzan Miller'in Haziran ayı burç yorumunu okudum. Eee ne demişler, fala inanma, falsız kalma :)) Haziran için bomba bir ay diyordu..

Mayıs için de öyle demiştin bak, iş güç muhteşem diyordun.. Tamam kötü değildi ama muhtşem denecek kadar da değildi hani.. Yoksa ben mi bunamaya başladım.. Hatırlamıyor muyum? Muhteşem bir şey oldu mu yoksa? Bir tek hiç beklenmedik bir iş çıktı karşıma, hem de Roma'ya geldiğim gün. Bu vesileyle, Roma'da da hiç çalışmadım diyemem artık :D

----

Bir sonraki uzun soluklu ve adam akıllı blog yazımı gene Vatikan Müzesine ama bu sefer Rafael'e adayacağım..

İnşallaaaaah! Maaaaaşallah tabii...

Aslında, geçen ay yaptığımız Vatikan Müzesi turumuz hem iyi hem de felaketti. Felaket kısmı bence rehberin iyi olmamasından kaynaklandı. Herşeye rağmen iyi kısmı gene de ağır bastı. Herşeyden önce, sanatına hayran ama kendisine biraz kıl kaptığım Rafael'i sevdim mesela :) Belki de sanatıyla daha yakından tanışma fırsatım olduğu içindir, mesela Rafael'in odalarını gezebildik bu sefer. Gerçekten de hayran kaldım! Ağlatacak cinsten güzellikte detaylar var.. Demin resimleri düzenliyordum, ayrı bir Vatikan Müzesi dosyası yaptım. O heykeller, frescolar, tablolar.. bu yaratıcılık, bu beceri gerçekten de yetenek ötesi bir şey bence.. Allah vergisi diyoruz ya. Evet, kesinlikle başka bir dünyadan, başka bir boyuttan ödünç alınmış bir yetenek bu !!

Bekle beni blog dünyası, Rafael'in freskolarıyla dönüşüm muhteşem olacak :D

Çok Yakında!

----

Boyut demişken, Dr. WHO seyredeniniz var mı bilmiyorum ama HASTASI oldum ben dizinin. Zamanda yolculuk falan filan konusu ama çok keyifli ve çok komik bir diziymiş.. İlk bölümleri daha vasattı ama insan 2.ci sezondan itibaren sevmeye başlıyor, hele hele 3.cü sezonda felsefi konulara da el atınca daha bir heyecanla seyreder oluyor :) Mesela bir bölümde "şeytan"la tanıştık. Bilim Kurgu dizisinde Şeytanın ne işi var di mi? Valla çok da güzel yerini bulmuşlardı, aferim İngilizlere :))

----

Bu yazının başlığını yazdım yazdım sildim. Şu son satırları yazarken sonunda bunun ne olduğunu anladım: Deli Kızın Günlüğü! Havalar, bence suç havalarda! Valla! İnsanda beyin meyin kalmadı şekerim, olan zaten azcık bişiydi, o da eridi gitti :))

Ciao ciao!!!

Karga sesli Lahanadan Haziran ayının favori ezgileri

2011-06-19T01:57:00.000+03:00

Buraya koyduğum bütün şarkıları Tr'ye geldiğimde keşfettim (evet itiraf ediyorum, evde&arabada sürekli radyo odtü açık :P).

Geçen Big Big Bang'i mırıldanmaya çalıştım bir arkadaşıma ve bu işte pek başarılı olmadığımı anlayınca (34 sene boyunca anlamamıştım da...), ben boşuna kimseye bişiler mırıldanmayım dedim.

Şu sıralar karga&detone sesimle mırıldana durduğum aşağıdaki şarkıları kimseye eziyet etmeden en temizi blogdan paylaşmak olacak :)

İşte ilk 5'im :))

NUMERO UNO

NUMERO DUE

NUMERO TRE

NUMERO QUATTRO

NUMERO CINQUE

Seni gidi Mikelanjelo seni....

2011-05-30T04:15:00.001+03:00

Geçen gün kahvaltımı yaparken TV'de Melekler ve Şeytanlar filmine rastladım gene. Herhalde 4.kez seyrediyorum filmi ama gene televizyona kitledi beni. Hem Tom Hanks'i çok seviyor olmam hem de hikayenin tabii ki Roma'da/Vatikan'da geçiyor olması benim için yetiyor galiba :)) Her gidilen kilise için "bak bunu da not edeyim, Roma'ya dönünce gezeriz buraları" dememe rağmen hiç birini yazmamış olmam sizi şaşırtmaz herhalde :(

Neyse, Vatikan'da geçen sahneler (ki hatırlarsanız filmi çekmek için Vatikan'dan izin istemişlerdi ama Vatikan yetkilileri taleplerini geri çevirmişti-bu durumda Vatikan duvarlarının içindeki sahneleri gizli el kameralarıyla çekildiği söylenmişti.. ben bilmem, ben basının yalancısıyım :P).. Ne diyordum yahu? Hmm.. Evet, Vatikan sahnelerini seyrederken aklıma teee ne zamandır yazmak istediğim Michelangelo'nun Sistine Şapel'ine gizlediği mesajlar geldi.

Vatikan'dan ve Vatikan Müzesinden, ne kadar ilgimi çekseler de hep uzak durdum. Sebebi çok basit: Saatler süren giriş kuyruğu, o kalabalık içinde, sıkış pıkış bir heykelin veya resmin önünden hızlıca ve anlam veremeden sırf "gördüm" diyerek geçmek benim için isyan sebebiydi. Sanmayın katı kuralları olan bir sanat manyağı olduğumu ama insan bir müze gezecekse, hele ki Vatikan gibi dünyanın en zengin müzelerinden birini gezecekse, bence hakkını vererek gezebilmeli.

Bu güzel girizgahtan sonraaa hikayenin başlangıç noktasına gelebildim hele şükür :P. Hikayemiz bir arkadaş grubumuzu Roma'da gezdirirken (Kasım ayıydı ve turist sezonu kapanmıştı :P), programımıza Vatikan müzesini de eklemekle başladı. Uzun araştırmalar sonucu muhteşem (ama pahalı) bir rehber bulduk kendimize. Rehberimiz Tiziana önce telefonda nasıl bir gezi istediğimizi sordu. Önceden Vatikan Müzesini gezmiş olan İlker (ama aynen yukarıda anlattığım şekilde), her salonu gezmeden ama Vatikan müzesinin en önemli eserlerini görerek ve tabii ki Sistine Şapel'ine gereken zamanı ayırarak güzel bir tur yapabileceğimizi düşündü. Haklı da çıktı :))) Tiziana Vatikan'a akredite bir rehber olduğu için duvarın içini avcunun içi gibi biliyordu gerçekten de. Bilet kuyruğuna girmeden saat 14 müydü? 15 miydi hatırlayamadım ama öğleden sonra Müzenin önünde buluşmamızı önerdi. Gerçekten de o saate hiç mi hiç kuyruk yoktu. Pahalı biletimizi alıp elimizi kolumuzu sallaya sallaya Müzemize girdiiiik...

Hakikaten müze boştu ve kararlaştırdığımız gibi "görmezsen döverler" diye tabir edebileceğimiz eserlerin önünde zamanımızı istediğimiz gibi kullanarak ve Tiziana bize her eserin hikayesini masal anlatır gibi anlatarak çok keyfili bir müze gezisi gerçekleştirdik. Akılsız Lahana fotoğraf makinesinin pilini şarj etmeyi unuttuğu için sadece bir iki resim çekebildi.. Çok içime oturdu çooook :((( (önümüzdeki Salı Vatikan Müzesine bir kere daha gidiyorum-yupiii- bu sefer bol bol fotoğraf çekme imkanım olur inşallah!) (bu sefer Vatikan'ın kendi rehberiyle gezeceğiz, bakalım nasıl olacak :))

Rafael'in devasa Transfiguration eserini "Ooo-Aaaa-Vaaaay" diye inceleyip büyülendikten sonra emin adımlarla Sistin'e doğru ilerledik...

Dönemin en önemli iki sanatçısı (şimdilik Da Vinci'den hiç bahsetmiyorum bile) Rafael ve Mikelanjelo arasındaki rekabet Rafael'in daha tüccar kafalı olmasından ötürü kısa günün karı misali hep Rafael'e yaramışmış.. Rafael aynı anda çok sayıda sipariş alıp, çıraklarıyla birlikte seri üretim şeklinde eser üzerine eser bitiriyormuş. Hala bugün hangi eseri gerçekten de Rafael'in kendisine ait, hangisi çıraklarının elinden çıkma kimse bilemiyor. Üzerinde hemfikir olunan sadece Transfiguration adlı eseri varmış, ki bu eser için de aynen şu deniyormuş: Rafael o kadar hırs yapmış ki ustalığını kanıtlamak için (rekabetten ötürü- yoksa kimsenin ustalığına bir laf ettiği yokmuş canım :P) bütün tabloyu kendi başına yapmış... Ama bitirmeye ömrü yetmemiş :(

Rafael'den neden bahsettim?? Rafael Papa'ya, Katolik Kilisesine, Kardinallere, önde gelen soylu ailelere çok sayıda eser yapan dönemin 3 meşhurundan biri. Mikelanjelo ise aynı dönemin dediğim gibi diğer dahilerinden, aralarındaki en önemli fark ama Mikelanjelo yanlız çalışan, bir esere senelerine adayabilen, çok düşük paralara heykeller yapan ama Dehasından hiçbir zaman şüphe duyulmayan bir sanatçı.

Mikelanjelo kendisini önce heykeltraş sonra ressam ve mimar olarak görüyormuş. Sistine Şapel'inin tavanı kendisine verilmeden önce de dönemin Papa'sı Julius 2'nin bitmek bilmeyen, habire işverenin müdahalesi ve fikir değiştirmesiyle sürekli şekil değiştiren bir Mezar Anıt siparişini yapıyormuş.... Kişilik olarak zor biri diye bilinen Mikelanjelo bu işten kendini kurtaramadığı için izdirap içindeyken bu sefer rakibi Rafael'in oyununa gelip işi gücü bırakıp Sistine Chapel'in tavanına fresco (tıklayıp bilgilenelim) resim yapması emredilmişşşş...

Efendim, bizim Rafa uyanık ya, Kardinallerle de arası iyi, Vatikan'da avcunun içinde ve artık Mikelanjelo ile kapışmak da istemediği için öldürücü son darbeyi vurmak üzere Kardinallerden birinin kanına giriyor ve diyo ki: "Aaaa Sistine'in tavanını Mikelanjelo süper boyar, ona verin o işi". Çakal halbuki Mikelanjelonun hayatında daha önce HİÇ fresco çalışmamış olduğunu biliyor.. Fresco'nun F'sini bilmeyen Mikelanjelo'ya Papa'dan, Vatikan'dan, Kardinallerden gına gelmiş zaten, hem kendisi herşeyden önce heykeltraşşşşş.. Anlayacağınız Rafa bunu katakulliye getirip, bu işte kesin çuvallar diye düşündüğü Mikelanjelo'yu artık kesin bir şekilde saf dışı bırakacağına eminmiş...

Bizim Mikelanjelo gak guk diyemeden işin başına koyulmuş -sene 1508- o frescolar 6 senede bitiriyor ancak !! Düşünsenize, 6 sene boyunca kıl olmuş bir şekilde işe gidiyorsunuz her sabah... Boynunuz iki büklüm, hayatınızda ilk defa yaptığınız, sonucunun ne olursa olsun muhakkak muhteşem olması gereken bir işte, her gün saatlarce yerden kaç metre yüksekte, her işinize karışan bir işveren için çalışıyorsunuz...

Izdıraplardan ızdırap beğen!

Neyse günümüze dönelim: Sistine Şapel'inin içinde resim çekmek ve konuşmak yasssaaah! Resim çekme yasağının sebebi küreselleşen dünyamızda tavanın restorasyonunu finanse eden japon bir firmanın (artık hangisi ben de hatırlayamadım) 20 seneliğine tavanın resimlerinin telif haklarını satın almasıymış... Yani soldaki fotoğraf gözü kara biri tarafından, makinesine el konulma pahasına çekilmiştir (ben değilim valla çeken- fotoyu aldığım internet sitesine foto kaynaklardan ulaşabilirsiniz).

Tiziana'nın anlattıklarından sonra tavanı daha bir detaylı incelerken hakikaten bazı şeyleri görmeye başladık. Mesela, esere Nuh Peygamber'den başladığını ve o karede ne kadar çok ince iş olduğunu, adeta tuvale resim çizercesine bir fresco yaptığını hemen görebiliyorsunuz... Fresco sanatında ustalaştıkça Mikelanjelo daha az detayla, tekniğe hakim bir şekilde her bir bölümü giderek daha net ve kocaman kocaman çizdiğini görebiliyorsunuz :))

Masal anlatır gibi Tiziana'nın anlattıklarını dinleye dinleye- arada bir "Silenzioooo!!" diye bağıran güvenlik görevlileri tarafından susturulsa da- önce tavanımızı inceledik ve Mikelanjelo'nun Papa Julius 2'nin oturduğu koltuğa doğru özel bir mesaj içeren fresco'yu ağzımız açık ve kikirdeyerek kafalar ağrısa bile uzun uzun inceledik:

Artık Fresco sanatında kaçıncı senesiydi bilemiyeceğim ama ustalştığı her şekilde belli olan bu güzelim bölümde (Tanrı Geceyi ve Gündüzü ayırıyor), Geceyi ayıran Tanrı'nın totosu açık ve o toto doğrudan Papa'nın oturduğu koltuğa yöneltilmişşş... Seni gidi Mikelanjelo seniiiii !!!!

Usul usul, Silenziooooo fırçamızı da yedikten sonra artık tavanı yeterince incelediğimize göre Mikelanjelo'nun ayakları geri geri gitse bile bu sefer 1537'de başladığı Sunak duvarındaki "Son Yargılama" frescosuna yöneldik.

İlker'in dediğine göre çok şanslıydık çünkü kendisi ilk geldiğinde konserveye sıkıştırılmış sardunyalar gibi dizilmiş bir şekilde kafalar tavana baka baka, ite kaka girip, ite kaka çıkmışlar. Oysa bu sefer, sanki Şapel'i kapattırmışcasına, her açıdan rahat rahat inceledik bütün şapel duvarlarını... Ferah, ferah oooh :)))

Son Yargılama da gene bir 5 mi 6 mı tam emin değilim ama epey zamanını almış Mikelanjelo ustanın. Bir de o dönemin Kardinallerinden biri o kadar meraklıymış ki, habire çalışmasını bölüp ne çizmiş, neler yapmış hesap soruyor ve göstermesini istiyormuş.. Bizim Mikelanjelo akıllı, komple duvarı örtmüş ve eseri bitirene kadar kimselere göstermemiş.. Tabii eser bitip görücüye çıkınca kıyamet kopmuş :))

Mikelanjelo frescoda Hz.İsa'dan başlamak üzere bütün Azizleri çıplak çizmiş meğersem (Hz.Meryem hariç). Skandal!! Vatikan'da, Katolik Dünyasının kalbinde böyle bir "Blasphemy" olamazzz !!!

Bununla da yetinmeyip, Hz. İsa'yı Antik Yunan Heykeli Belvedere'li Apollo'dan ilham alarak resmetmiş- Skandal!

Bununla da yetinmeyip, her Aziz'in dini için nasıl şehit edildiğini çizdiği bu fresco'da derisi yüzülerek şehit edilen Aziz Bartalomeo'nun elinde tuttuğu deriye kendi yüzünü çizmiş-Skandal!! (artık nasıl bir illalah dediğini siz anlayın!)

Bununla da yetinmeyip, Cehennemdeki zebanilerden birini eşek kulaklı Kardinal Cesena olarak çizmiş (hani şu her işe burnunu sokan meraklı Kardinal :P)- Skandal!!

Katolik Kilisesi ilerleyen senelerde bütün çıplaklığı örtecek şekilde Mikelanjelonun Sunak Frescosunun üstünden geçmiş. Bugün restore edilmesine rağmen, hala örtülü şekli muhafaza ediliyor.

Eveeeeeet, geldik bir hikayenin daha sonuna... (saat oldu sabahın 3'ü!)

Bir sonraki bölümümüzde umarım yeni hikayelerle gene hep birlikte öğrenip, öğrenirken de hep birlikte eğleneceğiz :))

Kaynaklar:
Sistine kaynak
Nuh detay kaynak
Gerisi Wikipedia

Ponte Milvio

2011-05-14T21:21:00.002+03:00

Geçen Cuma Ponte Milvio civarında bir Pazar'a gittim.. Çok keyifli oluyor Roma'nın pazarları. Vakit bulursanız muhakkak bir pazara gidin derim. Pazar dediğime bakmayın; sebze, meyve, çiçek, peynir, balık gibi geleneksel ürünlerin yanı sıra bir de çeşit çeşit elbise, ayakkabı, el işi, proselen, çarşaf, perde, makyaj ürünleri... yani aklınıza ne gelirse bulabilirsiniz !!!! (bir fikir vermesi açısından: ayakkabıların yarısı Çin işi, diğer yarısı da bilindik İtalyan markaları, bazen de dolce&gabana vs. de buluyorsunuz ;))

Belki bu pazarlar hakkında daha detaylı yazmam gerekecek çünkü ben yeni keşfetmeye başladım bu olayı ve tam anlamıyla hastası oldum. Çok keyifli ve çok hesaplı!!!

Neyse, biz köprümüze geri dönelim. Ponte Milvio'yu daha önce duymuştum: Aşıklar Köprüsü demişlerdi. Hı, pek bir hoş demiştim ben de fazla üstünde durmadan... Ama aklıma düştü bir kere ve Pazar günü- züüüüüüper bir doğum günü geçirdikten sonra- havanın da güzel olmasıyla İlker'i Ponte Milvio'ya gitmeye ikna ettim. İkna ettim diyorum çünkü, Roma'nın en güzel yeri neresi diye bir konu açılınca bana verdiği cevap aynen şuydu: "Salondaki Kanepe Roma'nın en güzel yeri" :D

Bir de şunu belirtmem gerek bu Pazar Roma'ya 3 milyon kişi akın etmiş diye duyduk.... St.Peter's meydanında 1.5 milyon kişi toplanmış! Neden mi? Papa Jean Paul 2 Kutsanmış kişi ilan edildi de ondan (Azizlik mertebesindeki ilk adım). Beatifikasyonu için 3 gün 3 gece şehrin çeşitli yerlerinde kutlamalar yapıldı, konserler verildi, her meydana bir dev ekran yerleştirildi (Vatikan'dan canlı yayın yapıldı-akşama doğruda Janpol'un hayatından kareler yayınladılar). Her sokak lambasına Jean Paul 2'nin meşhur sözlerinin yazdığı pankartlar asıldı.. Sırtlarında kamp malezemeleri 10ar, 20şer kişilik gruplar, başta kendi ülkelerinin bayrağını taşıyan arkadaşlarının arkasında Roma sokaklarında geziyorlardı.... Resim çekmek çok istedim ama hep motor sırtında olduğum için ve önceden düşünüp makinemi elime almadığım için elim boş, kuru kuru yazmaktan başka bir seçeneğim yok malesef. Ama eminim siz gözünüzde canlandırmışınızdır :))----- Yani bütün bu curcunaya rağmen, Roma'nın en güzel yerini terk edip şımarık doğum günü çocuğu karısını bir de Ponte Milvio'ya götürdü-- lütfen kayıtlara geçelim bu detayı :))

Ahhh, Ponte Milvio.. Ahh, güzeller güzeli Roma :)))

Akşamüstü çıktığımız için kalabalık azalmıştı ve bomboş sokaklarda Roma'nın kuzeyine, Flaminio bölgesine motorla gitmek nasıl güzel geldi anlatamam.. Hayatımda özleyeceğim şeyler arasında ilk 5'e kesin Roma&Vespa giriyor !!

Vrrnn Vrnnn!! Dolana dolana, Tiber nehri boyunca az gittik uz gittik, dere tepe düz gittik ve sonunda Ponte Milvio köprümüze ulaştık. Benim tabii son zamanlarda sık sık olduğu gibi gene sağ bacağım uyuşmuştu acızık (!?). Biraz acı çektikten sonra gene bütün hislerime kavuşarak köprünün üzerine geçtik.

Ben daha kalabalık olmasını bekliyordum açıkcası ama bence tam kıvamındaydı. Toplasan 2 elin parmağını geçmeyecek sayıda çift, köprüde sarılmış manzara seyrediyor ya da fotoğraf çekiyorlardı. Bir grup genç kız köprüde oturmuş aperitif birşeyler içiyordu.. Gözüm takıldı desem yalan olmaz. Çok fena özendim ve bir dahaki gidişimde aynen ben de aperitif saatinde içkimi Ponte Milvio'nun üstüne, manzarayı seyrederek yudumlamak istiyorum (e yanımda da sevdiceğim de olsa fena olmaz hani :P)

Ponte Milvio'nun olayı nedir diye eminim herkes meak ediyordur.. Benim ilk duyduğum Roma'nın "aşıklar köprüsü" olmasıydı. Sanırım gene anlatan kişi aynı hikaye bir de şunu söylemişti: sevgililer aşklarını sonsuz kılmak için köprünün lambalarına kilit bağlayıp anahtarını da Tİber nehrine fırlatıyorlamış...

Biraz araştırınca, aslında bu geleneğin çok yeni olduğunu öğrendim (wikipedia'nın yalancısıyım.. yanlışım varsa onun suçu :P). Şu an ismini unuttum ama meşhur bir İtalyan yazar çok sevilen bir romanında kullanmış bu fikri, sonra da o romanın filmi çekilmiş ve gençler arasında çok tutulmuş. O günden itibaren bu inanış adeta gelenek haline gelmiş, hatta ilk kilitlerin zincirlendiği orijinal sokak lambası ağırlığı daha fazla kaldıramayıp devrilmiş. Artık lambalara zincir ve kilit vurmak yasak. Onun yerine köprünün üzerindeki metal direklerin her yerini yosun gibi kaplayan kilitler görebilirsiniz :))

Bol bol resim çekip, huzur içinde manzaranın, akşam güneşinin keyfini biraz çıkardıktan sonra köprünün öbür tarafına geçtik. VEeee kızların elindeki içkilerin kaynağını keşfettik bu sayede :)) Köprünün hemen diğer tarafında çok hoş bir büfe var. Birileri plastik sandalyelerde oturmuş içkilerini yudumluyor, diğerleri ayak üstü elde içki laklak ediyor, bir kısım çoluklu çocuklu gelmiş herkes birilerine laf yetiştiriyor.... birkaç tane de şanslı vardı aralarda, onlar erken gelip plastik masaları kapmışlar :))

Önce biraz dolaşalım sonra birşeyler içeriz diyerek, nehrin diğer yakasında nehir boyunca yürümeye başladık. Antika pazarının tam toplanma saatine denk geldiğimizi fark ettik. Her pazar, Ponte Milvio'nun civarında diğer tarafta nehir boyunca meğersem antika pazarı kurulurmuş.. Meraklısına duyurulur.. Sırf gezmek için bile gidilir bence :))

Salına salına, birkaç da mini sinek yuta yuta (koloni haline uçan mini sinekler?!) nehir boyunca bir tur attık ve köprümüze geri döndük.. Bu sefer de abartmıyorum, resmen fotoğrafçı bir gençle oyun oynayan serseri bir martıya daldık. Nasıl da poz veriyor anlatamam size.. Pike dalıyor vzzzzz, sonra gidiyor köprünün diğer ucuna konuyor. Gözüne elinde kocaman profesyonel fotoğraf makinesi olan çocuğu kestirmiş belli.. Vzzzzz gene bir pike ve her seferinde, abartmıyorum çocuğun objektifinin tam önünden geçiyor :)) Biz de denedik bir iki kare yakalamayı ama eldeki "uyduruk" aparatlar malesef çok başarısız oldu.. hakkını veremedi hareket halindeki bu güzel hayvanın :((

Farkına varmadan saati dokuz etmiştik, daha yemek bile yemediğimizi fark edince artık ayrılma vakti geldi dedik...

Bence bir pazar günü,özellikle akşama doğru gidilesi bir yermiş Ponte Milvio. Önce antika pazarı gezmek, sonra birer kokteyl alıp, köprünün üzerine oturup manzarının keyfini çıkarmak benim Roma'dan ayrılmadan kesin yapacaklarım arasına girdi bile :))

Ci vediamo :))

Lahana notu: bu yazıyı 2 Mayıs'ta yazmıştım ama bir türlü bloga koyamadım... Mi dispiace

Dersimiz Sansür...

2011-04-21T09:31:00.001+03:00

Buyrun, bari bir faydamız dokunsun BÜYÜKLERİMİZE.... Siz zahmet etmeein, ben Amazon.com'dan sipariş eder bir de güzel tercümesini yaparım. En kısa zamanda kitaçılarda "best seller" rafında yerini de alır...

Okullarda da müfredata alırız, bundan sonra da usulüne göre yaparız herşeyi... kimse de dırdır etmez işte.

Volvere !

2011-03-24T16:56:00.003+02:00

volvere a encontrame con vosotros

volvere a sonreir en la mañana

volvere con lagrima en los ojo

mirar al cielo y dar las gracias

Aslında hayatım tezatlıklarla dolu.

Çocukluğumdan beri 2 veya 4 senede bir memleket/ev/okul/arkadaş değiştirdim durdum...Arkadaşlarımdan ayrılmak çok zor oluyordu. Nefret ediyordum bu ayrılıklardan. Ev ve mekan değişikliği ama çok hoşuma giderdi. Yeni bir ev, yeni bir oda, yeni bir mahalle çok heyecan vericiydi.

Aradan 30 sene geçti, dönüm noktaları yaşandı, hayatla ilgili karalar alındı ama nedense ben gene kendimi bu göçebe hayatın içine atıverdim.. Mazoşit miyim yoksa genlerin bir cilvesi midir bu?

Bakmayın ama hala nefret ediyorum ayrılıklardan. Aynı aksilik, hala mekan değiştirdikçe mutlu olmaya devam ediyorum ama!

Bu ne perhiz, bu ne lahana turşusu derler adama! Biri olmadan, diğeri olmaz ki? E sen buna hala alışamadın mı? diye de sorarlar. Ya da en basiti: zorun neydi kardeşim?? O kadar dırdır edeceğine o zaman otur oturduğun yerde!

Dır dır etmene rağmen, seviyorsun bu hayatı, kabul et... Evet, ediyorum. Sevdiceğimle bir orada bir burada kamp kura kura, hayat akıp gidiyordu, tek derdimiz ailemizden, dostlarımızdan uzak olmaktı... Ama ben bununla yetinir miyim?? Ben ne yaptım, hayatıma renk gelsin diye (işe döndüğüm anda, bu yazdığımı inkar ederim haberiniz ola- bu kadar da dansözümdür ahahaha :P), benim de elim iş tutar demek için, gittim iş edinmekle yetinmedim, bir de üstüne en hareketlilerinden birine talip oldum! Valla aklımı peynir ekmekle mi yedim ben?? Sıcacık evinde, yediğin önünde, yemediğin arkanda. Kırmızı ojelerini sürüp briç partilerine gitmek varken (bu da bayıldığım bir klişe!), ne zorum vardı benim? Her ayrılık yaklaştıkça, ciddi ciddi kendime soruyorum. Zorum ne benim?

Roma'dan ayrılıp iş için Türkiye'ye dönmem gerekiyor ya.. Gene dırdırlarıma başladım. Ggene ayrılıklardan ne kadar nefret ettiğimi hatırladım! Hayatımda aldığım kararlara anlam bulmaya çalışıyorum, neden? Hele bu ayrılık bir aya yakın belki de daha uzun süreceği için çok acıtıyor canımı. Herşeye isyan eder duruma geliyorum! Zorun ne kardeşim, bişeyi sevmezsen yapmazsın. Bu kadar basit değil midir olay?? (bunları dedikten sonra da nankör kedi gibi hissediyorum kendimi).

Bir de utanmadan şunu diyordum ya: Rüyaların gerçek olduğu ülke'ye, o çılgın NYC'ye taşınınca, ben mesleğimden vazgeçmeyeceğim... Gidip gelirim ayol, ne var ki bunda? Gerekirse 3 ay orda, 3 ay Türkiye'de kalırım... Hmmpf!! İnanmıştım da söylediklerime, ciddiyim!

Yok kardeşim, o kadar da kolay değilmiş! Hele bu ayrılık çok daha farklı bir ayrılıkmış... İnsanın 2 ayrı evi olması, iki evinin de yuvası olduğu anlamına gelmiyormuş. İşinin olduğu yer yuvanla aynı yerde değilse hele... buyur seç beğen al ayrılık acılarından bir demet. Yuva dediğin sıcacıktır. Akşam gününü anlattığın, derdini paylaştığın yerdir. Mutluluklarını paylaşıp, 10 misline çıkartan yerdir orası. Canını acıtan birşey olursa, kuvvet bulacağın yerdir, destek alacağın yerdir. Uykuya huzurla dalmanı sağlayan yerdir yuva.

(Yuva ve dostluk aslında ne kadar da birbirine benziyormuş benim için.. Hmm??)

Hani nerde şimdi o : "Kariyer de yaparım, çocuk da yaparım"lar?? Önce birini becer, sonra diğerine sulanırsın!! Tısssss... Valla tısladım.

Nefret ediyorum ayrılıklardan!!! (burada kaşları çatık, kollarını göğsüne kapamış, kafasını bir o yana bir bu yana sallayan japon çizgi karakteri bir minik kızı canlandırıyoruz gözümüzde)

- Önce sürekli arkadaşlarından ayrılırsın... Nefret etsen bile alışırsın ve bir süre mektuplaşırsın (çok pis mektup yazardım var ya, her hafta 10 sayfalık mektuplar yazardım arkadaşlarıma, kuzenlerime.. hey gidi günler, hey!)

- Sonra büyürsün, okumaya uzaklara gidersin. Bu sefer genç kızken habire kavga ettiğin anneni, babanı, abini çok özlersin. Burnunda tüterler, gene sayfalarca mektuplar yazarsın her hafta.

- Sonra evlenirsin, haydaaa kompile mekan değişikliği! Artık mektupların yerine emailler alır. Arkadaşların da dünyanın dört bir yerine serpilmiştir, ailen de uzaklardadır.. Evdeki yabancıya alışmaya çalışırsın :D Zordur, zor..

-Sonra, kendini bulmana yardımcı olan meslek için bu sefer tam da alıştığın, birlikte yuva kurduğun kişiden ayrı kalırsın. Ama şanlısındır, ailen artık sabitlenmiştir :) Fakat dostlarından geriye kimse kalmamıştır... gene bir yanlızlık, gene bir uzaklık...

- Yuvanın mekanı değişir, senin ise 2'ye bölünmen gerekir, kendini bulduğun o işin cilvesini görmeye başlarsın... Ailen bir yerde, kocan başka bir yerde, dostların desen, yarısı uzaklarda, bir kaçı yanında ama hayat o kadar yorar ki adamı, birbirinize vakit ayıramazsınız...

Ben istemez miydim, anaokulundan beri tanıdığm arkadaşlarımla aynı şehirde olmak, ailemin bir koşu uzaklıkta olmalarını? Yuvayı yuva yapan ruh eşimle aynı çatının altında olmak?? İstemez miyim, hı?? Hııırk !! (burun çekme efekti)

sessizlik....

Pek bir acıklı oldu yahu. Burnumun direği sızlladı yazarken... Buhuuuu :'-( Bir yandan da içindeki mantıklı Aslı şunu fısıldadı durdu: "Kızım amma nankörlük ediyorsun. Oturup şükredeceğine, acıların çocuğu moduna girdin. Küçük Emrah kaşlarından kurtul! Derin bir nefes al ve kalk.. Ayrılık dediğin bu sepeblerden ötürü olsun, Dert ettiğin şeylere bak!!!"

Neyse, müziğimizi dinleyelim neşelenelim. Bana enerji veriyor bu şarkı :)

Not: Volvere ispanyolca döneceğim anlamına geliyor..

Yalaaaan söylüyorsun, yalan!

2011-03-01T00:18:00.001+02:00

Önce Cem Yılmaz'ın aşağıdaki skeçini seyredelim lütfen.

Seviyorum ben bu adamın mizah anlayışını :) O kadar çok seviyorum ki, yaptığı espirileri bile fil hafızamın bir köşesine kazıyorum. Sonra da söylediklerini kanıtlanmış, şüphe götürmeyen somut verilermişcesine bir güzel kabülleniyorum. Ciddi bir sıkıntı yaratabiliyor tabii bu durum... Nasıl mı? Buyrun anlatayım, rezilliğime hep beraber gülelim (Çok gülmeyin haaaa, darılırım yoksa. Ciddiyim!) :P

I.PERDE

Kadın çok sevdiği biricik kocasını bir hafta önce Roma'ya yollamış. Kendisi üzülerek Ankara'da kalmak zorunda kalmış. Uyuz ve sıkıcı bir akşamında faydalı bir iş yapmaya karar vermiş - Gecenin bir vaktinde, can sıkıntısından girişteki aynanın önünü temizlemeye kalkışmış. O kadar çok ıvır zıvır varmış ki: bozuk para mı ararsınız, buruşturulmuş fişler mi, notlar, faturalar mı, yoksa göz damlaları mı siz karar verin... Kadıncağız, saklanması gereken fişler ve faturalar güme gitmesin diye tek tek, bir güzel ayıklamaya koyulmuş aynanın önündeki ıvır zıvırları. Güzel güzel ayıklarken, değişik bir makbuz geçivermiş eline. Kadın şaşırmış :

"Cica Cica Boom- Night CLub, Floor Shows, Lap Dancers" ????? 40 Euro ????

- Ulan Adam... Gidecektin de bana niye söylemedin?? Hem niye bensiz gittin ki?? Aşk olsun yaaa, niye söylemiyorsun gittiğini??? :(((

Kadının gözü yavaştan seğirmeye başlar, dzzzt dzzzt diye arıza sesleri çıkmaya başlar beyninin bilumum köşelerinden....

II. PERDE

Karı koca Facebook'tan çetleşirler :

- Amore mio?? Sen hangi arada derede gittin striptize? Hem bana niye söylemedin? Bekleseydin birlikte giderdik? 40 euroluk makbuzu bulmasam söylemiyeceksin? Lapdance makbuzu mu bu?

- Ne makbuzu? Ne lapdance'i????

- Ahaha :)) Unuttun söylemeyi, di miii?? Şimdi de kafanı toparlayıp, işin içinden çıkmak için zaman kazanmaya çalışıyorsun.. Hadi ordan, hadiii :)) Yeme beni :) Soruya soruyla cevap verme İlker. Valla tam Cem Yılmaz skeçine döndün, haberin olsun :))) Ahahaha :))

- Ya valla ne makbuzu, anlamadım. Hem lapdance makbuzu mu olurmuş?? Neden bahsediyorsun anlamıyorum. Fotoğrafını çekip yollasana, vardır elbet mantıklı bir açıklaması.

- İlker.. (kocaya isimle hitap etmeye başladı mı kadın bilin ki havada gerginlik var) İlker, bak gerçekten de gittiğin için kızmıyorum. Sadece bana neden söylemedin onu anlamıyorum. Ona bozuldum ben :(( Sen böyle uzattıkça da canım sıkılıyor, haberin olsun...

- Aşkım, ben seninle herşeyi paylaşıyorum! Bunu niye saklayım ki?? Valla vardır mantıklı bir açıklaması. Fotosunu yollasana harbiden.

- İlker, lütfen yeme beni. Kocaman bir makbuz işte! Hem tepesinde hem sağ alt köşesinde kocaman "Cica Cica Booom- Night Club, Floor Shows, Lap dancers" yazıyor. 40 euroluk makbuz kesmişler işte... 11 Aralık'ta kesmişler... Percorso yazıyor ortada.. (kadının iç sesi: Ööö..) Sağda üstte Taxi no'su yazıyor, öööö.... (iç ses: Aboooo!)

- Ne oldu?

- Hmmm, yok bişi... (iç ses: rezilsin Aslı, rezil !! Nasıl kaçar gözünden şu koskoca yazı ?!)

- Ya, 11 Aralık diyorsun da... Sen o tarihte Roma'da değil miydin?

- Evet.. o gün Ankara'ya uçtmuştum. (kadının yüz kıpkırmızıdır, başından aşağı kaynar sular akar bir yandan da patlatacak kahkahayı ama nasıl tutuyor kendini utancından).

- Ne oldu? Yolladın mı fotoyu?

- Hı, hı. Yolladım, yolladım.. Hmmm.. Öööö.... Aşkım?? Bu makbuz şeymiş galiba, şey... Bu makbuz benim Roma-Fiumicino havalimanı için taksi makbuzum....muş...galiba... Dikkatli okumamışım da. Ehe ehe ehe :)) Kem Küm, ihi ihi :)) Ama olur mu yaa?!? Heryerinde Cica Cica Boom yazan taksi makbuzu mu olurmuş??? Koskoca stirptiz yazıyor sağında solunda! Hayret bişi!!! Hmppf !!! (Çevir kazı yanmasın) Ooof yaaa, çok salağım, çook! Koskoca percorso yazıyor ortada onu bile okumamışım !! Oofff (percorso: yol)

- Muhahahahahaha :)))))))))))))) GZ!!! Dedim ben sana, vardır mantıklı bir açıklaması diye... Muahhahaah :))))

- Yaaaa :(((( Ama, ama... Sen birden kıvırtmaya başkayınca gözümün önüne direk Cem Yılmaz'ın skeçi geldi. Bak nasıl da kıvırıyor dedim içimden, napiiim??? Ehi ehi... Kem Küm :-/ Oooof, çok kıl oldum bak şimdi kendime !!! :((

- Muahahahaha :)))))) Alemsin Kadın!!!

ve Perde kapanır...

...

2011-02-19T18:16:00.002+02:00

Bir insan kendi hayatına nasıl kıyabilir? Nedir bu ölümcül isyana getirebilecek nokta? Kim veya neler buna sebep olabilir? Ne kadar kararabilir gencecik bir insanın gözü, kendi elleriyle kendi hayatını söndürmeye yetmesi için? Anlamıyorum diyeceğim. Ama doğru olmayacak, anlıyorum... Aynı yollardan geçtik, aynı havayı soluduk, aynı sıkıntıları çektik diyeceğim ama aynı olamaz yaşanan sıkıntılar, o sıkıntılar hele gencecik bir insanın ölümüne neden olduysa.... Avaz avaz bağırmak geliyor içimden, kelimeler düğümleniyor, sesim çıkmıyor... Yeryüzünde cennet olabilecek bir ülkede neden ve nasıl birden herşey cehenneme dönüşebiliyor?? O silah bizim evimizdeydi, o koltukta benim eşim de oturdu...

Mekanın Cennet olsun Osman Tuncel...

Tiramisu Krallığı !

2011-02-08T00:05:00.004+02:00

Tiramisu'nun Kral ilan edildiği bir mekandan bahsetmek istiyorum bu akşam ;-)

Sanırım çok meşhur bir yer ama biz her zamanki gibi herşeyi çooook geç öğreniyoruz, keşfediyoruz... Olsun, havalar ısınınca artık yapacak/gidecek bir sürü yeni yerimiz oldu :)))

Havalar ısınınca diyorum da, şu birkaç gün Roma gene ilkbaharı getirdi: 18C dereceydi bugün. Yarın gene aynısı bekleniyor.. Bütün hafta güneşli ve sıcak geçecekmiş. Kara kış yaşayanlardan özür diliyorum :D

Neyse, ne diyordum? Evet, tiramisu!

Roma'ya turist olarak gelenler genelde centro storico'dan ve Vatikan'dan fazla uzağa ayrılmazlar. E normal aslında, ilk haftalar biz de öyleydik. Ama evimiz Roma'nın diğer ucunda olduğu için, mecburen önce yakın çevremizi, sonra scooter'la kaybola kaybola farklı yerleri de azcık keşfettik. Sonuç olarak, şu bir gerçek: Roma'nın merkezinden biraz uzaklaşınca tatlar, kokular, suratlar ve dokular birden farklılaşmaya başlıyor:) Roma'nın içinde binlerce Roma varmış da bizim haberimiz yokmuş ! Bu farklı Roma'ları biz de yavaş yavaş, sindire sindire keşfediyoruz ve nasıl keyifleniyoruz anlatamam!!

Neyse, lafı çok uzatmadan tiramisularıma geri döneyim ben.

Gidilmesi gereken bu mekan San Giovanni mahallesinde bulunuyor. Burası centro storico'nun dışında olabilir ama en güzeli A metro hattı üzerindeki Re di Roma durağının dibinde olması :)

Bir de San Giovanni mahallesi için şöyle diyorlar: Roma'nın nabzı orada atar !! Gidip uzun uzadıya nabız tutamadık daha ama bence doğru demişler! Kalabalık, cıvıl cıvıl ve "yerel" bir mahalle. Belki kıyaslama yapmak çok doğru olmayacak ama bize Ankara'da Bahçelievleri andırdı biraz, ruhen en azından :)

İşte bu mahalle'de Roma'lıların akın akın gittiği POMPİ'yi, Tiramisu krallığın keşfettik :))

( Not düşmem gereken bir husus var, benim işte Tiramisu budur dediğim şimdiye kadar bir tek tiramisu oldu, o da sevgili İtalyan arkadaşımız Francesca'nın bize tattırdığı Tiramisu idi. Tarifini buraya yazmıştım.)

Pompi'nin kapısında her zamanki mazara: gençler bir köşede toplanmış sohbet ediyor. İçerisi kalabalık, Arka salonda bir de Dj var müzikten sorumlu. Akşam üstü uğradığımız için, Happy hour'a yönelik "aperitif" köşesi hazırlanmış: içkiler ve atıştırmalık yiyecekler. Bar kısmında, ayakata kahve içmek yerine bu sefer hapur hupur tiramisu yiyenler var. Gözüme arka salona geçerken, duvarda yazan bir not takıldı : "Bar'dan sipariş verdiğiniz tiramisu size masaya oturma hakkı vermiyor" :P Eee masada oturmak için ekstra para ödüyoruz, bir zahmet herkes oturmasın di mi ama? :P

Francesca'nın Tiramisu'sundan sonra en güzel 2. tiramisu budur bence. Kuzey ekolü müdür nedir, bilemiyorun işin sırrını... Ama güneye indikçe tiramisular bozuluyor, benden söylemesi :))

Turist kalabalığından uzaklaşıp, Romalı vatandaşların Tiramisu için özellikle geldikleri bu yere bence zaman ayırıp bir göz atın.

Hadi tiramisu sevmiyorsunuz, o zaman dükkanlar için gidin San Giovanni'ye ;)) Daha ucuza alışveriş yapmak çok daha keyifli olmaz mı? Yorulunca ayak üstü bir de dilim pizza yersiniz mis gibi, insan başka ne ister ki?

Haydin Arrivederci !

JukeBox

2011-01-20T16:31:00.000+02:00

Penceremin önünden kocaman bir martı geçti şimdi !!Nasıl sevindirik oldum anlatamam!!

Neyse, uzun zamandır yazmıyordum... Bugün artık aldım elime kalemi ve yapacak onca şeyim varken (sanırım erteleme hastalığı bu olsa gerek, hep işim varken başka işlere sarıyorum!!)... evet yapacak onca işim varken, feysbuk'ta bir arkadaşımın koyduğu müzik videosu sayesinde şöyle kısaca bir geçmişe gittim ve geldim, gidiş dönüşü "şeytanın" icadı youtube üzerinden yaptım ve birden bu şeytani icat sayesinde ilham geldi!!

Hikaye şöyle başlar:

Feysbuk'ta traylaylom dolaşırken, bir arkadaşımın koyduğu çooook eski ve hakikaten çooook kitç bir şarkıyı dinlerken buluverdim önce kendimi.. O şarkı kesmedi sanırım, ve birden aklıma başka şarkılar geldi. Unutmuş olduğum ama eskiden çok severek dinlediğim şarkılar. Hani bir gün arabada giderken radyoda duyarsınız ve yüzünüzde kocaman bir tebessüm uyandıran şarkılar, tebessüm bir kenara, avaz avaz eşlik etmek istediğiniz türden şarkılar :)) Aslında eski/demode/damarın allahı/kitç oldukları için seversiniz o şarkıları, ama bir türlü Aypodunuza ya da empe3 çalarınıza yüklemeyi akıl etmesziniz işte...

Ama bir aklınıza düştü mü, beraberinde 10'larca şarkıyı daha hatırlatır bu namussuzlar ve işte o zaman yandınız!!

Neden mi? Çünkü filmin devamı aynen şu şekilde olacaktır:

Açarsınız önce bir güzel Youtube'u ve ilk duyduğunuz şarkıyı bir güzel dinlersiniz... sonra ardı ardına serbest çağrışımlar ya da sağ kolonda size sunulan diğer benzer şarkılar sayesinde bütün gününüzü "unutulan melodiler" peşinde koşararak geçirirsiniz !! Yani bir Duran Duran'dan, Teoman'a atlayabilirsiniz. Teoman'ın o şarkısı size Francis Cabrel'i anımsatır, Cabrel'i dinlerken Şebnem Ferah'ta buluverisiniz kendinizi, Şebnem Ferah Wham'in kapısını açıverir.... BUNUN SONU YOK!!! Hele bir de yapmanız gereken iş çok sıkıcıysa.. tam anlamıyla ayvayı yediniz demektir... çünkü o döngüden sizi kurtarabilecek hiçbir şey yok artık! :P

Ben böyle durumlarda ne mi yapıyorum? Bloguma sarılıyorum valla :))) Hemen Blog'a youtube'dan başıma dert açan şarkıyı kopyaladıktan sonra, kafamın içindeki JukeBox'u kapatıp, hatta fişini çekerek! işime devam etmeye çalışıyorum..

Ama o mırıldanma bir başladı mı bitmiyor, o yüzden elimin altında ne varsa açıp (aypod, radyo, tv ama hiçbir şekilde bilgisayar OLMAMALI !!! yoksa gene youtube'da buluveriyorum kendimi!), ooooh güzel güzel, uzaktan uzaktan müzik dinlemeye veriyorum kendimi :))

Oh be! rahatladım :)))

7.399,71 kilometrenin sonunda...

2010-12-15T18:21:00.003+02:00

Eveeet, 28 Kasım 2010'da başlayan ve bugün de dahil olmak üzere toplam 18 gündür, 2 geceden fazla aynı yatakta uyuyamadım... Artık bitsin di mi? Bitsin, bitsin.. Yoksa reset atsam da kendime gelemeyeceğim :))

Nerelere mi gidildi?

Roma-Bükreş
Bükreş-Erivan
Erivan-Ankara
Ankara-İstanbul
İstanbul-Edirne-Sofya
Sofya-Cezayir
Cezayir-Roma

Fırıldak gibi ordan oraya döne döne gitmeye hala devam ediyorum sanki- yoksa o dönen benim başım mı?? Evimde, yatağımda uyumak istiyorum, koltukla bütünleşmek istiyorum birkaç gün. Dokunmayın bana !!

Neyse, bavulumun birisini boşalttım, diğer bavuldan didikleyerek botlarımı, ayakkabılarımı çıkardım... ama hala yarısından çoğu bavulda yıkanmayı bekliyor. (bu yazıya fotoğrafları eklerken diğer bavulu da boşalttım, oh be!!)

Bütün bu yorgunluk ve sersemliğe bir de yollarda aldığım kilolar var, o da ayrı bir konu (yoksa tiroitlerim artık çalışmadığı için olabilir mi??) Haykırmak istiyorum en basitinden: ciyaaaaaak ! Şiştim yahuu.. Balon gibi hissediyorum kendimi. Her iki güne bir 41.000 feet yükseldik ve alçaldık (aklımda kalan anonsların yalancısıyım :P).

Ankara'ya gelir gelmez, aldım mandalinaları, portakalları, elmaları, ayvaları, zencefilleri, narları, kivileri... Aklımca her sabah kendime taze meyve suyu sıkıcaktım, vitamin kokteylleri hazırlayacaktım...Tabii, hı, hı...

Bir de yaşadığımız hava değişiklikleri var: Bükreş'te donduk, Erivan'da resmen güneşlendik, İstanbul'da 4 Aralık gecesi İstiklal'de T-shirt ile yürüdük, ertesi gün iliklerimize kadar donduk. Sofya'da donmaya devam ettik. Cezayir'de biraz ısındık, ikinci gün rüzgara kapılıp uçuyorduk az kalsın. Roma'ya döndük, hava açtı. İstanbul'a o karmakarışık hava şartlarında uçak nasıl indi hala şaşkınım.. Ankara yolları karla kaplıydı ama benim ayak basmamla Ankara'daki tüm karlar eridi ?!

Her zaman olduğu gibi, dönüşümde gene bir yerlerim pörtledi (bu sefer burnumda bir "sivilce" çıktı ve yüzümün sağ tarafı şişti, dişlerime, kulağıma kadar ağrı yaptı. iyi yönü de var ama: dudaklarıma silikon enjekte etsem nasıl olur, görme fırsatım oldu- yok kalsın almayım)

Sızlanmaya devam edebilirim, ama bence bu kadarı yeter :))

Ama sorarsanız değdi mi diye???? DEĞDİ, HEM DE NE DEĞDİ !!!

Assange ile aynı cevabı veriyoruz bence: Evet anneciğim, değdi valla :))))

Şimdilik bu kadar... bonus olarak tadımlık birkaç resim koyayım bari.

"Power to the people" isimli çalışma

Bükreş- Parlamento Sarayı

Erivan- Cumhuriyet Meydanı

Küçük Ağrı- Büyük Ağrı

Sofya- St. Sofia Heykeli

Son Çağrı- Cezayir yolcusu kalmasın

Cezayir- Casbah

Olmadı AF 0006, bu hiç olmadı...

2010-11-18T01:11:00.084+02:00

Dünyanın en büyük uçağı, göklerin balinası, A380 ile gerçekleştirdiğim ilk uçuşumun hayal kırıklığı ile geçtiğini üzülerek bildiriyorum :((

Sanırım her geçen gün kalitesiyle dünya çapında daha da çok tanınan ulusal bir havayoluna sahip olmanın getirdiği şımarıklık ile, başka bir havayolu kabul edilebilir ve ortalama standartlarda bir yolculuk sununca, burun kıvırmaya başladım...

İşte bu yüzden Paris-New York uçuşu benim için malesef hem alelade oldu, hem de "sıkış pıkış" geçti
:((

Halbuki hava alanında A380 ile ilk göz göze geldiğimde ne kadar da heyecanlanmıştım!

Gerçekten de o gün benim için çok özeldi: hem ilk Okyanus aşırı yolculuğumu yapmak üzereydim, hem de bu ilki, dünyada var olan en büyük uçak ile gerçekleştirecektim!

Daha ne isteyebilirdim ki?? En son Air France yolculuğumun da iyi geçtiğini düşünecek olursak, muhteşem bir yolculuk beni beklemekteydi!! Yupiii :))

Sanırım biraz fazla kaptırmışım kendimi..

İşe koltuklardan başlayalım: yeni olmalarına rağmen bizim 90'lardaki koltuklarımızdan, sanarsın portatif koltuk, takır tukur edenlerden, ya da Onur Air ayarında koltukları düşünün, işte onun gibi sıkış pıkış, hem de vasat...

Yeni nesil bu güzelim uçağın ekonomi sınıfı, bence uzun menzilli bir uçuşa hiç mi hiç yakışmayan cinsten!!! Pardon, gene de yiğidi öldür hakkını yeme, her koktukta tabii ki de kişisel ekran, seçmeli oyun/film/müzik/dizi vs. vardı.

Sunulan yemek ise, Paris'ten hareket ediyor olmamıza rağmen, vasat ötesiydi !

Battaniye diye verilen örtüler, hiç mi hiç sıcak tutan cinsten değildi, bütün yol boyunca paltomu da aldım üzerime...

Air France ile bir çok kez uçmuştum. Uzun menzilli olarak da Paris-Kinshasa uçuşumuz beni çok etkilemişti... Hatta Emirates'ten sonra, ekonomi sınıfında her koltukta ekranla burada tekrar karşılaşmıştım, o dönem için etkileyiciydi gerçekten de.. Yemekler de iyidi. (Bu konuda gerçekten de acımasızım malesef. Ama iyi diyorsam, bilin ki iyimiş)

Bu sefer hem gidişteki A380 heyecanımın bu şekilde sonuçlanması, hem de dönüşte ilkinden daha kötü bir yemek (Allahın gücüne gitmesin gerçekten de berbat bir yemekti!!) ve kahvaltıyla karşılaşmam, bir daha Air France ile uçmayacağımı garantiledi. Nokta.

Bütün bunları yaşarken tabii ki THY gibi ulusal bir havayoluna sahip olduğumuz için bir kez daha gururlandım..

Valla ucuz bir havayolunu tercih etseydik gam yemezdim. Ama verdiğimiz paraya hiç mi hiç değmedi :((
Bir de şu var, bütün bunlar, yani sıkışık koltuklar, kötü yemek vs, 2-3 saatlik bir uçuşta karşıma çıkmış olsa, gerçekten de umrusamayabilirim. Ama 8 saatlik uçuşta, hem de dünyadaki en son model uçak ile uçunca insan biraz daha iyi hizmet, biraz daha fazla konfor bekliyor galiba..

Uzun lafın kısası: ilk Okyanus aşırı, ilk Airbus 380 uçuşum beni baya bir hayal kırıklığına uğrattı, güzelim NYC'den bahsedeğime, ya da hafta sonu gezdiğim Koloseum veya Vatikan müzesinden bahsedeceğime, oturup, gecenin bir köründe uzun uzun bunun üzerine yazdırabilecek derecede, siz anlayın !

Ama herşeye rağmen ağzım kulaklarımda, çünkü A380'e bindim :)) Anlamsız mı oldu bu cümle? Anladınız canım.. Çok güzel bir duyguydu aslında, gökyüzünde uçan en büyük yolcu uçağı!! Vaayy :)) İnanılmaz sessiz bir kalkış ve iniş yaşadık. Hissetmedik bile! :)

Pıt, bir baktık havadaydık.

Pıt, bir baktık inmiştik :)

Yok ama, yok... AF valla bak bu hiç ama hiç olmadı*

*tek derdi de bana kendini beğendirmekti ya :P

Not: 2. fotoyu bizzat çektim, kuyruk kamerasından okyanus üstü manzara ;))

I heart NYC :)

2010-11-09T02:26:00.000+02:00

Yazacak o kadar çok şeyim var ki !!

Heryerin tanıdık gelmesinden mi bahsetsem, o koca gökdelenlerin arasında dolaşmanın yarattığı hazdan mı, hiç mi hiç yabancılık çekilmediğinden mi, 24 saat yaşayan şehrin parlak ışıklarıyla uyumanın güzelliğinden mi, Çin mahallesinde herşeyi yemek istememden mi, sokaktaki hot dog'lardan mı, çılgınca/ dur durak bilmeden tüketebilmekten mi, hamburgerden, fast food'dan öö dememden mi?? Hangi birinden bahsetsem bilemiyorum ? :))

New York beni büyüledi! Hoş, 2 gün/ 3 gecede ne kadarını görebildim ki?

Kapıyı araladım ve burnumun ucunu soktum... o kadar :)

Hemen ardından gittiğimiz Washington D.C. birden gözüme köy gibi geldi mesela.. Ok, koca koca binaları olan bir köy, ormanın içinde olan ve gene içinde orman olan kocaman, xxxl bir köy.. ama gene de köy.. Ne açıdan mı? Tın tın bir hayat var sanki. Aslında hiç bir şehir NYC ile kıyaslanamaz ama insan ABD, Başkent, yani Washington DC deyince.. hani, daha bir canlı bekliyordum açıkçası :)

Doyamadım ben NYC'ye daha görmek, yapmak, seyretmek, tatmak istediğim o kadar çok şey var ki!! Herhalde bir ömür yetmez.. Olsun, denemeye varım ben :))

Biscotti mia

2010-10-07T14:22:00.002+03:00

Yeni bir mekan açıldı Ankara'da. O kadar tatlı ve sıcak bir ortamı var ki, sanki evde oturmuş caddeyi seyrediyormuş gibi :)

Kabul etmem gereken bir şey var.. Ankara güzel bir şehir değil. Ankara güzel dostlukların oluştuğu ve bu yüzden gözümüze güzel gelen bir şehir... İşte bu yüzden Ankara'da en sevdiğim şeylerden biri, sevdiğim insanlarla güzel bir ortamda, güzel şeyler yiyerek/içerek sohbet etmek, dertleşmek ve bol bol gülmek :)

Ankara'daki mekanlar hakkında pek fazla yazım yok. Sevdiğim birkaç belli yer var.. Biraz da tutucuyum galiba bu konuda, tipik boğa işte :) Aslında tutuculuk demek yerine minik ritüellerim var ve onları yerine getirince çok mutlu oluyorum desem daha doğru olur. En basitinden: güzel bir kahve, sıcak bir ortam ve sürükleyici bir kitap :))

Biscotti mia size ilk ikisini sağlayacak çok hoş bir yer. Garip bir sonbahar günü gitmiştik. İlk başta yağmur yağıyordu, sonra birden güneş açtı, ardından güneşle yağmur gene bir araya geldi.. İçeriye giren ışığın güzelliği gerçekten muhteşemdi.

Kahvaltıda yediğimiz poğaçalar süperdi. Doyduğum için tadına bakamadığım ama vitrinde duran kişler ve tartlar ve pastalar ve kekler.... hepsi muhteşem gözüküyordu !! Daha çok yeni açıldığı için "menümüzü daha tam oturtamadık" dediler. Olsun, ben bu halini bile çok sevdim :)

Sizlere de bir göz atmanızı tavsiye ederim..

Adres: Uğur Mumcu Cad.37/6 GOP

Tel: 0312/ 436 51 00-01

before/after...

2010-09-21T00:23:00.000+03:00

Before:

After...

Roma'dan Ankara'ya gelmek tahmin edildiği gibi ZOR oldu.

Domo arigato Murakami-san

2010-09-11T20:32:00.002+03:00

Sonunda teeeee plajda okumaya başladığım, Ankara'da, Bakü'de ve Roma'da kapak bile açmadığım (aaa pardon son 2 gün gene bir yerlerde bişiler beklerken cappuccino eşliğinde epey bir okuyabilmiştim :)), neyse ama israrla çantamda taşımaya devam ettiğim VE sonunda dün gece bitirebildiğim Norwegian Wood'u ŞİDDETLE tavsiye ederim.

Bende uyandırdığı duyguları tarif etmek istiyorum ama edersem kitabı anlatmaya başlarım ve bunu hiç istemiyorum. Diyebileceğim tek şey: Uuzun süredir okuduğum en güzel romandı. OKUYUN! Çok güzel bir dille yazılmış, keşke japoncam olsaydı da orijinal dilinde okuyabilseydim...

Japon yazar Haruki Murakami ile bu kitabı sayesinde tanıştım- geç bile kalmışım bence- ve diğer kitaplarını okumak için sabırsızlanıyorum dersem abartmadığımı bilin :))

Yarın uzun bir otobüs yolculuğu beni bekliyor ve bavulumda okunacak 2.kitap olarak yanımda taşıdığım "Platon bir gün kolunda bir ornitorinkle bara girer..." var. Birkaç sayfa okudum ama Murakami'den sonra kesmedi.. yok, valla kesmedi. Aynı ayarda, aynı güzellikte bir roman istiyor canım.. Hatta mümkünse derhal bir Murakami daha okumak istiyorum!!

Ankara'ya varır varmaz önce oyumu kullanıp sonra kendimi Remzi kitapevine atacağım...

Bonus: Bu sene çekilen filminin trailer'ı.. tadımlık :)) ( Fena gözükmüyor valla)

Alakasız Blogcu Notu: Şimdi tarihi yarı final için 12 dev adama hazırlık yapma vakti geldi :)) Heyecan doruktaaaaaaaaaaaaa!!

One Night in Trastevere...

2010-09-07T20:55:00.002+03:00

Bu yeni keşiften bahsetmezsem çatlarım!!

Artık yavaş yavaş "turistler"in azaldığı güzeller güzeli Roma'da, biraz daha rahat adım atarız diye, Cuma akşamı Trastevere'ye gitmeye karar verdik.

Vespa üstünde ilk haftamı da atlattıktan sonra, dedim artık vızır vızır akan centro storico trafiği bana mısın demez! ;)) Tabii... alıştım alışmasına, ama gene de "amanin çarptık" diye yusuf yusuf diye tabir ettiğimiz anlar da yaşadım. Bişicik olmadı Allah'a şükür, arabaların dikiz aynalarına dokunmadık bilem :-P

Neyse, kendimce "Roma'da Roma'lı gibi yaşa" felsefesini 120% benimsedim ya, o yüzden ben de İtalyan kadınları kadar süslü olabilirim diyerek çektim altıma stilettolarımı, giydim üstüme sigara paça pantolonumu ve atladım sevdüceğümün arkasına (kırmızı kaskımı da taktım tabii ki! ;))

Vzzzzzz, vzzzzzzzzzz diye 30 dakikada şehir merkezine vardık varmasına. Fakat yanlış saptığımız için korkulu rüyam Piazza Venezia ve Colosseum'un trafiğinde bulduk mu kendimizi? Kapadım gözlerimi, istifimi hiiç bozmadan, sarıldım sıkı sıkı...

Neyse, sonunda kazasız belasız vardık Ponte Garibaldi'ye... Vardık tabii ama sen misin süsleneceğüm diye tutturan? Ben de giyerim topuklu- hmmpff, ne olcak ki? diyen.. Aldım mı boyunun ölçüsünü!! Hani gene alışığım Brüj'ün ve Brüksel'in arnavut kaldırımlarında yürümeye. Ama yok anacım, Trastevere'nin yolları bir başka.. Topuğunu kaptığı gibi, bileğini de kıran cinsten bunlar! Eeee, bütün havam bir anda tıııııs diye sönüverdi ve bulduğumuz ilk ayakkabıcıya daldık. Neyse, kaç zamandır dükkan dükkan dolaşıyorum, kendime güzel bir babet bulma ümidiye ( aslında güzellerini gördüm ama ilker yassssah koydu.. Neymiş? Evin her köşesinden babet fırlıyormuş..) Her işte bir hayır vardır ya, (valla siyasi mesaj kaygısı yoktu :-P), acı maceramın sonu tatlıya bağlandı ve 35 euroya çok tatlı bir babet aldım çıktım! Yihuuu !!!

Bu küçük aksaklıktan sonra Trastevere kazan biz kepçe, iğne atsan düşmez sokaklarda dolana durduk. Aç karnımızı doyurmak isterken Roma'nın tatsız tarafıyla da tanıştık: Efendim 2 kişi 2 ana yemek, bir kişi tatlı, dördüncü kişi de sadece bira içtiği için boş olan masalarına (toplam 3 boş masa vardı) bizi otutturmayan sevgili restoran sahibi, seni esefle kınadık, kıl şey :-( Bak ismini unuttum yoksa kara listeye alınması için afişe ederdim. Zaten adamın kendisi arızaya çoktan geçmişti, suratsız mı suratsız, sanarsın PMS... Yazık ilker bir dellendi, ben ise "ahanda Belçika'dayız" dedim... Ama canımızı sıkmadan biraz daha ileride, Bumbum Bar'ın dibindeki Pizzeria Nerone'ye girdik ve odun ateşinde pişmiş lezziz pizza yedik (ya çok açtık ya da gerçekten de Roma'ya geleli bu kadar güzelini yemedim). Sohbet güzel, patron tatlı mı tatlı, yemek enfes, hizmet hızlı, fiyat desen çok uygun. Sevdik biz bu pizzacıyı, yolunuz düşerse quattro fromaggi'sini deneyin derim. Üstelik söylemiş miydim bilmiyorum ama, Bum Bum de Mel'in hemen dibinde :D
(Pizzeria Nerone; del Moro 43, Trastevere'nin göbeğinde , 00153 Rome, Italy- tel: 003958301756 )

Bum Bum de Mel, was ist daSs ?

Aaaaaaaa !!! Gecemizi tatlandıran, güzelliğimize güzellik katan muhteşem bir Brezilya barı.

Yukarıda tükkanın sabihi Ana barın başında kokteylleri hazılıyor :)

Bum Bum'a yaklaşırken birden burnunuza taze meyve kokuları geliyor, çilek, nane.... Kahkahalar yükseliyor giderek...Fonda çalan bir samba havası derken... Bum Bum'un önündeki kalabalığın içinden, akıntıya karşı yüzen bir somon edasıyla, hem çok estetik olmaya çalışıp hem de canınızdan bezmiş bir şekilde geçmeye çalışıyorsunuz.. Ama kokular sizi çoktan esir almış. Oradan bir adım öteye gitmek istemiyorsunuz... Adeta büyülenmiş bir halde kendinizi o küçücük bara doğru yönlendiriyooooorrrrrr, fakat, bi saniye! Nedir bu fişler, bu kuyruk neyin nesi?

Bülbül gibi şakıdığım İtalyancamla hemen sırada bekleyen birisine nedir buranın olayı diye soruyorum. (söylediğime inandığım cümle: "Afedersiniz, buradaki sistem nasıl çalışıyor?" Ağzımdan çıkan kelimeler: Ben var gitmek, içki, nasıl ödemek? )

Önce sıraya girip içki siparişini veriyor ve ödemeni yapıyorsun. Onlar da eline bir numara tutuşturuyorlar (siparişlerin de yazdığı -sonra gözüme mojito daha güzel geldi, ben aslında mojito istemiştim gibi mızıkçılık olmasın bak, darılırım haaa ;)).

Veee sen de İtalyan gençliği gibi, başlıyorsun sokak muhabbetine. Bekle anam, bekle... (oturacak yer de yok). Neyse ki, kendimizi Trastevere'ye muhteşem uyum sağladığımız, yerel dokunun adeta bir parçası gibi hissettiğimiz için, ayaklarımıza kara suların inmesi, belimizin ağrıması bize vız geliyor. Gururlu bir şekilde cakamızı ata ata, biz de Roma'lılar gibi bekliyoruz ;-)) Beklerken de İtalyan erkeklerinin kaş alma sevdalarına kültürel bir boyuttan bakarak, anlam bulmaya çalışıyoruz.

Velhasıl kelam, 30 dakikayı geçen bir beklemenin ardından, ikişer ikişer verdiğimiz siparişlerimize kavuşuyoruz :-))) Ve işte: Caipifragola! (çilekli caipirinha).

Biz de yerel olduğumuz için artık, Bum Bum'un önündeki 3 masadan birinin boşalmasını beklemeden aldık çilekli caipirinha'larımızı elimize, gittik Santa Maria in Trastevere Kilisesi meydanına :) Sohbet zaten keyifli, mekan desen heryer tarih kokuyor, cıvıl cıvıl bir gençlik. Oturduk havuzun başına, sırtımız ıslansa bile keyfimizi bozmaya yetmedi. İçkileri tarif etmemi beklemiyorsunuz di mi? E peki :

MUHTEŞEM ÖTESİYDİ !

Allora, Roma'ya gelindiğinde Trastevere'ye zaten gidilecek, el mahkum :-) Gidildiğinde de Bum Bum de Mel'den artık canınız o an ne istiyorsa alınacak! Ve İtalyan gibi gözükmek istediğiniz için, ya elinizde kokteyliniz hemen oracıkta muhabbete dalacaksınız, ya da ben totomu bir yere koyayım artık dediğiniz için, meydandaki havuzun başında içkilerinizi yudumlayacaksınız. Kapiş? ;-)

2 nolu foto kaynak

Paolo Conte- Via Con Me

2010-09-06T14:38:00.000+03:00

Paolo Conte'yi babamın eve getirdiği Aguaplano albümü sayesinde keşfettim ve o gün bugündür çok severim. Sesindeki derinlik, vurguları, müziğinin kendisi.. Bence çok başarılı bir sanatçı!! Herkese tavsiye ederim, tanışın bir :)

Onun dışında, geldiğimizden beri evdeki radyo sürekli açık (RADİO SUBASİO), fonda hep italyanca şarkılar çalıyor. Anladığımız yok tabii ama baya da bildiğimiz İtalyanca şarkı varmış onu fark ettik. Eros'u zaten hepimiz biliriz, severiz.. Sanırım Adriano Celantano'dan sonra İtalya'yı en iyi tanıtan şarkıcılardan :) Nedense eski şarkıları bile hala kulağa güzel geliyor, eskimeyen melodiler işte :P (nasıl da bilir kişi gibi sallıyorum :D) (bkz: Se bastasse una canzone)

Bir diğer severek dinlediğim İtalyan şarkıcı Zucchero'yu da lise yıllarında İtalyan arkadaş keşfettirmişti. İsmini şimdi tam hatırlamasanız bile Senza una donna desem, Baila morena desem??

Her gün yeni bir şarkı ilgimi çekiyor ama bir türlü ismini yakalayamıyorum, ya önce vermiş oluyorlar ya da dur bu sefer kaçırmayacağım dediğim de bile, kaçırıyorum!!!

Kısa bir italya tadı bıraksın kulaklarınızda diye Paolo Conte'nin en meşhur şarkılarından Via Con me'Nin canlı konser versiyonunu koydum. Bilmem Meg Ryan'nın, Kevin Kline ile oynadığı French Kiss filmini hatırlar mısınız? Geçen gün soundtrack'ten bir şarkıyı mırıldanarak uyandım, bugün Paolo Conte'nin yukarıdaki şarkısını ağzımdan düşürmüyorum- bu da soundtrack'te var.. Son olarak demek istediğim, bence her evde olması gereken bir Soundtrack. Çok keyifle dinleniyor.

Ciao!

Fotoğraflar...

2010-09-03T13:24:00.000+03:00

Dün akşamdan beri elimizdeki tüm fotoğrafları dosyalamaya çalışıyoruz. İlker'in çekmiş olduğu ve benim hiç hatırlamadığım bir sürü resimle karşılaştım dün. Artık yarı-profesyonel bir fotoğraf makinesi almanın zamanı gelmiş, gerçekten de bana göre çok hoş kareler yakalıyor her seferinde. Hep hayatın içinden bir enstantane yakalamış oluyor :) Geliştirsin kendini çocuk.

Varsa tavsiyeleriniz makine konusunda çok sevinirim :)) Dış mekan çok çekiyor, portre merakı var.. ne biliim, hiç anlamam ben de :(

Bunun dışında bir şey daha fark ettim resimlere bakarken; yüzümden yaşımı okuyabiliyorum artık. Eskiden anlamazdım fazla, ya da pek de umursamadığım için midir nedir, böyle düşünceler aklımın ucuna bile gelmezdi. Şimdi ise her resmimde "Eee Aslı, artık yüzünde o çocuksu ifade yok, yaşanmışlığı okuyabiliyorum bakışlarından" diyorum kendi kendime.. Yüzüm oturmuş. Bakışlar değişmiş (kekoluk yapmadığım zaman). Garip. Alışamadım daha...

Seviyorum ama yaşımı, daha önce de yazmışımdır bunu, gerçekten de 20'lere geri dönmek istemem.. Eğer bir de yediğime içtiğime dikkat edebilsem, azıcık spor yapabilsem, sağlığıma yatırım yapabilsem :(

Neyse, fotoğraflardan çıktık yola, spor salonlarında bulduk kendimizi...

İtalya ile ilgili dikkatimi çeken bir nokta var aslında, burada herkes çok sağlıklı. 40'ınun üzerinde, 50'sindeki kadınların hepsi affınıza sığınarak söylüyorum, valla taş gibiler!! Bacaklar sütün gibi, kaslı ama tam kıvamında, bakım desen hepsi süslü ve bakımlı, kendilerini taşımaları da ayrı bir olay. Nasıl havalılar ve nasıl bir kendine güven sergiliyorlar anlatamam! Hayran kaldım resmen.

Günün her saatinde sokaklarda koşan insan görüyorsunuz.. Kadın, erkek fark etmiyor hepsi "FİT". E bu durumda da ne giyseler yakışıyor :))

Ben kendimi süslü bilirdim, yok kardeşim.. Burada valla sönük kaldım! Derhal alışverişe gidile, çivi topuk ayakkabı alına, mini mini etek giyile, saçları savura savura dolaşıla :)))

Eğer okuyorsa, kuzenim Selda'nın çoooook multu olacağı bir ülke burası :))) Kuzenin tarzı başından beri İtalyanmış da benim haberim yokmuş, kokoşum benim :)) Yakışıyor be sana :D

Hadi ben kaçar, dönmeden bir alışverişe veriim kendimi. Prada kesmedi (alamadık ki bişi!!)

Not: fotoları narsist olduğum için koymadım, sadece bu resimlerde işte: "ahanda ben büyümüşüm" diyorum.. sSzce de belli olmuyor mu o "oturmuşluk"?? Ben mi kendimi çok büyümüş zannediyorum yoksa? Amaaan.. işim gücüm kalamdı şimdi bir de bu mevzuya sardım.. Oofff...

Capri Style

2010-09-01T14:12:00.015+03:00

Capri dediğimiz zaman herhalde kadınların ilk aklına gelen şu bilekten bir karış, hadi bilemedin iki karış yukarıda biten kapri pantalonlardır. Hani 60'larda, efendime söyliiiim sonra bir ara 90'larda, en son bir de 2000'lerde bir yerlerde tekrar moda olan nadide giyim parçası var ya, işte onlar...Şimdi görseniz, ıııyk diyebileceğiniz renklerde satılırdı bir de bunlar! (itiraf: bir üst modeli sigara paça pantolanlara laf söyletmem ;)) Neyse, lafı da bu kadar uzatabildiğim için kendimi ayrıca tebrik etmek istiyorum :).

Ok, devam:

İşte bu yazının baş kahramanı da, bu pantalonların ana vatanı olan Kapri Adasının ta kendisi! Şimdi bilmemek değil, öğrenmemek ayıp diye diye dünyada varlığımızı sürdüren bir canlı türü olduğumuz için kısaca Kapri Adasının İtalya'nın Akdeniz sahillerinde (daha doğrusu Tiren Denizi), Napoli Körfezinin güneyindeki Sorento yarımadasının ucunda bulunan bir ada olduğunu söyleyeyim. Adanın kendisi tam bir engelli keçi parkuru olduğu için, Yunanca keçi anlamına gelen Kapros'tan türeyerek günümüzdeki ismini almış.

Efendime söyliim, bu minik Ada şöhretini 50'lerin sosyetesi tarafından keşfeldilmeye borçlu, şimdi ise dünyaca ünlü birçok milyarder ve Hollywood yıldızları tarafından tercih edilen bir tatil beldesine dönüşüvermiş. Ve bizim gibi önemsiz koca bir turist grubu da her sene isminin cazibesine kapılıp Kapri'ye akın akın gitmeye devam ediyor...

E Sosyete diyen, yat der, butik hotel der, pahalı mekanlar der... ayol der de der...

Biz de birer no-name turist olarak ayak bastığımız bu tatlı Ada'da bir güzel pahalı yemeğimizi yedik (pahalı ve kötü!) Hemen ardından, kafamıza güneş geçmeden atalım kendimizi sulara diye niyetlendik, ama etrafta cup diye denize atlayacak mekan göremedik.. E be güzelim, dedik ya Keçi Adası, ne bekliyordun ki? diye sormadan da edemedim kendime bu milisaniyeler içinde!

Bazılarımız turistik gezilerin vazgeçilmez parçası Grotta Azzura'ya keşfe çıkmak istedi. Diğerlerimiz olabilecek en yüksek sezonda orada olduğumuzu düşünerek, "seni ben oraya başka bir zaman götürürüm, söz bak" diyerek, grup içindeki harmoniyi bozmadan en iyi fikrin hemen Marina Grande'nın yanındaki koydaki plaja gitmek olduğuna dair fikirbirliği oluşturdular. Ama oraya da tek ulaşım botlaymış ve gidiş dönüş 15 euro...

Herşey çok çabuk gelişti.... Plajdı, ulaşımdı derken birden kendimizi Dolce Vita'lara akarken buluverdik:

Şimdi kulaklarınızı dikip beni bir güzel dinlerseniz, siz de Capri adasında kendinizi Sophia Loren'ler, Grace Kelly'ler, hatta Victoria Beckham'lar gibi hissederek tatil yapabilirsiniz :))

Ada'ya ferry'le gelir gelmez, sağ taraftaki tekne gezileri standına gidiyorsunuz. Orada göreceğiniz kocaman Rent A boat - 2hours/90 Euro'yu takip ediyorsunuz. (web sayfası)

Sonra tinton bir kaptan amca, size tekne kullanmanın (artık bindiğimiz şeyin adı ne ise), ne kadar kolay olduğunu anlatıyor. Nasıl çapa atılır, hangi koylarda nereye yanaşabiliriz. Nerede rüzgar var, Marina'ya geri dönerken nelere dikkat etmemiz gerek falan filan, bütün bunları ziplenmiş şekilde 6 dakikada anlatıyor. Ehliyetini bırakıyorsun, seni teknene kadar eskort ediyorlar :)

Vrııııııııııııııııııııııııııııııııııın !!!!! Açılıyorsun Capri'nin koylarına!

İşte Hayat Budur. İlk bulduğun koyda, at çapayı ve dal dal dal dal !!!

Biz bu sefer acemi olduğumuz için sadece bardak ve bir iki şişe su almıştık yanımıza.Botların buzluğu da olduğuna göre bir sonraki sefer için meyve, atıştırmalık bir iki paket bişi veeee Martini veya Campari alalım yanımıza dedik! İşte o zaman tam Dolce Vita'yı tatmış oluruz.

Şimdi teknik detaylara geçecek olursak, bot kullanmak zor değil. Azıcık cesaret gerekiyor, hele bizim gibi yüksek sezonda kiraladıysanız bütün Capri açıkları vızır vızır tekne trafiği ile kaynıyor. Neyse, ilk kompleksinizi (saray yavrusu yatların yanına çapa atarsanız olacağı budur) aştıktan sonra, siz de adeta ananızın karnından tekneyle/botla doğmuş gibi bütün Capri açıklarında usta kaptan gibi o koy benim, bu koy senin keyif yapacaksınız :)))

Dikkat etmeniz gereken şey, büyük ya da hız teknelerinin dalgasını en doğru şekilde yemek. En güvenli yolu, uzak durun :) Yanından geçmeyin :D

2 saat Capri'nin etrafında gezmeye hayli hayli yetiyor. Hiç durmadan giderseniz 20 dakikada yapılabilecek bir parkur. Ama biz sefamıza düşkün bir grup olarak, bir saat daha uzattık turumuzu ve bize her ekstra saat için 30 euro alıyoruz demelerine rağmen toplam sadece 90 euro ödedik.

İki kişi olsanız bile, Capri'nin tanını çıkarabileceğiniz, İtalyanın bu güzel adasında kendinizi film karesinden fırlamış bir Sophia Loren, Grace Kelly veya Jackie O' gibi hissetmenizin en güzel yolu, buna benzer bir bot kiralamak olacaktır!

Pişman olmazsınız, güvenin bana :)))

Ciao!

Çam kokusu

2010-08-31T16:06:00.005+03:00

Roma'ya geleli artık 2 haftayı geçtik :)

İlk "Aaaa!! Vaaaay!! Uuuuuu!! " gibi hayranlık çığlıklarım giderek azalsa da, beni hala benden alan çok güzel bir bitki dokusu var şehrin.

Daha spesifik olmam gerekirse, internetten ismini araştırarak bulduğum, İngilizcesi Stone Pine olan, Türkçe'de de Fıstık Çam'ı dendiğini öğrendiğim ve Roma'nın neredeyse her köşesinde görebileceğiniz bu süper çamgiller beni gerçekten de büyülemiş durumda ! :))

Amore'ciğim ile neredeyse her gece dışardaydık, ve her gece bu fıstık çamlarının mis kokusunu içimize doya doya çektik... Şimdi bir de Vespa sırtında tam anlamıyla ciğerlerimizi dolduruyoruz :)

Nasıl keyifli, anlatamam!!!

Hııı, evet bir de Roma'da Roma'lı gibi yaşa kuralını harfiyen uyguladığımızı söyleyebilirim:

1/ Antipasti, primi piati ile başlayan ve secondi piati, dolce, espresso + limoncello ile biten yemekler...

2/ Bir haftalığına bile olsa, Fiat500 ile vızır vızır araba kullanmak...

3/ Vespa'ya etek ve topuklu ile binme becerisini gösterip, düşmeden inebilmek :)

4/ Geceleyin Gelateria'nın önünde uzadıkça uzayan dondurma yeme fasıllarına katılmak :P

5/ hmmmm?? yeni bişiler bulmak lazım desene...

Evde oturabilsem, bol bol resim çekmeye çalıştığım ve "bunu da yazarım bloga" diye diye kendimi bile bıktırabilme becerisi sergilediğim bir Amalfi kıyıları gezisi gerçekleştirildi, bir de Toskana'da Chiantigiana yollarını keşfe çıktık :)) - Yolda kaybolduk (!) ve Prada outlet'inde buluvermedik mi kendimizi?! Aaaa!!! Onu da paylaşacağım ;)

Allora, bir sonraki siesta saatinde inşallah oturup yazarım yukarıdaki gezileri..

Ciao !!!!

Aslı alla Romana ;)

Resimlerle Bakü vol.1.

2010-08-08T22:59:00.039+03:00

Bakü by Night :

Keyif:

İçeri Şehir:

( Şirvahşahlar Sarayı - İçeri Şehir: )

Doğunun Paris'i:

Eski Zerdüş Tapınağı- Ateşgah:

Kafkas kaçamağı

2010-08-04T14:31:00.009+03:00

Bu yaz tatiline biraz deniz, biraz da kültürel bir gezi sıkıştırabildik (hepsi 10 güne sığdırıldı !).

Temmuz'un son haftasını ailece Bakü'de geçirdik. Açık konuşmak gerekirse, denize girmek varken ve elimizde sayılı gün varken, 5 günü Bakü'ye ayırmak beni biraz sıkmıştı...

Bakü'de görecek çok birşey olduğuna ihtimal vermediğim gibi, şehir ve bölge olarak da nedense o kadar da ilginç gelmiyordu bana küçük Kafkaslar :(

Yanlışşşş!!

Nasıl da yanılmışım! Bakü'ye adım attığımız andan itibaren ağzım açık dolaştım.

Kafamdaki eski sovyet respublikasının, günümüzün Bakü'süyle hiç mi hiç alakası yoktu!!

İner inmez, kocaman yollarla karşılandık. Hem de ŞERİTLİ! (Ankara'lı olmayan belki anlamaz neden bu kadar şerit meselesini büyüttüğümü ama yok, valla yok!! Türkiye'nin başkentinde yollarda şerit yok!!!) Neyse, şehir planlamacılığı açısından, tüm refüjler, yollar, parklar, aydınlatmalar Ankara'dakilerden ÇOOOOK AMA ÇOOOOK daha güzel !!

Dediğim gibi günümüz sayılı olduğu için kendimizi dışarı attık gider gitmez ama bilmediğimiz bir gerçekle daha karşı karşıya kaldık!! Biz bu sene Türkiye'nin genelinde "cehennem sıcakları" yaşıyoruz ya hani. Onu siz bir 10'la çarpın bir de nemi ekleyin, üstüne bir de havadaki petrol kokusunu ekledin mi: al sana Bakü'nün yazı :)) Ben ensemden ayak bileğime kadar bu şekilde terlediğimi hatırlamıyorum valla!! Suyun içinde nefes alamaya çalışıyorduk sanki...

O yüzden, geri kalan günlerimizde akşam üstü dışarı çıkmayı tercih etttik. Zaten bizimle birlikte tüm Bakü halkı da atmıştı kendini sokaklara: çocuklusu çocuksuzu, herkes gezinti halindeydi :))

Hazar kıyısı tam bir curcuna, şehir zaten geceleri enfes bir hal alıyor... yani evde oturanı döverler valla :))

Uzun lafın kısası, ben Bakü'den resmen mest bir şekilde döndüm.

Bu kısacık seyahatimize aile saadeti, kültürel aydınlanma (efendim Tagiyevin ihtişamını, Nobel kardeşlerin voleyi petrolden vurduklarını, Zerdüşlerin ibadet şekilleri öğrendiklerim arasındaydı), müzik şöleni (Qebele II. Beynelxalq Musiqi Festivali) ve Kafkasların muhteşem doğasını sıkıştırabildim ya, daha ne isteyebilirim ki??? :)))

Yahşi Yol ;)

Nerede Kalmıştık ?

2010-07-30T11:24:00.014+03:00

Nerede kalmıştık?

Eveeet... Gittik, gördük, geldik işte. Nereyi mi?

Dünya'nın sekizinci, Afrika'nın en kalabalık ülkesi Niyerya'yı!

Gidişteki heyecanımı sanırım biraz da olsa önceki yazımda aktarabildim.

Çocukluğumdan beri duyguğum hikayelerin, hala eskitemediğim ve severek giydiğim annemin "vintage" elbiselerinin, elime alıp dakikalarca incelediğim resimlerin arka fonunda hep Lagos, hep Nijerya vardı - Bir de tonlarca Moskova fotoğrafları var ki, o resimlere de Moskova hikayeleri eşlik ederdi hep. Onları da başka bir zaman anlatırım artık (boş vaatler bunlar di mi? hep söz veriyorum, sonra da unutuyorum :( Peehh )

Neyse, konumuzu dağıtmadan ben devam edeyim... Kafamdaki ve resimlerdeki Nijerya ile benim gördüğüm Nijerya'nın pek alakası yoktu.

Hoş, kafamdaki Nijerya aslında Kongo Demokratik Cumhuriyetine benzeyen, fakir ama gururlu, karmaşık ama kendine has bir güzelliği olan bir ülkeydi. Kara Afrika'da Kamerun'u, Kongo'yu (Brazzaville) ve Kenya'yı da gördükten sonra (tabii ki sadece başkentlerini!), hayalimdeki Nijerya çok benzer özelliklere sahipti...

Örneğin, Kenya dendi mi her aklımıza geldiğinde keyiflendiğimiz, Kenya Airways pilotunun muhteşem ötesi sesi ve tarzıyla yaptığı anons var:) Taklit dahi edemiyoruz, yok öyle bir tarz... Dalga geçmiyorum, nasıl cool olduğunu gerçekten de anlatamam!! Kamerun deseniz, herkesin çift dilli oluşu, çok güzel konuşmaları, güler yüzlü ve espirili olmaları ile aklımda yer etti işte.

Ben gene bu duygular ve beklentiler ile cool, sıcak ve güler yüzlü insanlarla karşılaşacağımı düşündüm.

Tabii ki de sırf bu amaç için kurulan, ve 90'lardan sonra başkent olan Abuja'nın belki de ruhunun olmasını beklemek çok da akıllıca değildi.

Gene de yiğidi öldür hakkını yeme, ruhu olmasa bile, Abuja'da Nijerya'nın zenginliğini gerçekten de hissedebiliyorsunuz: yepyeni, kocaman modern binalarla dolu başkent. Düşünün bir, Bakanlık binaları bizim Ankara'daki bakanlık binalarından bin kat daha güzel, hatta daha estetik !! Yollar deseniz: 4'er şeritli çevre yolları, yoncalar, köprüler, ŞERİTLER, kaldırımlar, peyzaj çalışmaları, parklar vs... Valla bu konuda bizden bile güzeldi desem, belki de çok abartmış olmayacağım!

Ama, ama... ruhsuz, cansız geldi bana tüm sokaklar :(((

Karşılaştığım Nijeryalılar ise hep mesafeliydi. Kongo'nun (her ikisi de) veya Kamerunun zıpır tavrı yoktu hiçbirinde :(

İki günlük Abuja ziyaretiyle tabii ki koskoca Nijerya işte bundan ibarettir diyemem. İlk izlenimlerim bunlar oldu ama. Gene de çocukluğumdan beri dinlediğim hikayelerin güzelliği kaybolmadı. Onlar başka bir dönemin, başka bir bölgenin, başka bir hayatın hikayeleri..

Hello Nigeria! That's my motherland!

2010-07-06T22:41:00.006+03:00

Lagos, 1977

Yukarıdaki resimde ben neredeyim???

Soldaki Annem, sağdaki ise annemlerin Endonezyalı arkadaşlarının kızı (öyle dendi)

Peki ben neredeyim?

Annemin karnında :))))

İşte bu hafta tohumlarımın atıldığı yere, Nijerya'ya gidiyorum... Gerçekten de toprak mı çekiyor acaba?

O kadar çok hikaye var ki kulağımda :) Yoruba'ları, İgbo'ları, Hausa'ları daha gitmeden biliyorum: ) Ah, bir de doğum yerim Lagos olaydı, göbüşüm dışa dönük kesilmiş olaydı :)

(Valla şaka yapmıyorum! 7 ay annemin karnında zaten oradaymışım, e bir iki ay daha kalsaymışız da benim de doğum yerim Lagos olaymış, tam Afrikalı olurdum işte)

Heyecanlıyım anlayacağınız... Hem iş için, hem de Nijerya'ya gidiyor olduğum için...

İzlenimlerimi yazana kadar Dr.Alban'la idare edelim hep beraber: Hello Africa! ;

¡Ay, caramba! / Mamma Mia!

2010-05-31T18:52:00.008+03:00

Hayretler içinde her sabah uyandığımda rüyamda bir şekilde italyanca konuşmaya çalıştığımı hatırlıyorum... Durun durun, bunda ne var demeyin, çünkü işin komiği italyanca patlatıyorum derken, ağzımdan habire ispanyolca kelimeler çıkıyor olması!!

Ve her sabah uyandığımda şöyle bir karar almış oluyorum: iş güç yüzünden üzülerek devam edemediğim italyanca kursuma, kaldığım yerden kendi kendime devam edeceğim, hmppf!!

Gerçekleştirebiliyor muyum henüz bu isteğimi? Hayır tabii ki! :( Gene iş güç ve saçma sapan meşgaleler yüzünden birden akşam olmuş oluyor ve gene rüyamda italyanca konuşmaya çalışırken buluveriyorum kendimi!

Allahım bu nasıl bir kısır döngüdür anlamadım ki? :D

Bu akşam başka bir mizansende (yok havaalanında, yok mahalleyi kafamda canlandırırken, yok kaybolmuşum vs, vs.... sen sor ben söyliiim !!)... Ne diyordum?? Hıı, evet, ben gene kafayı gözü yara yara italyanca konuştuğumu sanarken rüyamda, ağzımdan ispanyolca kelimeler fırlıyor olacak !!

En son Roma'da dolaşıyordum, du bakalım bu akşam nerede olacağım ? :D

Foto kaynak / Anlam: "Lo giuro= yemin ederim!"

Halet-i ruhiye...

2010-05-28T14:38:00.005+03:00

Zaman su gibi akıp gidiyor diyoruz ya hep...

33 yaşıma da bastım işte geçen ay :)

5 sene önce bugünleri hayal etmeye çalıştığımda hep daha farklı sahneler gelirdi gözümün önüne. İnsanın "nasıl olsa böyle olur, şöyle olur" dediği çoğu şeyin nedense ( HEP) daha farklı geliştiğini gördüm şu son senelerde...

Bir "planım" da olmadı ki hiç benim, belki de ondandır. 5 yıllık kalkınma planlarıyla yaşamadım hiç bir zaman. Her zaman akışına bıraktım hayatı. İyi mi ettim kötü mü ettim tabii ki tartışılır.

Bazıları bu şekilde yaşamanın düşüncesine bile tahamül edemezken, ben ise diğer türlüsünü hiç algılayamamışımdır.... Karakter meselesi, hayattan beklenilenlerle alakalı işte.

Ama 30lar nedense beni hep bir kokuturdu... Sanki zamanın akıp gittiğini o yaşlarda anlayacağımız için, iş işten geçiyor korkusu salardı beni. Saçma, ben de farkındayım :)

E şimdi nedir düşüncelerim, hislerim peki?

Hayattan ne istediğini bilen, neyi sevip neyi sevmeyeceğini anlamış, gereksiz üzüntüleri kendine yakınlaştırmayacak kadar "akıllanmış", az ama öz olsun düşüncesini benimsemiş, hiçbirşey için geç değildir dendiğinde "kesinlikle" diye kafa sallayabilecek ve hayata karşı umut dolu bakışını hiçbir zaman kaybetmemiş bir kadın görüyorum karşımda...

Eminim 40yaşını devirmiş arkadaşlar bu yukarıdakilere gülecektir, ama olsun ben gene de yazıyorum :)

Kendimi daha iyi tanıyorum, bu beni çok mutlu ediyor..

Ama diğer yandan hala akıllanmadığımı ve "gereksiz" takıntılarımı görünce hem gülerken, hem de "E onu da 40'ında hallet bir zahmet" derken buluyorum kendimi :)

Gereksiz takıntılar neler mi?

İnsanlara değer verilmesi... Karşındakine samimi davranmak. Samimi olmayacaksan, yapmacık ilişkilere gireceksen, hiç girme. Uzak dur benden diye fırça çekesim var bu tür insanlara !

Sanırım belli bir yaştan sonra hiçbirimiz artık "kanka" arayışında değiliz. Bizim için özel olan insanlar bellidir artık, gereksiz hiç kimseye açmayız o özel kapımızı, gönlümüzdeki paşa koltğunu da açmayız öyle kolay kolay...

Ama bu şu anlama gelmiyormuş: bundan böyle kırılmak, darılmak yok diye bir noktaya erişilmiyormuş hemen.

Kırılmaya devam ediyoruz. Ya da ben ediyorum. Sinirleniyorum kendime, gereğinden fazla önem verdiğim için bu konulara. Ne mi oluyor peki sonra? Notumu veriyorum, kapımı kapatıyorum. VE yeni bir adım: açıkça söyleyebiliyorum bunu. Anlayana diyerek.

Ama kırılmış oluyorum işte... O kırılma noktasının gereksizliğini bilmeme rağmen, gene de kırılıyorum...

Diğer yandan herkesi olduğu gibi kabul ettiğimi de fark ediyorum. Kimseyi değiştirecek, kimseye görgü, incelik öğretecek durumda değilim. Herkes öğreneceğini öğrenmiştir, ya da öğrenmeye kendi devam edecektir... Aman bana yaptı, başkasına yapmasın bunu diye bir üzüntüye de girmiyorum eskisi gibi.

Bunları yazarken de gene kendime gülüyorum... Kırılmışım ki bunları yazasım geliyor.

Şunları artık kabul etmediğimi fark ettim (hele şükür): yüzsüzlüğü, pişkinliği ve yapmacıklığı.

Karşıma birisinin geçip bana sitem etmesine artık tahamül edemiyorum, etmiyorum da... İşte burada büyüdüğümü fark ediyorum en çok. İçim içimi yiyeceğine, söylüyorum söyleyeceğimi. Anlayana..

"Ay hayat çok zor vallaaaaa" diyerek noktayı koyayım artık :D

Biz de çocuktuk, bir şeyler öğrendik;
Bildiklerimizle övündük, eğlendik.
Şu oldu, bu oldu da ne oldu sonra?
Bir bulut gibi geldik, yel gibi geçtik.

Leylek Airlines

2010-05-25T16:51:00.004+03:00

Havada leylek gördüğüm de yok ki....

High season, low season derlerdi... Ben ise sadece "hı hı, evet" derdim.

Sonunda ne demek olduğunu anladım: Leylek Airlines'a sezonluk abonmanmış meğersem bu !!!

Yok, yok... valla şikayet etmiyorum! Haşaaa!!!

Sadece bavul yapmaktan, bişi unutacam diye panik olmaktan ve her seferinde evimi daha da özlemiş şekilde dönmekten biraz yoruldum..

foto kaynak

Previously on...

2010-04-12T18:43:00.012+03:00

Evet efendim, gene buluştuk...

Uzun aralar veriyorum ve bundan hiç hoşnut değilim ama yapacak bişi yok.. ya çok yoğun bir dönemden geçiyor oluyorum ya da bulduğum tüm boş zamanlarda enerjimi röşarj etmeye çalışarak geçiriyorum. Buna bir de bahar yorgunluğunu eklersek, zor valla zor...

Neyse, bir ara güneşli bir cumartesi gününde gezilen Ankara Kalesinden bahsetmek istiyorum.. Yanlız fotoğrafların çoğunu başkası çektiği için hala elime ulaşmalarını bekliyorum... grrr !

Resimleri alır almaz o konuda yazacağım, söz.

Bugün bahsetmek istediğim iki film var... Belki bir de son zamanlar bizi saran dizilerden de bahsedebilirim... Bakalım yazı bizi nereye götürecek :)

Eveeeet, birinci film tam bir Hollywood yapımı : Clash of the Titans -3D

Açıkcası ben 3 boyutlu filmleri çok seviyorum, bunu zaten şimdiye kadar anlamışızdır :P

Doğrusunu söylemek gerekirse, şimdiye kadar en iyisi de galiba Final Destination oldu diyebilirim.

Avatar da tabii ki görsel açıdan çok başarılıydı, film sizi bambaşka bir gezegene götürmeyi gerçekten de başarıyor ve 3 boyutlu olması ayrı bir zevk vermiş olsa bile.... bence final destination'ların sonuncusu bu konuda daha başarılıydı (kopan kafalar, kıyma etler daha bir güzel geldi galiba gözüme :P)

Neyse, konumuza geri dönelim,

Titanların Savaşı, isminden de anlaşılacağı gibi Yunan mitolojisine dayanan bir Hollywood filmi. Daha fazla söyleyebileceğim bir şey de yok aslında. Çok tatmin edici değildi. Hikayeyi işleyiş biçimi vasattı ve karakterlere derinlik katılamamıştı ama bence öyle bir niyet zaten yoktu..

Avatar filminin baş karakteri Sam Worthington gene baş roldeydi ama pek bir uyuşktu bu filmde. Silik (uyuz demeke için) bir kahraman olmuştu... (yok avatar'dan bahsetmiyorum, yoksa orada da mı gene aynı duyguları uyandırdı sizde?? Aaaa??)

Peki bu filmde neyi beğendin diyecek olursanız, görsel olarak gene iyi iş çıkarmışlar. Tekrarlıyor olacağım kendimi ama : 3 boyutlu filmleri destekliyorum ben!

Bir de bayıldığım bir başka unsur -dalga geçmeyin sakın- Argos'lu askerlerin saçları oldu! Bayıldım resmen :) Çook yakışmış bence, seksi bile olmuşlar diyebilirim. Erkeklere bu saçın gideceğini hayatta tahmin etmezdim valla :))

Ama belki eteklerini çıkarsanız, mitoloji kokan sahnelerden uzağa koysanız, bir de kot ve t-shirt giydirseniz, aman ne bu saç böyle diyebilirim. Ama yok, filmde çok hoşuma gitti bu saçlar, her sahnede inceledim durdum resmen... Bunun şu sıralar saçlarımın gene kısa oluşu ve çok sıkılmamla alakası olabilir mi acaba?? Hmm?? Bilemedim.

Neyse...

Asıl sırf bu filme bir post yapmam gerektiğini düşündüğüm, bahsetmek istediğim ve gerçekten de tavsiye ettiğim film, Estonya yapımı Klass olacak

2007 yapımı bu drama beni çok rahatsız etti ve bir o kadar da etkiledi. Çok güzel işlenmiş, kamera çok güzel kullanılmış, basit ama çok çarpıcı bir film.

Konusunu tahmin etmek çok zor değil. Evet bir okul dramı, okuldaki şiddet konu alınıyor. Çok zorlayıcı ve rahatsız edici sahneler var--- UYARI!!

Ama bence çok başarılı bir film.

Tavsiye ederim kesinlikle.

Hmm, evet hala bir iki şey yazacak enerjim var :)

O zaman evde seyredilen diğer diziler hakkında yazayım biraz :

- FRINGE

Muhteşem bir dizi !!

X-files ve Lost'un yapımcılarından gene çoook sürükleyici, konu itibariyle hayalgücümüzü bilimle pekiştiren gerçekten de çok başarılı bir dizi. Karakterler çok iyi işlenmiş ve oyuncular da hakkını veriyor :)

X-files seven nesillere sesleniyorum: seyredin !!

Dizimax'te yayınlanıyor şu an.. bir göz atın derim ;)

- The Vampire Diaries

İlk seyrettiğimde, amaaan tam bir Vampires 90210 olmuş dedim (türkçe meali evimiz hollywood'danın vampir versiyonu).

Lisesli gençler, güzel pompon kızlar, yakışıklı vampirler... özetle dizi budur :)

Gene de seyrettik ve bir noktadan sonra göze çok hoş gelen 2 vampir kardeşin kapışması, kasaba halkıyla ilişkileri, bir de tabii vampir oğlan-ölümlü kız aşkı etrafında dolaşan ama gayet eğlenceli olan bir diziye dönüştü.

Eğlenceli işte.

- The Legend of the Seeker

Gene ilk bölümleri offff poffff modunda seyrettim.

Gene bol bol soyunan süper kaslı sempatik bir kahraman- Seeker işte- ve ona sadakat yemini etmiş bol göğüs dekoltesi sergileyen, Confessor dediğimiz taş hatun...

Ama belki hepimizin sevdiği hoş bir fantastik dizi haline dönüşebilir. (biz severek izliyoruz ve 2.sezonun çok daha iyi oturmuş olduğunu söyleyebilirim - ben Mort Sith Cara'ya bayıldım mesela )

Zamanında Zeyna'yı kocaman gözlerle seyreden erkek arkadaşlarımız/kocalarımızın bu sefer bizim ah be şu Richard'ı da habire soyuyorlar, üşütecek yavrucak diyerek seytretmemize şaşırmamaları gerekir ;))

Şaka bir yana, sempatik bir dizi.

Galiba Digitürk'te yayınlanıyor ama hangi kanalda olduğunu bilmiyorum...

---

Son olarak, LOST'un son bölümlerini seyrederken: "oh be, sonunda lost eski haline geri döndü" dedim. Son sezonun ilk bölümleri beni çok baymıştı, belki dizi bitince anlamlanır ama sırf seyretmek için seyrettim diyebilirim..

Neyse, lost gene lost oldu ya, artık iyi bir şekilde bitirecekler inşallah :)

Kongo / Kamerun

2010-03-18T23:55:00.007+02:00

Birkaç resim koymak istedim, çekmeye fırsat bulabildiklerim işte...

Her gidişin bir dönüşü vardır...

2010-03-18T23:07:00.010+02:00

Veni Vidi Vici demek istiyorum....

Ama bir yandan da kızım abartma, ilk gün yaşadığın stresi ve beraberinde gelen bütün duyguları unutma diyor içimdeki ses... Ben kendisine acımasız olanlardanım sanırım, bazen bu davranışım bana zarar veriyor, ama olsun, en azından katetmem gereken yolu da çok iyi bilmemi sağlıyor... Daha önümde up uzuuuun bir yol var. Ama o yolda olmaktan zaten inanılmaz bir haz duyuyorum, gerisi de zaman ve tecrübeyle zaten olur ( olur dimi??)

Kinshasa'ya geri gittiğime inanamıyorum birde! Hoş, pek gezemedik ama en azından bir Kongo nehri kıyısında tur atabildik :))

Kavuran güneşi özlemişim. Şıpır şıpır terlemek pek hoş olmasa da, gene de terlemeyi üşümeye tercih ediyorum her zaman!

Kamerun'un gelişmişliği, iş forumunda çılgınca alkışlayan iş kadınlarını ve adamlarını, pazardaki esnafın hoş sohbeti, her zamanki afrika'nın içten gülüşünü görebilmek çok hoşuma gitti !

Kinshasa'yı hatırladıkça ve her iki ülkeyi kıyasladıkça gene içim sızladı! Sanki birden bire, Kongolu'ların neden resim çekmemizden hoşlanmadıklarını anlar gibi oldum...

(Kalsaydım biraz? hemen dönmeseydim... cosa cosa yeseydim... skol içseydim... )

Kinshasa la Belle

2010-03-13T00:30:00.003+02:00

Bavulumu hazırlamakla meşgulüm şu an... Bir heyecan sardı gene beni, anlatamam!

İlk yurt dışı işim olduğu için zaten stress katsayım tavanlarda!! Bir de 6 sene sonra gelin gittiğim, çok güzel anılar toplayarak döndüğüm Kinshasa'yı tekrar görmek var ki... o da ap ayrı bir heyecan sebebi!! :)

Yeşilini, sıcağını, 32 diş gülen insanlarını, maman turquie olmayı, gök gürlediğinde bütün hücrelerimin de titremesini, Maman colonel'in muhteşem ötesi tavuğunu yerken dinlediğimiz güzel kongo şarkılarını (aşağıdaki "la femme de mon patron" her gittiğimizde dinlediğimiz şarkıydı) ,cosa cosa dedikleri enfes jumbo karideslerini, Papa Wemba'nın, Werrason'un şarkılarını, kongo'nun kıvrak danslarını, skol-tindika lokito'yu ;)

Ama en önemlisi: mutlu olmak için ne kadar aza ihtiyacımız olduğunu...

Werrason - Techno Malewa
Yükleyen bnythe. - Diğer müzik videolarına göz atın.

La femme de mon patron
Yükleyen madinina36. - Diğer müzik videolarına göz atın.

Heyecanlıyım arkadaşlar, çoook heyecanlıyım :)

foto kaynak

nerede bu yazar?

2010-03-08T13:50:00.005+02:00

Burada, valla burada!

Taslak halinde, başlayıp yarıda bıraktığım o kadar çok yazım var ki... şu an kendimden nefret ettim resmen!

Şöyle bir baktım yazdıklarıma, hepsi de ya çok canım sıkılmışken yazılan isyan yazısı, ya da çoook keyfili bir anımı sizinle paylaşmaya çalıştığım yazılar...

Neyse, aklımı boşuna eski yazılarla bozmadan, hemen şu an içindne geçen şeyleri sizinle paylaşmaya çalışacağım... (Oh be!! )

Mesela Ankara'da yeni keşfettiğim- ama eminim herkesin çok iyi bildiği- bir cafe var yazmak istediğim: Kitchenette.

Nasil hoş bir dekoru var anlatamam! Saatlerce oturabilir, enfes capuccino'mu yudumlayarak bütün günümü geçirebilirim orada :P (garsonların bezgin bakışları arasında)

****

Başka başka, Dante'nin dilini öğrenmeye başladım, hatta ilk kuru bitirmek üzereyim :)) Brava Aslı !! ehi ehi ;)

O kadar fena sardı ki: evde arabada, mutfakta, telefonda, yatakta, koltukta... her yerde italyanca mırıldanıyorum, ama en temel kalıplar (komedi yani)

"Benim adım aslı, 32 yaşındayım (bıdı bıdı...). Afedersiniz, iki kişilik odanız var mı, manazaralı mı? geceliği ne kadar??" Bir de abartıli bir şekilde ingilizceyi italyan aksanıyla konuşma çabaları da cabası... rezilim, rezil!! :D

Ama ama.... her yeni dil öğrenenin geçtiği süreç değil mi ki bu??? Haksız mıyım? Yoksa bende mi bir sorun var ??

Neyse, haftaya ilker de başlıyor derslere artık evde kaş göz yararak sadece italyanca konuşacağız... Yiihuuuuuuu! :D

****

İş güç deseniz, hmm?? O ayrı bir konu...

Çalıştığımda dünyalar benim oluyor, mutluluktan ayaklarım yere basmıyor resmen... ama şu telefon bir hafta hiç çalmasın, takvimi açınca önümde opsiyonlu bile bir iş günü göremesem- bir aylık dönem için mesela, karalara bürünüyorum bu sefer!!

Ondan sonra, bir telefon ya da bir e-mail geliyor, ve herşey gene toz pembe oluveriyor :))

Bu işi neden bu kadar çok sevdiğimi tekrar hatırlıyorum.. İşe gittiğimde ve o işi yaparken duyduğum hazzı yeniden yaşadığım anda dünyalar tekrar benim oluveriyor!!

Yolun çooook başındayım ve biraz fazla sabırsızım, bunun farkındayım... O yüzden dilime yapışan süper mottomu çok fena benimsemiş haldeyim: "insanlık için küçük, aslı için büyük bir adım"

****

Annemleri özledim... Ocak ayından beri annem de babamın yanında, Cezayir'de artık.. Çat kapı misafircilik oynamalarımız bitti. Ne de fena alışmışım ben anneme, sabahları beraber kahve içemeye, iki dertleşip beni motive etmesine... Çok özledim, çoook... İnşallah bu ay içinde gelecekler Türkiye'ye...

****

Bahçe'de birkaç çiçek açmaya başladı bile :) mor menekşeler var bahçe girişinde, resimlerini de çektim ama bugün yükleyemeyeceğim...

Bahar gelse de üstümüzdeki ağırlığı bir silkelenip atsak artık- ok, kendim için konuşuyorum.. fena bir "uyuz"luk bulaştı bana!! Çok şikayetçiyim bu durumdan, çooook!!!

Sırf ilham olsun, gözüm börtü böcek görsün diye aşağıda daha fazla zaman geçirmeye çalışıyorum, dışarıyı seyrederek italyanca çalışıp kahve içiyorum.. ama işe yaramıyor!!!

Tam anlamıyla dışarı atmak zorundayım kendimi!! Bu sefer de Bilkent 2'deki starbucks'a ya da yukarıda bahsettiğim Kitchenette'e (ki burası da bana baya uzak kaçıyor!!!) kendimi atmak zorunda hissediyorum... Oturup kahvemi yudumlayarak, gelen gideni seyrederek işimi yapıyorum...

****

Bir de iki kuruş kazandım ya :) Hemen harcadım hepsini!! kendime nasil kızıyorum anlatamam!! insan birazını bir kenara koyar dimi?? Roma'ya gidip Gucci'lerde, Prada'larda dolaşmayı düşünürken cebimde sıfır metelikle bulacağım kendimi!! Vitrinlerin önünde, hatta vitirne yapışmış türk kılıklı bir hatun görürseniz bilin ki o benimdir !! Her çıkanın elindeki poşete kıskanç gözlerle bakıyorsa, hiç şüphe yok.. benimdir o !! :D

****

Başka, başka.... (hazır şeytanın bacağını kırdım ya, Allah ne verdiyse yazıyorum valla!!)

Hmm?? Bu hafta sonu ilk yurt dışı işime gidiyorum. Heyecanlı ve çok mutluyum!! Tık tık tık... tahtaya vuralım, dilimizi ısıralım, totomuzu kaşıyalım :P

Dönünce yazarım, inşallah birkaç fotoğraf da çekebilirim :))

Alora, voglio prendere un caffe con i miei amici ;)

****

Aaa, bir de bana ilk defa birisi çok içten bir şekilde "abla" dedi.... buhuuuuu :'( artık o yaş grubundayım, dimi??

NAYIIIIIR!!! NOLAMAZZZZ!!!

***

ok, bitti artık:

Ciao!!!

foto kaynak

La Dolce Vita

2010-02-04T22:09:00.004+02:00

"I'm so excited and I just can't hide it... I am about to lose controle and I think I like it" :))

Günün şarkısı ve günün olayı budur işte !

Rome, here we come!!!

mırıl mırıl: And I know, I know, I know, I know, I know, I know I want it..... la la !!

AVATAR

2009-12-25T09:17:00.004+02:00

Çoooooooooooooooooooooooook güzeldi!!!!!!

Doyamadım, bitsin istemedim... Bir daha gidilecek zaten :))

Ellerine sağlık James Amca !!!

Gidin izleyin hemen!!!!

Official Avatar Movie

Not: Kesinlikle 3D seyredilmeli.. Hatta Ankara'daysanız Gordion'da seyredin... Hem salon rahat, hem de gözlükler ağır değil, hiç rahatsız etmiyor.

Uzatmalı Not: Film hakkında yazacak başka şeyler de var, ilk sahneden itibaren uyandırdığı duygular mesela; bu senaryo gerçek hayattaki birçok şeyi ne de güzel özetlemiş ve görsel olarak da ziyafete dönüştürmüş diye içimden geçirdim sık sık . Eminin aynı şeyler sizin de aklınıza gelecektir ( Ehlen ve sehlen sevgili Apaçi dostlar :))

Bayramda eve kapanmak...

2009-11-30T14:20:00.006+02:00

Elde olmayan sebeplerden dolayı kendimizi bu bayram eve kapanmış halde buluverdik.

Elde olmayan sebep aslında aşı olmamız ve bende hafif ateş çıkması ve doktorun fazla öpüşmeyin, 14 günden önce bağışıklığınız oluşmayacak uyarısında bulunmasından kaynaklandı.

Neyse o halsizlik de bitti artık...

E ben de hazır yaşam enerjimi-Chi'mi yakalamışken biraz

daha fazla blogumla ilgileneyim dedim.

Dün artık iyice canım sıkıldığı için bir süredir gözümde büyüyen yemek yapma olayını da kırdım ve bütün bir öğleden sonramı yeni ama hala eksikleri olan mutfağımda geçirdim.

İlker'in yeni oyuncağı iPhone'uyla haşır neşir olması, application üstüne application indirmesi de beni biraz deli ettiği için resmen terapi oldu yemek yapmak!!

Evet kıskanıyorum!! İtiraf etmem gerkirse, herkesin elinde bir iPhone görmekten gına geldiği için ve herkesin iPhonu'yla poz kesmesi midemi bulandırığı için acaip antipatik geliyordu bana bu alet.. ama ne yalan söliim yeni oyuncağı ile biraz da ben oynayınca ağzımdan çıkan ilk cümle: "ben de istiorummmmm" oldu!! Zaten yeni bir telefona ihtiyacım vardı- bahanem de hazır :P

Neyse, mutfağa geri dönecek olursak, ilk çıkan yemek Beef Madras oldu. Valla acı acı ne de güzel oldu... Mmmmm.. :P (güzel bir basmati ya da yasemin pirinci pilavla servis edilmeli)

Madras baharat karışımı zerdeçal, kişniş, kimyon ve çili baharatlarından oluşuyor. Herkesin seveceği bir tat değil ama bence iyi bir hint yemeğine herkes bir şans tanımalı... tıpkı tay mutfağı gibi, bütün duyuları harekete geçiriyor bence :)

Bu güzel yemeğin yapılışı hazır sos olunca aslında çok kolay oluyor, tek endişe etmeniz gereken evinizin biraz köri kokacak olması!

Hazır sos dediğim artık neredeyse her marketin dünya mutfağı reyonunda bulabildiğiniz Patak's marka hazır köri karışımı.

Belki şu sıralar köri aşermemin sebebi geçenlerde gittiğimiz bir "hint" lokantasının beni fena hayal kırıklığına uğratmasıdır... O konuyu ayrıca yazacağım zaten, canım pek bir sıkıldı da o akşam.

Neyse, Beef Madras'ım pişe durarken ben bir de annemden telefonla tarifini aldığım zeytinyağlı kereviz pişirdim...

O da kesmedi, bir haftadır buzdolabında "beni kek yap" diye haykıran havuçlarımla da kek yaptım sonunda...

Dedim ya tam coştum diye... bir yandan da aklımdan çikolata parçalı kurabiye yapmak geçiyordu, o da yetmiyor gibi dolaptaki mantarlarla ev yapımı mantar çorbası yapasım da vardı.. içine biraz da aromalı mantar ekleyerek, Mmmm.... Sanırım bu yazıdan sonra mutfağa girip o çorbayı yapacağım :)

Kekin mis gibi kokusu sayesinde de İlker'i mutfağa sokabildim... En azından iki application, iki iş emaili arası bir iki laf edebildik :)

Havuçlu Kek (Gönül Candaş'ın tarifi)

-3 su bardağı ince rendelenmiş havuç (ben kalın rendeledim)

-1 su bardağı dövülmüş ceviz

-2,5 su bardağı şeker

-3 su bardağı elenmiş un

-1 su bardağı erimiş yağ

-4 yumurta

-1 tatlı kaşığı kabartma tozu

-1 paket vanilin

-2 tatlı kaşığı tarçın

-1 limon kabuğu rendesi

-ortası delik bir kek kalıbını yağlayıp unlayın

-fırını 180 dereceye getirin (turbo fırın ayarı)

-bütün malzemeleri ayarladıktan sonra önce şekeri ve yumurtaları iyice çırpın

-karışıma un hariç tüm malzemeleri ekleyip, karıştırın

-en son elenmiş unu ekleyip gene karıştırın

-kek kalıbınıza karışımı döküp 180dereceli fırında 40-50 dakika pişirin

-içinin de piştiğine emin olunca fırından çıkarıp kalıbında soğumaya bırakın

Afiyet şeker olsun!!

Neyse, iştahıma yeniden kavuştum ya sonunda, çok mutluyum çoook !!

Bundan sonra mutfakla tekrar eski ilişkime geri dönebilirim herhalde, oh be!

Kış uykusu

2009-11-29T02:15:00.004+02:00

Örümcek ağları sardı blogumu biliyorum.

Ama valla tıkandım kaldım... Aklıma yazacak o kadar çok şey geliyor ki aslında... ama bir oturup yazmaya kalkıştığımda ne yazarsam yazayım beğenmiyorum, siliyorum, tekrar yazıyorum sonra gene beğenmiyorum... Başını sonuna bağlamamış oluyorum, bin tane fikri aynı anda paylaşmaya kalkıştığımı fark ediyorum... En sonunda hevesim de iyice kaçmış oluyor :(

Neyse, özet geçmek gerekirse yeni evimize taşındık. Çoçukluğumun geçtiği evin yeni hali beni çok heyecanlandırıyor. Çocukken çıktığımız tepelere şimdi siteler kurulmuş... Ümitköy/Çayyolu bambaşka bir çehreye bürünmüş, ama hala özü aynı. Sıcak bir Mahalle :))

Birkaç eksik hariç- ki aslında en acil olanlarından, mesela trabzan!!- evin işleri de bitti sayılır, ki elimi kolumu en çok bağlayan konu buydu!.. Biraz daha rahat nefes almaya başladım... İlk defa hayatımda bahçe suladım. Şaşırarak bahçede hala domates olduğunu gördüm. Ama en üzücüsü, bir sene sonra hadi bilemedin 2, gene toparlanıp gidilecek ve gene aynı sıkıntılar hiç bilinmeyen yerlerde gene yaşanacak!

Bunun dışında pek bir değişiklik yok. Daha ne olsun aslında :)

Kış uykusuna girmeden bir kafamı kaldırıp iki satır yazabildim ya! Oh be!!

Bir sonraki yazılarda bahsedeceğim iki lokanta, iki tane de film olacak (bunu kendime hatırlatma niyetine yazıyorum!)

Lö Blokaj

2009-11-10T21:11:00.007+02:00

YAZAMIYORUM!!

Dönüşüm Alice Harikalar diyarında misali olacak bu gidişle...

Kaynak: Savage Chickens

No panic, herşey kontrol altında (?)

2009-10-22T16:44:00.003+03:00

Kendimi soğuk kanlı bilirdim ben...

Bir şeyler ters gittiğinde en sakin kalanlardan biri hep ben olurdum. Hatta bazıları beni fazla "large" bulur ve gıcık olurlardı (bak gördün mü nazarları değdi işte!)

Ruslar "Eğer bir sorunun çözümü yoksa, ortada sorun da yoktur" derler. Bana göre benimsenebilecek en güzel yaklaşım!

Sorunun çözümü yoksa, sorun da kalmıyor demektir. Ya karma/kader vs. diyip geçeceksin, ya da psikopata bağlayıp saçlarını yolarak çözüm peşinde koşacaksın (bir diğer favori atasözünü paylaşmak için güzel bir fırsat : geçti Bor'un pazarı sür eşeği Niğde'ye ;))

Eeee?? Şimdi ne oldu ??

Çiçeği burnunda konferans çevirmeni brüksellahananız ilk anksiyete krizlerini yaşıyor!!

Sadece "O" günü düşünürken bile kalbim yerinden fırlayacak gibi oluyor, karnıma ağrılar saplanıyor!

Tam da anlayamadım aslında, çömezliğimden ötürü mü bu kadar heyecanlıyım yoksa bu sadece bir uyarı mı? Hayatımı bundan sonra anksiyete krizleriyle mi geçireceğim ??

Tiroid ilaçlarıma da ara verdim, halbuki ne güzel çarpıntı ilacı alıyordum günde 2 kere... Tam da ihtiyacım olan şey :)

Neyse, yazdım rahatladım. Oh be!!

Repeat after me: Ommmmm Ommmmmmaaaaarggggghhhhhh oooooooommmmm !!!

Hergele Meydanı

2009-09-30T22:21:00.003+03:00

Tek kelimeyle: Züpppppppper !!!

Hergele Meydanı hakkında yazacaklarım var ama şu an resmen ayaklarıma kara sular inmiş durumda !! Siteler, Hergele Meydanı, Bauhaus, Koçtaş, beyaz eşya, zart mobilya, zurt mutfakçı derken öldüm bittim !!

Şimdilik yukarıdaki otopark tabelasıyla idare edeceğiz...

Söz, dönüşüm muhteşem olacak ;)

3 Boyutlu hoplama

2009-09-09T00:45:00.007+03:00

Eveeet...

Gıcık bir filme gitmek istiyorsanız eğer nacizane tavsiyem:

Final Destination 4 - 3D

3boyutlu filmler gene çok popülerleşmiş galiba... son Harry Potter'ın bir kısmı 3D çekilmişti (laf aramızda en light Harry Potter filmiydi bana göre), BuzDevri3 3boyutlu bir animasyon filmi olarak çıktı ekranlara şimdi ise Final Destination'un sonuncusu kompile 3 boyutlu çekilmişşş...

Aslında severim final destination filmlerini. İyi hoplatır adamı koltuğundan. Sonrada psikopata bağlayıp bütün "görünmez" kaza ihtimallerini birden gözünün ucuyla tarıyorken bulursun kendini :)) Ama bu 3D versiyonu beni benden aldı: çok başarılı bir 3 boyutlu film olmuş. Belki çooook uzun zamandır gerilim filmi seyretmediğim için tadı damağımda kaldı bu film.

Bilemedim valla ama ben bu filmde çok gerildim, iyi tiksindim ve bol hopladım.

Hassas bünyeleri de uyaralım: kopan vücüt parçaları, dağılan organlar çok gerçekçiydi!

Uzun lafın kısası, bu tarzı seviyorsanız 3 boyutlu Final Destination 4'e bayılırsınız bence :)

Ankara'da yaşayanlar için:
bu flmi Cepa'da seyrettik biz ve 3boyutlu gözlükleri gayet kaliteliydi. Tavsiye edilir :)

Aklımın ucundakiler...

2009-09-04T18:14:00.011+03:00

Bu yaz maalesef sadece bir haftalığına Kıbrıs'a gidebildik (deniz tatili niyetine). Uzun zamandır tatil yapmadığım için midir bilemem ama inanılmaz keyif aldım bu sene. En hoşuma giden tarafı plajda dalgaların sesi eşliğinde okuyabildiğim 3 kitap oldu. Uzun zamandır okumak istediğim Heart of Darkness'ı okudum bir solukta... Kongo'yu tekrar içimde hisseder gibi oldum. Sonra gene düşüncelere dalarak, son 5 senenin hangi arada geçtiğini anlamaya çalıştım... Anlayamadım valla.

Hava alanında bulduğumuz Gabriel Garcia Marquez'in 2 kitabını da bir çırpıda bitiriverdim (tamam tamam, kısaydılar itiraf ediyorum) ve bir kere daha benim büyük Marquez'e neden bu kadar hayran olduğumu anladım: Beni alıp çooooook uzaklara götürmesine bayılıyorum.

Hani bazı kitaplar vardır, resmen içine gömülerek okursunuz. Hatta o kadar çok kaptırırsınız ki kendinizi işi gücü bırakıp sadece kitaba verirsiniz kendinizi. Bir de sonlarına doğru, garip bir hüzün sarar insanı... Bitmesini istemezsiniz bir türlü ve o yüzden ağırdan almaya çalışırsınız ama nafile, merak işte... bir solukta bitmiştir.

Marquez'in gerçekçi ama bir o kadarda sihirli dünyasında kaybolmak benim için paha biçilmez bir zevk. Ne vizon kürklere ne de pırlanta taşlara değişmem valla :P

Hatırlarmısınız bilmem ama kısa bir zaman önce hepimizin e-postalarında dolaşan bir powerpoint sunum vardı. Size de bir yerlerden ulaşmış olması muhtemeldir. Bu powerpoint'ta yazan metin denilene göre Marquez'in yazdığı son mektubuymuş. Aslında çok güzel bir mektuptu. Ancaaaaak, Wiki'de mi okudum hatırlamıyorum ama Marquez'in bu konuda bir açıklaması vardı: "Okurlarımın benim bu kadar klişe bir mektup yazabileceğimi düşünmeleri beni çok üzdü" :))

Marquez'le ilk tanışmamın sonunda (Kolera günlerinde aşk) içimden geçen ilk düşünce: Benim Marquez'i muhakkak İspanyolca okumam lazım! Bu isteğim hala devam ediyor... Üniversitede bitirmiş olduğum İspanyolca kursunda öğrendiklerimi bir gün belki yeniden canlandırabilinir ve ben bülbül gibi
İspanyolca şakımakla yetinmem, bir de yanında Marquez'in şaheserlerini İspanyolca okuyor olurum :) Ah! ah! Wishful thinking tam da buna denir işte!

Şunu da belirtmeden edemeyeceğim, Türkçe tercümeleri de çok başarılı, tebrikler!

Dünya Marquez'siz çok tatsız olurmuş...

Brüksel Lahana'sının favorileri

- Kolera günlerinde aşk
- Yüz yıllık yanlızlık
- 12 gezici öykü
- Aşk ve diğer cinler

Yapım Aşamasında

2009-09-02T12:28:00.004+03:00

Fark ettim ki, kendim için istediğim değişiklikleri blogum için de ister olmuşum.

Bir sonraki mekan değişikliğine geçmeden önce, beni sonbahar/kış sezonunda mutlu edecek bir yeni blog tasarımı arıyorum şu sıralar.

Azıcık sabırlı olalım: Sonbahar/Kış Sezonu için yapım aşamasındayız ;)

EKLEME:

Şu son günler bol bol gezdiğim birkaç sitenin adresini paylaşmazsam olmaz dimi?

- btemplates.com
- bloggerbuster.com
- mashable.com
- pyzam.com
- finalsense.com

2009 Rekoltesi

2009-08-11T23:59:00.005+03:00

Çiçeği burnunda "şaşkın" Konferans Çevirmenleri :)

Aslında çok daha güzel resimlerimiz de var ama yukardaki şaşkınlığımızı en iyi gözler önüne serendir!!

Bu resim çekilirken yaşadığım duygu karmaşasını anlatmaya zaten çalışmayacağım bile.

Master'da geçirdiğim bu 10 ayı bir yandan unutmak istiyorum, diğer yandan beni derinden değiştirdiğini bildiğim için böyle bir şeyin mümkün olmayacağını da çok iyi biliyorum.

Hani günlüklere yazılan "kah güldük, kah ağladık" sözü vardır ya, işte cuk diye oturuyor bu yaşanan 10 aya!

Sınıf arkadaşlarım konusunda nasıl şanslı olduğumu anlatamam..

Hocalar konusunda nasıl ayrıcalıklı olduğumuzu ise ne kadar söylesem azdır...

Aklımda neler var neler!! Ama hiç birini ifade edecek kuvveti şu anda kendimde bulamıyorum.

2 senelik yorgunluğu üstümden atmam gerekiyor (evet 2 sene dedim!) Peki bir haftalık tatil bu yorunluğu atmama yetecek mi??? hiiiiiiiiiiç ihtimal vermiyorum ama olsun, tatil tatildir.

Fişi çekmek istiyorum artık, çekemiyorum ama :( Nein !

Bir dakika dursa şu dünya....

Hiçbir şey, hiçkimse kıpırdamasa... Herşey havada boşlukta asılı kalsa bir süre...

Sessizlik...

Telaşe yok, stres yok :)