Seni gidi Mikelanjelo seni....

Geçen gün kahvaltımı yaparken TV'de Melekler ve Şeytanlar filmine rastladım gene. Herhalde 4.kez seyrediyorum filmi ama gene televizyona kitledi beni. Hem Tom Hanks'i çok seviyor olmam hem de hikayenin tabii ki Roma'da/Vatikan'da geçiyor olması benim için yetiyor galiba :)) Her gidilen kilise için "bak bunu da not edeyim, Roma'ya dönünce gezeriz buraları" dememe rağmen hiç birini yazmamış olmam sizi şaşırtmaz herhalde :(

Neyse, Vatikan'da geçen sahneler (ki hatırlarsanız filmi çekmek için Vatikan'dan izin istemişlerdi ama Vatikan yetkilileri taleplerini geri çevirmişti-bu durumda Vatikan duvarlarının içindeki sahneleri gizli el kameralarıyla çekildiği söylenmişti.. ben bilmem, ben basının yalancısıyım :P).. Ne diyordum yahu? Hmm.. Evet, Vatikan sahnelerini seyrederken aklıma teee ne zamandır yazmak istediğim Michelangelo'nun Sistine Şapel'ine gizlediği mesajlar geldi. 

Vatikan'dan ve Vatikan Müzesinden, ne kadar ilgimi çekseler de hep uzak durdum. Sebebi çok basit: Saatler süren giriş kuyruğu, o kalabalık içinde, sıkış pıkış bir heykelin veya resmin önünden hızlıca ve anlam veremeden sırf "gördüm" diyerek geçmek benim için isyan sebebiydi. Sanmayın katı kuralları olan bir sanat manyağı olduğumu ama insan bir müze gezecekse, hele ki Vatikan gibi dünyanın en zengin müzelerinden birini gezecekse, bence hakkını vererek gezebilmeli.

Bu güzel girizgahtan sonraaa hikayenin başlangıç noktasına gelebildim hele şükür :P. Hikayemiz bir arkadaş grubumuzu Roma'da gezdirirken (Kasım ayıydı ve turist sezonu kapanmıştı :P), programımıza Vatikan müzesini de eklemekle başladı. Uzun araştırmalar sonucu muhteşem (ama pahalı) bir rehber bulduk kendimize. Rehberimiz Tiziana önce telefonda nasıl bir gezi istediğimizi sordu. Önceden Vatikan Müzesini gezmiş olan İlker (ama aynen yukarıda anlattığım şekilde), her salonu gezmeden ama Vatikan müzesinin en önemli eserlerini görerek ve tabii ki Sistine Şapel'ine gereken zamanı ayırarak güzel bir tur yapabileceğimizi düşündü. Haklı da çıktı :))) Tiziana Vatikan'a akredite bir rehber olduğu için duvarın içini avcunun içi gibi biliyordu gerçekten de. Bilet kuyruğuna girmeden saat 14 müydü? 15 miydi hatırlayamadım ama öğleden sonra Müzenin önünde buluşmamızı önerdi. Gerçekten de o saate hiç mi hiç kuyruk yoktu. Pahalı biletimizi alıp elimizi kolumuzu sallaya sallaya Müzemize girdiiiik...

Hakikaten müze boştu ve kararlaştırdığımız gibi "görmezsen döverler" diye tabir edebileceğimiz eserlerin önünde zamanımızı istediğimiz gibi kullanarak ve Tiziana bize her eserin hikayesini masal anlatır gibi anlatarak çok keyfili bir müze gezisi gerçekleştirdik. Akılsız Lahana fotoğraf makinesinin pilini şarj etmeyi unuttuğu için sadece bir iki resim çekebildi.. Çok içime oturdu çooook :((( (önümüzdeki Salı Vatikan Müzesine bir kere daha gidiyorum-yupiii- bu sefer bol bol fotoğraf çekme imkanım olur inşallah!) (bu sefer Vatikan'ın kendi rehberiyle gezeceğiz, bakalım nasıl olacak :))

Rafael'in devasa Transfiguration eserini  "Ooo-Aaaa-Vaaaay" diye inceleyip büyülendikten sonra emin adımlarla Sistin'e doğru ilerledik...

Dönemin en önemli iki sanatçısı (şimdilik Da Vinci'den hiç bahsetmiyorum bile) Rafael ve Mikelanjelo arasındaki rekabet Rafael'in daha tüccar kafalı olmasından ötürü kısa günün karı misali hep Rafael'e yaramışmış.. Rafael aynı anda çok sayıda sipariş alıp, çıraklarıyla birlikte seri üretim şeklinde eser üzerine eser bitiriyormuş. Hala bugün hangi eseri gerçekten de Rafael'in kendisine ait, hangisi çıraklarının elinden çıkma kimse bilemiyor. Üzerinde hemfikir olunan sadece Transfiguration adlı eseri varmış, ki bu eser için de aynen şu deniyormuş: Rafael o kadar hırs yapmış ki ustalığını kanıtlamak için (rekabetten ötürü- yoksa kimsenin ustalığına bir laf ettiği yokmuş canım :P) bütün tabloyu kendi başına yapmış... Ama bitirmeye ömrü yetmemiş :(

Rafael'den neden bahsettim?? Rafael Papa'ya, Katolik Kilisesine, Kardinallere, önde gelen soylu ailelere çok sayıda eser yapan dönemin 3 meşhurundan biri. Mikelanjelo ise aynı dönemin dediğim gibi diğer dahilerinden, aralarındaki en önemli fark ama Mikelanjelo yanlız çalışan, bir esere senelerine adayabilen, çok düşük paralara heykeller yapan ama Dehasından hiçbir zaman şüphe duyulmayan bir sanatçı.

Mikelanjelo kendisini önce heykeltraş sonra ressam ve mimar olarak görüyormuş. Sistine Şapel'inin tavanı kendisine verilmeden önce de dönemin Papa'sı Julius 2'nin bitmek bilmeyen, habire işverenin müdahalesi ve fikir değiştirmesiyle sürekli şekil değiştiren bir Mezar Anıt siparişini yapıyormuş....  Kişilik olarak zor biri diye bilinen Mikelanjelo bu işten kendini kurtaramadığı için izdirap içindeyken bu sefer rakibi Rafael'in oyununa gelip işi gücü bırakıp Sistine Chapel'in tavanına fresco (tıklayıp bilgilenelim) resim yapması emredilmişşşş...

Efendim, bizim Rafa uyanık ya, Kardinallerle de arası iyi, Vatikan'da avcunun içinde ve artık Mikelanjelo ile kapışmak da istemediği için öldürücü son darbeyi vurmak üzere Kardinallerden birinin kanına giriyor ve diyo ki: "Aaaa Sistine'in tavanını Mikelanjelo süper boyar, ona verin o işi". Çakal halbuki Mikelanjelonun hayatında daha önce HİÇ fresco çalışmamış olduğunu biliyor.. Fresco'nun F'sini bilmeyen Mikelanjelo'ya Papa'dan, Vatikan'dan, Kardinallerden gına gelmiş zaten, hem kendisi herşeyden önce heykeltraşşşşş.. Anlayacağınız Rafa bunu katakulliye getirip, bu işte kesin çuvallar diye düşündüğü Mikelanjelo'yu artık kesin bir şekilde saf dışı bırakacağına eminmiş...

Bizim Mikelanjelo gak guk diyemeden işin başına koyulmuş -sene 1508- o frescolar 6 senede bitiriyor ancak !!  Düşünsenize, 6 sene boyunca kıl olmuş bir şekilde işe gidiyorsunuz her sabah... Boynunuz iki büklüm, hayatınızda ilk defa yaptığınız, sonucunun ne olursa olsun muhakkak muhteşem olması gereken bir işte, her gün saatlarce yerden kaç metre yüksekte, her işinize karışan bir işveren için çalışıyorsunuz...

Izdıraplardan ızdırap beğen!

Neyse günümüze dönelim: Sistine Şapel'inin içinde resim çekmek ve konuşmak yasssaaah! Resim çekme yasağının sebebi küreselleşen dünyamızda tavanın restorasyonunu finanse eden japon bir firmanın (artık hangisi ben de hatırlayamadım) 20 seneliğine tavanın resimlerinin telif haklarını satın almasıymış... Yani soldaki fotoğraf gözü kara biri tarafından, makinesine el konulma pahasına çekilmiştir (ben değilim valla çeken- fotoyu aldığım internet sitesine foto kaynaklardan ulaşabilirsiniz).

Tiziana'nın anlattıklarından sonra tavanı daha bir detaylı incelerken hakikaten bazı şeyleri görmeye başladık. Mesela, esere Nuh Peygamber'den başladığını ve o karede ne kadar çok ince iş olduğunu, adeta tuvale resim çizercesine bir fresco yaptığını hemen görebiliyorsunuz... Fresco sanatında ustalaştıkça Mikelanjelo daha az detayla, tekniğe hakim bir şekilde her bir bölümü giderek daha net ve kocaman kocaman çizdiğini görebiliyorsunuz :))

Masal anlatır gibi Tiziana'nın anlattıklarını dinleye dinleye- arada bir "Silenzioooo!!" diye bağıran güvenlik görevlileri tarafından susturulsa da- önce tavanımızı inceledik ve Mikelanjelo'nun Papa Julius 2'nin oturduğu koltuğa doğru özel bir mesaj içeren fresco'yu ağzımız açık ve kikirdeyerek kafalar ağrısa bile uzun uzun inceledik:

Artık Fresco sanatında kaçıncı senesiydi bilemiyeceğim ama ustalştığı her şekilde belli olan bu güzelim bölümde (Tanrı Geceyi ve Gündüzü ayırıyor), Geceyi ayıran Tanrı'nın totosu açık ve o toto doğrudan Papa'nın oturduğu koltuğa yöneltilmişşş... Seni gidi Mikelanjelo seniiiii !!!!

Usul usul, Silenziooooo fırçamızı da yedikten sonra artık tavanı yeterince incelediğimize göre Mikelanjelo'nun ayakları geri geri gitse bile bu sefer 1537'de başladığı Sunak duvarındaki "Son Yargılama" frescosuna yöneldik.

İlker'in dediğine göre çok şanslıydık çünkü kendisi ilk geldiğinde konserveye sıkıştırılmış sardunyalar gibi dizilmiş bir şekilde kafalar tavana baka baka, ite kaka girip, ite kaka çıkmışlar. Oysa bu sefer, sanki Şapel'i kapattırmışcasına, her açıdan rahat rahat inceledik bütün şapel duvarlarını... Ferah, ferah oooh  :)))

Son Yargılama da gene bir 5 mi 6 mı tam emin değilim ama epey zamanını almış Mikelanjelo ustanın. Bir de o dönemin Kardinallerinden biri o kadar meraklıymış ki, habire çalışmasını bölüp ne çizmiş, neler yapmış hesap soruyor ve göstermesini istiyormuş.. Bizim Mikelanjelo akıllı, komple duvarı örtmüş ve eseri bitirene kadar kimselere göstermemiş.. Tabii eser bitip görücüye çıkınca kıyamet kopmuş :))

Mikelanjelo frescoda Hz.İsa'dan başlamak üzere bütün Azizleri çıplak çizmiş meğersem (Hz.Meryem hariç). Skandal!! Vatikan'da, Katolik Dünyasının kalbinde böyle bir "Blasphemy" olamazzz !!!

Bununla da yetinmeyip, Hz. İsa'yı Antik Yunan Heykeli Belvedere'li Apollo'dan ilham alarak resmetmiş- Skandal!

Bununla da yetinmeyip, her Aziz'in dini için nasıl şehit edildiğini çizdiği bu fresco'da derisi yüzülerek şehit edilen Aziz Bartalomeo'nun elinde tuttuğu deriye kendi yüzünü çizmiş-Skandal!! (artık nasıl bir illalah dediğini siz anlayın!)

Bununla da yetinmeyip, Cehennemdeki zebanilerden birini eşek kulaklı Kardinal Cesena olarak çizmiş (hani şu her işe burnunu sokan meraklı Kardinal :P)- Skandal!!

Katolik Kilisesi ilerleyen senelerde bütün çıplaklığı örtecek şekilde Mikelanjelonun Sunak Frescosunun üstünden geçmiş. Bugün restore edilmesine rağmen, hala örtülü şekli muhafaza ediliyor.


Eveeeeeet, geldik bir hikayenin daha sonuna... (saat oldu sabahın 3'ü!)

Bir sonraki bölümümüzde umarım yeni hikayelerle gene hep birlikte öğrenip, öğrenirken de hep birlikte eğleneceğiz :))



Kaynaklar:
Sistine kaynak
Nuh detay kaynak
Gerisi Wikipedia

Ponte Milvio

Geçen Cuma  Ponte Milvio civarında bir Pazar'a gittim.. Çok keyifli oluyor Roma'nın pazarları. Vakit bulursanız muhakkak bir pazara gidin derim. Pazar dediğime bakmayın; sebze, meyve, çiçek, peynir, balık gibi geleneksel ürünlerin yanı sıra bir de çeşit çeşit elbise, ayakkabı, el işi, proselen, çarşaf, perde, makyaj ürünleri... yani aklınıza ne gelirse bulabilirsiniz  !!!! (bir fikir vermesi açısından: ayakkabıların yarısı Çin işi, diğer yarısı da bilindik İtalyan markaları, bazen de dolce&gabana vs. de buluyorsunuz ;))

Belki bu pazarlar hakkında daha detaylı yazmam gerekecek çünkü ben yeni keşfetmeye başladım bu olayı ve tam anlamıyla hastası oldum. Çok keyifli ve çok hesaplı!!! 

Neyse, biz köprümüze geri dönelim. Ponte Milvio'yu daha önce duymuştum: Aşıklar Köprüsü demişlerdi. Hı, pek bir hoş demiştim ben de fazla üstünde durmadan... Ama aklıma düştü bir kere ve Pazar günü- züüüüüüper bir doğum günü geçirdikten sonra- havanın da güzel olmasıyla İlker'i Ponte Milvio'ya gitmeye ikna ettim. İkna ettim diyorum çünkü, Roma'nın en güzel yeri neresi diye bir konu açılınca bana verdiği cevap aynen şuydu: "Salondaki Kanepe Roma'nın en güzel yeri" :D 

Bir de şunu belirtmem gerek bu Pazar Roma'ya 3 milyon kişi akın etmiş diye duyduk.... St.Peter's meydanında 1.5 milyon kişi toplanmış! Neden mi? Papa Jean Paul 2 Kutsanmış kişi ilan edildi de ondan (Azizlik mertebesindeki ilk adım). Beatifikasyonu için 3 gün 3 gece şehrin çeşitli yerlerinde kutlamalar yapıldı, konserler verildi, her meydana bir dev ekran yerleştirildi (Vatikan'dan canlı yayın yapıldı-akşama doğruda Janpol'un hayatından kareler yayınladılar). Her sokak lambasına Jean Paul 2'nin meşhur sözlerinin yazdığı pankartlar asıldı.. Sırtlarında kamp malezemeleri 10ar, 20şer kişilik gruplar, başta kendi ülkelerinin bayrağını taşıyan arkadaşlarının arkasında Roma sokaklarında geziyorlardı.... Resim çekmek çok istedim ama hep motor sırtında olduğum için ve önceden düşünüp makinemi elime almadığım için elim boş, kuru kuru yazmaktan başka bir seçeneğim yok malesef. Ama eminim siz gözünüzde canlandırmışınızdır :))----- Yani bütün bu curcunaya rağmen, Roma'nın en güzel yerini terk edip şımarık doğum günü çocuğu karısını bir de Ponte Milvio'ya götürdü-- lütfen kayıtlara geçelim bu detayı  :))

Ahhh, Ponte Milvio.. Ahh, güzeller güzeli Roma :)))

Akşamüstü çıktığımız için kalabalık azalmıştı ve bomboş sokaklarda Roma'nın kuzeyine, Flaminio bölgesine motorla gitmek nasıl güzel geldi anlatamam.. Hayatımda özleyeceğim şeyler arasında ilk 5'e kesin Roma&Vespa giriyor !!

Vrrnn Vrnnn!! Dolana dolana, Tiber nehri boyunca az gittik uz gittik, dere tepe düz gittik ve sonunda Ponte Milvio köprümüze ulaştık. Benim tabii son zamanlarda sık sık olduğu gibi gene sağ bacağım uyuşmuştu acızık (!?). Biraz acı çektikten sonra gene bütün hislerime kavuşarak köprünün üzerine geçtik.

Ben daha kalabalık olmasını bekliyordum açıkcası ama bence tam kıvamındaydı. Toplasan 2 elin parmağını geçmeyecek sayıda çift, köprüde sarılmış manzara seyrediyor ya da fotoğraf çekiyorlardı. Bir grup genç kız köprüde oturmuş aperitif birşeyler içiyordu.. Gözüm takıldı desem yalan olmaz. Çok fena özendim ve bir dahaki gidişimde aynen ben de aperitif saatinde içkimi Ponte Milvio'nun üstüne, manzarayı seyrederek yudumlamak istiyorum (e yanımda da sevdiceğim de olsa fena olmaz hani :P)

Ponte Milvio'nun olayı nedir diye eminim herkes meak ediyordur.. Benim ilk duyduğum Roma'nın "aşıklar köprüsü" olmasıydı. Sanırım gene anlatan kişi aynı hikaye bir de şunu söylemişti: sevgililer aşklarını sonsuz kılmak için köprünün lambalarına kilit bağlayıp anahtarını da Tİber nehrine fırlatıyorlamış...

Biraz araştırınca, aslında bu geleneğin çok yeni olduğunu öğrendim (wikipedia'nın yalancısıyım.. yanlışım varsa onun suçu :P). Şu an ismini unuttum ama meşhur bir İtalyan yazar çok sevilen bir romanında kullanmış bu fikri, sonra da o romanın filmi çekilmiş ve gençler arasında çok tutulmuş. O günden itibaren bu inanış adeta gelenek haline gelmiş, hatta ilk kilitlerin zincirlendiği orijinal sokak lambası ağırlığı daha fazla kaldıramayıp devrilmiş. Artık lambalara zincir ve kilit vurmak yasak. Onun yerine köprünün üzerindeki metal direklerin her yerini yosun gibi kaplayan kilitler görebilirsiniz :))

Bol bol resim çekip, huzur içinde manzaranın, akşam güneşinin keyfini biraz çıkardıktan sonra köprünün öbür tarafına geçtik. VEeee kızların elindeki içkilerin kaynağını keşfettik bu sayede :)) Köprünün hemen diğer tarafında çok hoş bir büfe var. Birileri plastik sandalyelerde oturmuş içkilerini yudumluyor, diğerleri ayak üstü elde içki laklak ediyor, bir kısım çoluklu çocuklu gelmiş herkes birilerine laf yetiştiriyor.... birkaç tane de şanslı vardı aralarda, onlar erken gelip plastik masaları kapmışlar :))

Önce biraz dolaşalım sonra birşeyler içeriz diyerek, nehrin diğer yakasında nehir boyunca yürümeye başladık. Antika pazarının tam toplanma saatine denk geldiğimizi fark ettik. Her pazar, Ponte Milvio'nun civarında diğer tarafta nehir boyunca meğersem antika pazarı kurulurmuş.. Meraklısına duyurulur.. Sırf gezmek için bile gidilir bence :))

Salına salına, birkaç da mini sinek yuta yuta (koloni haline uçan mini sinekler?!) nehir boyunca bir tur attık ve köprümüze geri döndük.. Bu sefer de abartmıyorum, resmen fotoğrafçı bir gençle oyun oynayan serseri bir martıya daldık. Nasıl da poz veriyor anlatamam size.. Pike dalıyor vzzzzz, sonra gidiyor köprünün diğer ucuna konuyor. Gözüne elinde kocaman profesyonel fotoğraf makinesi olan çocuğu kestirmiş belli.. Vzzzzz gene bir pike ve her seferinde, abartmıyorum çocuğun objektifinin tam önünden geçiyor :))  Biz de denedik bir iki kare yakalamayı ama eldeki "uyduruk" aparatlar malesef çok başarısız oldu.. hakkını veremedi hareket halindeki bu güzel hayvanın :((

Farkına varmadan saati dokuz etmiştik, daha yemek bile yemediğimizi fark edince artık ayrılma vakti geldi dedik...

Bence bir pazar günü,özellikle akşama doğru gidilesi bir yermiş Ponte Milvio. Önce antika pazarı gezmek, sonra birer kokteyl alıp, köprünün üzerine oturup manzarının keyfini çıkarmak benim Roma'dan ayrılmadan kesin yapacaklarım arasına girdi bile :))


Ci vediamo :))

Lahana notu: bu yazıyı 2 Mayıs'ta yazmıştım ama bir türlü bloga koyamadım... Mi dispiace

Dersimiz Sansür...

Buyrun, bari bir faydamız dokunsun BÜYÜKLERİMİZE.... Siz zahmet etmeein, ben Amazon.com'dan sipariş eder bir de güzel tercümesini yaparım. En kısa zamanda kitaçılarda "best seller" rafında yerini de alır... 

Okullarda da müfredata alırız, bundan sonra da usulüne göre yaparız herşeyi... kimse de dırdır etmez işte.

Volvere !

volvere a encontrame con vosotros

volvere a sonreir en la mañana

volvere con lagrima en los ojo

mirar al cielo y dar las gracias

Aslında hayatım tezatlıklarla dolu.

Çocukluğumdan beri 2 veya 4 senede bir memleket/ev/okul/arkadaş değiştirdim durdum...Arkadaşlarımdan ayrılmak çok zor oluyordu. Nefret ediyordum bu ayrılıklardan. Ev ve mekan değişikliği ama çok hoşuma giderdi. Yeni bir ev, yeni bir oda, yeni bir mahalle  çok heyecan vericiydi.  

Aradan 30 sene geçti, dönüm noktaları yaşandı, hayatla ilgili karalar alındı ama nedense ben gene kendimi bu göçebe hayatın içine atıverdim.. Mazoşit miyim yoksa genlerin bir cilvesi midir bu? 

Bakmayın ama hala nefret ediyorum ayrılıklardan. Aynı aksilik, hala mekan değiştirdikçe mutlu olmaya devam ediyorum ama! 

Bu ne perhiz, bu ne lahana turşusu derler adama! Biri olmadan, diğeri olmaz ki? E sen buna hala alışamadın mı? diye de sorarlar. Ya da en basiti: zorun neydi kardeşim?? O kadar dırdır edeceğine o zaman otur oturduğun yerde!

Dır dır etmene rağmen, seviyorsun bu hayatı, kabul et... Evet, ediyorum.  Sevdiceğimle bir orada bir burada kamp kura kura, hayat akıp gidiyordu, tek derdimiz ailemizden, dostlarımızdan uzak olmaktı... Ama ben bununla yetinir miyim?? Ben ne yaptım, hayatıma renk gelsin diye (işe döndüğüm anda, bu yazdığımı inkar ederim haberiniz ola- bu kadar da dansözümdür ahahaha :P), benim de elim iş tutar demek için, gittim iş edinmekle yetinmedim, bir de üstüne en hareketlilerinden birine talip oldum! Valla aklımı peynir ekmekle mi yedim ben?? Sıcacık evinde, yediğin önünde, yemediğin arkanda. Kırmızı ojelerini sürüp briç partilerine gitmek varken (bu da bayıldığım bir klişe!), ne zorum vardı benim? Her ayrılık yaklaştıkça, ciddi ciddi kendime soruyorum. Zorum ne benim? 

Roma'dan ayrılıp iş için Türkiye'ye dönmem gerekiyor ya.. Gene dırdırlarıma başladım. Ggene ayrılıklardan ne kadar nefret ettiğimi hatırladım! Hayatımda aldığım kararlara anlam bulmaya çalışıyorum, neden? Hele bu ayrılık bir aya yakın belki de daha uzun süreceği için çok acıtıyor canımı. Herşeye isyan eder duruma geliyorum! Zorun ne kardeşim, bişeyi sevmezsen yapmazsın. Bu kadar basit değil midir olay?? (bunları dedikten sonra da nankör kedi gibi hissediyorum kendimi).

Bir de utanmadan şunu diyordum ya:  Rüyaların gerçek olduğu ülke'ye, o çılgın NYC'ye taşınınca, ben mesleğimden vazgeçmeyeceğim... Gidip gelirim ayol, ne var ki bunda?  Gerekirse 3 ay orda, 3 ay Türkiye'de kalırım... Hmmpf!! İnanmıştım da söylediklerime, ciddiyim!

Yok kardeşim, o kadar da kolay değilmiş! Hele bu ayrılık çok daha farklı bir ayrılıkmış... İnsanın 2 ayrı evi olması, iki evinin de yuvası olduğu anlamına gelmiyormuş. İşinin olduğu yer yuvanla aynı yerde değilse hele... buyur seç beğen al ayrılık acılarından bir demet. Yuva dediğin sıcacıktır. Akşam gününü anlattığın, derdini paylaştığın yerdir. Mutluluklarını paylaşıp, 10 misline çıkartan yerdir orası. Canını acıtan birşey olursa, kuvvet bulacağın yerdir, destek alacağın yerdir. Uykuya huzurla dalmanı sağlayan yerdir yuva. 

(Yuva ve dostluk aslında ne kadar da birbirine benziyormuş benim için.. Hmm??) 

Hani nerde şimdi o : "Kariyer de yaparım, çocuk da yaparım"lar?? Önce birini becer, sonra diğerine sulanırsın!! Tısssss... Valla tısladım. 

Nefret ediyorum ayrılıklardan!!! (burada kaşları çatık, kollarını göğsüne kapamış, kafasını bir o yana bir bu yana sallayan japon çizgi karakteri bir minik kızı canlandırıyoruz gözümüzde)

- Önce sürekli arkadaşlarından ayrılırsın... Nefret etsen bile alışırsın ve bir süre mektuplaşırsın (çok pis mektup yazardım var ya, her hafta 10 sayfalık mektuplar yazardım arkadaşlarıma, kuzenlerime.. hey gidi günler, hey!)

- Sonra büyürsün, okumaya uzaklara gidersin. Bu sefer genç kızken habire kavga ettiğin anneni, babanı, abini çok özlersin. Burnunda tüterler, gene sayfalarca mektuplar yazarsın her hafta. 

- Sonra evlenirsin, haydaaa kompile mekan değişikliği! Artık mektupların yerine emailler alır. Arkadaşların da dünyanın dört bir yerine serpilmiştir, ailen de uzaklardadır.. Evdeki yabancıya alışmaya çalışırsın :D Zordur, zor..

-Sonra, kendini bulmana yardımcı olan meslek için bu sefer tam da alıştığın, birlikte yuva kurduğun kişiden ayrı kalırsın. Ama şanlısındır, ailen artık sabitlenmiştir :) Fakat dostlarından geriye kimse kalmamıştır... gene bir yanlızlık, gene bir uzaklık... 

- Yuvanın mekanı değişir, senin ise 2'ye bölünmen gerekir, kendini bulduğun o işin cilvesini görmeye başlarsın... Ailen bir yerde, kocan başka bir yerde, dostların desen, yarısı uzaklarda, bir kaçı yanında ama hayat o kadar yorar ki adamı, birbirinize vakit ayıramazsınız... 

Ben istemez miydim, anaokulundan beri tanıdığm arkadaşlarımla aynı şehirde olmak, ailemin bir koşu uzaklıkta olmalarını?  Yuvayı yuva yapan ruh eşimle aynı çatının altında olmak?? İstemez miyim, hı?? Hııırk !! (burun çekme efekti)

sessizlik.... 

Pek bir acıklı oldu yahu. Burnumun direği sızlladı yazarken... Buhuuuu :'-( Bir yandan da  içindeki mantıklı Aslı şunu fısıldadı durdu: "Kızım amma nankörlük ediyorsun. Oturup şükredeceğine, acıların çocuğu moduna girdin. Küçük Emrah kaşlarından kurtul! Derin bir nefes al ve kalk.. Ayrılık dediğin bu sepeblerden ötürü olsun, Dert ettiğin şeylere bak!!!"

Neyse, müziğimizi dinleyelim neşelenelim. Bana enerji veriyor bu şarkı :)

Not: Volvere ispanyolca döneceğim anlamına geliyor.. 

Yalaaaan söylüyorsun, yalan!

Önce Cem Yılmaz'ın aşağıdaki skeçini seyredelim lütfen.



Seviyorum ben bu adamın mizah anlayışını :) O kadar çok seviyorum ki, yaptığı espirileri bile fil hafızamın bir köşesine kazıyorum. Sonra da söylediklerini kanıtlanmış, şüphe götürmeyen somut verilermişcesine bir güzel kabülleniyorum. Ciddi bir sıkıntı yaratabiliyor tabii bu durum... Nasıl mı? Buyrun anlatayım, rezilliğime hep beraber gülelim (Çok gülmeyin haaaa, darılırım yoksa. Ciddiyim!) :P


I.PERDE

Kadın çok sevdiği biricik kocasını bir hafta önce Roma'ya yollamış. Kendisi üzülerek Ankara'da kalmak zorunda kalmış. Uyuz ve sıkıcı bir akşamında faydalı bir iş yapmaya karar vermiş - Gecenin bir vaktinde, can sıkıntısından girişteki aynanın önünü temizlemeye kalkışmış.  O kadar çok ıvır zıvır varmış ki: bozuk para mı ararsınız, buruşturulmuş fişler mi, notlar, faturalar mı, yoksa göz damlaları mı siz karar verin... Kadıncağız, saklanması gereken fişler ve faturalar güme gitmesin diye tek tek, bir güzel ayıklamaya koyulmuş aynanın önündeki ıvır zıvırları. Güzel güzel ayıklarken, değişik bir makbuz geçivermiş eline. Kadın şaşırmış :

"Cica Cica Boom-  Night CLub, Floor Shows, Lap Dancers" ?????  40 Euro ????  

- Ulan Adam... Gidecektin de bana niye söylemedin?? Hem niye bensiz gittin ki?? Aşk olsun yaaa, niye söylemiyorsun gittiğini??? :((( 

Kadının gözü yavaştan seğirmeye başlar, dzzzt dzzzt diye arıza sesleri çıkmaya başlar beyninin bilumum köşelerinden.... 

II. PERDE

 Karı koca Facebook'tan çetleşirler : 

- Amore mio?? Sen hangi arada derede gittin striptize? Hem bana niye söylemedin? Bekleseydin birlikte giderdik? 40 euroluk makbuzu bulmasam söylemiyeceksin? Lapdance makbuzu mu bu? 

- Ne makbuzu? Ne lapdance'i????

- Ahaha :)) Unuttun söylemeyi, di miii?? Şimdi de kafanı toparlayıp, işin içinden çıkmak için zaman kazanmaya çalışıyorsun.. Hadi ordan, hadiii :)) Yeme beni :) Soruya soruyla cevap verme İlker. Valla tam Cem Yılmaz skeçine döndün, haberin olsun :))) Ahahaha :))

- Ya valla ne makbuzu, anlamadım. Hem lapdance makbuzu mu olurmuş?? Neden bahsediyorsun anlamıyorum. Fotoğrafını çekip yollasana, vardır elbet mantıklı bir açıklaması.

- İlker.. (kocaya isimle hitap etmeye başladı mı kadın bilin ki havada gerginlik var) İlker, bak gerçekten de gittiğin için kızmıyorum. Sadece bana neden söylemedin onu anlamıyorum. Ona bozuldum ben :(( Sen böyle uzattıkça da canım sıkılıyor, haberin olsun... 

- Aşkım, ben seninle herşeyi paylaşıyorum! Bunu niye saklayım ki?? Valla vardır mantıklı bir açıklaması. Fotosunu yollasana harbiden. 

- İlker, lütfen yeme beni. Kocaman bir makbuz işte! Hem tepesinde hem sağ alt köşesinde kocaman "Cica Cica Booom- Night Club, Floor Shows, Lap dancers" yazıyor. 40 euroluk makbuz kesmişler işte... 11 Aralık'ta kesmişler... Percorso yazıyor ortada.. (kadının iç sesi: Ööö..) Sağda üstte Taxi no'su yazıyor, öööö.... (iç ses: Aboooo!)

- Ne oldu?

- Hmmm, yok bişi... (iç ses: rezilsin Aslı, rezil !! Nasıl kaçar gözünden şu koskoca yazı ?!)

- Ya, 11 Aralık diyorsun da... Sen o tarihte Roma'da değil miydin? 

- Evet.. o gün Ankara'ya uçtmuştum. (kadının yüz kıpkırmızıdır, başından aşağı kaynar sular akar bir yandan da patlatacak kahkahayı ama nasıl tutuyor kendini utancından). 

- Ne oldu? Yolladın mı fotoyu?

- Hı, hı. Yolladım, yolladım.. Hmmm.. Öööö.... Aşkım?? Bu makbuz şeymiş galiba, şey... Bu makbuz benim Roma-Fiumicino havalimanı için taksi makbuzum....muş...galiba...  Dikkatli okumamışım da.  Ehe ehe ehe :)) Kem Küm, ihi ihi :)) Ama olur mu yaa?!?  Heryerinde Cica Cica Boom yazan taksi makbuzu mu olurmuş??? Koskoca stirptiz yazıyor sağında solunda! Hayret bişi!!! Hmppf !!! (Çevir kazı yanmasın) Ooof yaaa, çok salağım, çook! Koskoca percorso yazıyor ortada onu bile okumamışım !! Oofff  (percorso: yol)

- Muhahahahahaha :)))))))))))))) GZ!!! Dedim ben sana, vardır mantıklı bir açıklaması diye... Muahhahaah :))))

- Yaaaa :(((( Ama, ama... Sen birden kıvırtmaya başkayınca gözümün önüne direk Cem Yılmaz'ın skeçi geldi. Bak nasıl da kıvırıyor dedim içimden, napiiim??? Ehi ehi... Kem Küm :-/ Oooof, çok kıl oldum bak şimdi kendime !!! :(( 

- Muahahahaha :)))))) Alemsin Kadın!!!

ve Perde kapanır... 

...

Bir insan kendi hayatına nasıl kıyabilir? Nedir bu ölümcül isyana getirebilecek nokta? Kim veya neler buna sebep olabilir? Ne kadar kararabilir gencecik  bir insanın gözü, kendi elleriyle kendi hayatını söndürmeye yetmesi için? Anlamıyorum diyeceğim. Ama doğru olmayacak, anlıyorum... Aynı yollardan geçtik, aynı havayı soluduk, aynı sıkıntıları çektik diyeceğim ama aynı olamaz yaşanan sıkıntılar, o sıkıntılar hele gencecik bir insanın ölümüne neden olduysa.... Avaz avaz bağırmak geliyor içimden, kelimeler düğümleniyor, sesim çıkmıyor... Yeryüzünde cennet olabilecek  bir ülkede neden ve nasıl birden herşey cehenneme dönüşebiliyor?? O silah bizim evimizdeydi, o koltukta benim eşim de oturdu...


 Mekanın Cennet olsun Osman Tuncel...

Tiramisu Krallığı !

Tiramisu'nun Kral ilan edildiği bir mekandan bahsetmek istiyorum bu akşam ;-)

Sanırım çok meşhur bir yer ama biz her zamanki gibi herşeyi çooook geç öğreniyoruz, keşfediyoruz... Olsun, havalar ısınınca artık yapacak/gidecek bir sürü yeni yerimiz oldu :)))

Havalar ısınınca diyorum da, şu birkaç gün Roma gene ilkbaharı getirdi: 18C dereceydi bugün. Yarın gene aynısı bekleniyor.. Bütün hafta güneşli ve sıcak geçecekmiş. Kara kış yaşayanlardan özür diliyorum :D

Neyse, ne diyordum? Evet, tiramisu!

Roma'ya turist olarak gelenler genelde centro storico'dan ve Vatikan'dan fazla uzağa ayrılmazlar. E normal aslında, ilk haftalar biz de öyleydik. Ama evimiz Roma'nın diğer ucunda olduğu için, mecburen önce yakın çevremizi, sonra scooter'la kaybola kaybola farklı yerleri de azcık keşfettik. Sonuç olarak, şu bir gerçek: Roma'nın merkezinden biraz uzaklaşınca tatlar, kokular, suratlar ve dokular birden farklılaşmaya başlıyor:) Roma'nın içinde binlerce Roma varmış da bizim haberimiz yokmuş ! Bu farklı Roma'ları biz de yavaş yavaş, sindire sindire keşfediyoruz ve nasıl keyifleniyoruz anlatamam!!


Neyse, lafı çok uzatmadan tiramisularıma geri döneyim ben.

Gidilmesi gereken bu mekan San Giovanni mahallesinde bulunuyor. Burası centro storico'nun dışında olabilir ama en güzeli  A metro hattı üzerindeki Re di Roma durağının dibinde olması :)

Bir de San Giovanni mahallesi için şöyle diyorlar: Roma'nın nabzı orada atar !! Gidip uzun uzadıya nabız tutamadık daha ama bence doğru demişler! Kalabalık, cıvıl cıvıl ve "yerel" bir mahalle.  Belki kıyaslama yapmak çok doğru olmayacak ama bize Ankara'da Bahçelievleri andırdı biraz, ruhen en azından :)

İşte bu mahalle'de Roma'lıların akın akın gittiği POMPİ'yi, Tiramisu krallığın keşfettik :))

( Not düşmem gereken bir husus var, benim işte Tiramisu budur dediğim şimdiye kadar bir tek tiramisu oldu, o da sevgili İtalyan arkadaşımız Francesca'nın bize tattırdığı Tiramisu idi. Tarifini buraya yazmıştım.)


Pompi'nin kapısında her zamanki mazara: gençler bir köşede toplanmış sohbet ediyor. İçerisi kalabalık, Arka salonda bir de Dj var müzikten sorumlu. Akşam üstü uğradığımız için, Happy hour'a yönelik "aperitif" köşesi hazırlanmış: içkiler ve atıştırmalık yiyecekler. Bar kısmında, ayakata kahve içmek yerine bu sefer hapur hupur tiramisu yiyenler var. Gözüme arka salona geçerken, duvarda yazan bir not takıldı : "Bar'dan sipariş verdiğiniz tiramisu size masaya oturma hakkı vermiyor" :P Eee masada oturmak için ekstra para ödüyoruz, bir zahmet herkes oturmasın di mi ama? :P


Francesca'nın Tiramisu'sundan sonra en güzel 2. tiramisu budur bence. Kuzey ekolü müdür nedir, bilemiyorun işin sırrını... Ama güneye indikçe tiramisular bozuluyor, benden söylemesi :))

Turist kalabalığından uzaklaşıp, Romalı vatandaşların Tiramisu için özellikle geldikleri bu yere bence zaman ayırıp bir göz atın.

Hadi tiramisu sevmiyorsunuz, o zaman dükkanlar için gidin San Giovanni'ye ;)) Daha ucuza alışveriş yapmak çok daha keyifli olmaz mı? Yorulunca ayak üstü bir de dilim pizza yersiniz mis gibi, insan başka ne ister ki?


Haydin Arrivederci !

JukeBox

Penceremin önünden kocaman bir martı geçti şimdi !!Nasıl sevindirik oldum anlatamam!!

Neyse, uzun zamandır yazmıyordum... Bugün artık aldım elime kalemi ve yapacak onca şeyim varken (sanırım erteleme hastalığı bu olsa gerek, hep işim varken başka işlere sarıyorum!!)... evet yapacak onca işim varken, feysbuk'ta bir arkadaşımın koyduğu müzik videosu sayesinde şöyle kısaca bir geçmişe gittim ve geldim, gidiş dönüşü "şeytanın" icadı youtube üzerinden yaptım ve birden bu şeytani icat sayesinde ilham geldi!!

Hikaye şöyle başlar:

Feysbuk'ta traylaylom dolaşırken, bir arkadaşımın koyduğu çooook eski ve hakikaten çooook kitç bir şarkıyı dinlerken buluverdim önce kendimi.. O şarkı kesmedi sanırım, ve birden aklıma başka şarkılar geldi. Unutmuş olduğum ama eskiden çok severek dinlediğim şarkılar. Hani bir gün arabada giderken radyoda duyarsınız ve yüzünüzde kocaman bir tebessüm uyandıran şarkılar, tebessüm bir kenara, avaz avaz eşlik etmek istediğiniz türden şarkılar :)) Aslında eski/demode/damarın allahı/kitç oldukları için seversiniz o şarkıları, ama bir türlü Aypodunuza ya da empe3 çalarınıza yüklemeyi akıl etmesziniz işte...

Ama bir aklınıza düştü mü, beraberinde 10'larca şarkıyı daha hatırlatır bu namussuzlar ve işte o zaman yandınız!!

Neden mi? Çünkü filmin devamı aynen şu şekilde olacaktır:

Açarsınız önce bir güzel Youtube'u ve ilk duyduğunuz şarkıyı bir güzel dinlersiniz... sonra ardı ardına serbest çağrışımlar ya da sağ kolonda size sunulan diğer benzer şarkılar sayesinde bütün gününüzü "unutulan melodiler" peşinde koşararak geçirirsiniz !!  Yani bir Duran Duran'dan, Teoman'a atlayabilirsiniz. Teoman'ın o şarkısı size Francis Cabrel'i anımsatır, Cabrel'i dinlerken Şebnem Ferah'ta buluverisiniz kendinizi, Şebnem Ferah Wham'in kapısını açıverir....  BUNUN SONU YOK!!! Hele bir de yapmanız gereken iş çok sıkıcıysa.. tam anlamıyla ayvayı yediniz demektir... çünkü o döngüden sizi kurtarabilecek hiçbir şey yok artık! :P

Ben böyle durumlarda ne mi yapıyorum? Bloguma sarılıyorum valla :))) Hemen Blog'a youtube'dan başıma dert açan şarkıyı kopyaladıktan sonra, kafamın içindeki JukeBox'u kapatıp, hatta fişini çekerek! işime devam etmeye çalışıyorum..

Ama o mırıldanma bir başladı mı bitmiyor, o yüzden elimin altında ne varsa  açıp (aypod, radyo, tv ama hiçbir şekilde bilgisayar OLMAMALI !!! yoksa gene youtube'da buluveriyorum kendimi!), ooooh güzel güzel, uzaktan uzaktan müzik dinlemeye veriyorum kendimi :))



Oh be! rahatladım :)))

7.399,71 kilometrenin sonunda...

Eveeet, 28 Kasım 2010'da başlayan ve bugün de dahil olmak üzere toplam 18 gündür, 2 geceden fazla aynı yatakta uyuyamadım... Artık bitsin di mi? Bitsin, bitsin.. Yoksa reset atsam da kendime gelemeyeceğim :))

Nerelere mi gidildi?

Roma-Bükreş
Bükreş-Erivan
Erivan-Ankara
Ankara-İstanbul
İstanbul-Edirne-Sofya
Sofya-Cezayir
Cezayir-Roma

Fırıldak gibi ordan oraya döne döne gitmeye hala devam ediyorum sanki- yoksa o dönen benim başım mı?? Evimde, yatağımda uyumak istiyorum, koltukla bütünleşmek istiyorum birkaç gün. Dokunmayın bana !!

Neyse, bavulumun birisini boşalttım, diğer bavuldan didikleyerek botlarımı, ayakkabılarımı çıkardım... ama hala yarısından çoğu bavulda yıkanmayı bekliyor. (bu yazıya fotoğrafları eklerken diğer bavulu da boşalttım, oh be!!)

Bütün bu yorgunluk ve sersemliğe bir de yollarda aldığım kilolar var, o da ayrı bir konu  (yoksa tiroitlerim artık çalışmadığı için olabilir mi??) Haykırmak istiyorum en basitinden: ciyaaaaaak ! Şiştim yahuu.. Balon gibi hissediyorum kendimi. Her iki güne bir 41.000 feet yükseldik ve alçaldık (aklımda kalan anonsların yalancısıyım :P).

Ankara'ya gelir gelmez, aldım mandalinaları, portakalları, elmaları, ayvaları, zencefilleri, narları, kivileri... Aklımca her sabah kendime taze meyve suyu sıkıcaktım, vitamin kokteylleri hazırlayacaktım...Tabii, hı, hı...

Bir de yaşadığımız hava değişiklikleri var: Bükreş'te donduk, Erivan'da resmen güneşlendik, İstanbul'da 4 Aralık gecesi İstiklal'de T-shirt ile yürüdük, ertesi gün iliklerimize kadar donduk. Sofya'da donmaya devam ettik. Cezayir'de biraz ısındık, ikinci gün rüzgara kapılıp uçuyorduk az kalsın. Roma'ya döndük, hava açtı. İstanbul'a o karmakarışık hava şartlarında uçak nasıl indi hala şaşkınım.. Ankara yolları karla kaplıydı ama benim ayak basmamla Ankara'daki tüm karlar eridi ?!

Her zaman olduğu gibi, dönüşümde gene bir yerlerim pörtledi (bu sefer burnumda bir "sivilce" çıktı ve yüzümün sağ tarafı şişti, dişlerime, kulağıma kadar ağrı yaptı. iyi yönü de var ama: dudaklarıma silikon enjekte etsem nasıl olur, görme fırsatım oldu- yok kalsın almayım)

Sızlanmaya devam edebilirim, ama bence bu kadarı yeter :))

Ama sorarsanız değdi mi diye???? DEĞDİ, HEM DE NE DEĞDİ !!!

Assange ile aynı cevabı veriyoruz bence: Evet anneciğim, değdi valla :))))

Şimdilik bu kadar... bonus olarak tadımlık birkaç resim koyayım bari.

"Power to the people" isimli çalışma

Bükreş- Parlamento Sarayı

Erivan- Cumhuriyet Meydanı

Küçük Ağrı- Büyük Ağrı 

Sofya- St. Sofia Heykeli

Son Çağrı- Cezayir yolcusu kalmasın

Cezayir- Casbah

Olmadı AF 0006, bu hiç olmadı...

Dünyanın en büyük uçağı, göklerin balinası, A380 ile gerçekleştirdiğim ilk uçuşumun hayal kırıklığı ile geçtiğini üzülerek bildiriyorum :((

Sanırım  her geçen gün kalitesiyle dünya çapında daha da çok tanınan ulusal bir havayoluna sahip olmanın getirdiği şımarıklık ile, başka bir havayolu kabul edilebilir ve ortalama standartlarda bir yolculuk sununca,  burun kıvırmaya başladım...

İşte bu yüzden Paris-New York uçuşu benim için malesef hem alelade oldu, hem de  "sıkış pıkış" geçti
:((

Halbuki hava alanında A380 ile ilk göz göze geldiğimde ne kadar da heyecanlanmıştım!

Gerçekten de o gün benim için çok özeldi: hem ilk Okyanus aşırı yolculuğumu yapmak üzereydim, hem de bu ilki, dünyada var olan en büyük uçak ile gerçekleştirecektim!

Daha ne isteyebilirdim ki?? En son Air France yolculuğumun da iyi geçtiğini düşünecek olursak, muhteşem bir yolculuk beni beklemekteydi!! Yupiii :))

Sanırım biraz fazla kaptırmışım kendimi..

İşe koltuklardan başlayalım: yeni olmalarına rağmen bizim 90'lardaki koltuklarımızdan, sanarsın portatif koltuk, takır tukur edenlerden, ya da Onur Air ayarında koltukları düşünün, işte onun gibi sıkış pıkış, hem de vasat...

Yeni nesil bu güzelim uçağın ekonomi sınıfı, bence uzun menzilli bir uçuşa hiç mi hiç yakışmayan cinsten!!! Pardon, gene de yiğidi öldür hakkını yeme, her koktukta tabii ki de kişisel ekran, seçmeli oyun/film/müzik/dizi vs. vardı.

Sunulan yemek ise, Paris'ten hareket ediyor olmamıza rağmen, vasat ötesiydi !

Battaniye diye verilen örtüler, hiç mi hiç sıcak tutan cinsten değildi, bütün yol boyunca paltomu da aldım üzerime...

Air France ile bir çok kez uçmuştum. Uzun menzilli olarak da Paris-Kinshasa uçuşumuz beni çok etkilemişti... Hatta Emirates'ten sonra, ekonomi sınıfında  her koltukta ekranla burada tekrar karşılaşmıştım, o dönem için etkileyiciydi gerçekten de.. Yemekler de iyidi. (Bu konuda gerçekten de acımasızım malesef. Ama iyi diyorsam, bilin ki iyimiş)

Bu sefer hem gidişteki A380 heyecanımın bu şekilde sonuçlanması, hem de dönüşte ilkinden daha kötü bir yemek (Allahın gücüne gitmesin gerçekten de berbat bir yemekti!!) ve kahvaltıyla karşılaşmam, bir daha Air France ile uçmayacağımı garantiledi. Nokta.

Bütün bunları yaşarken tabii ki  THY gibi ulusal bir havayoluna sahip olduğumuz için bir kez daha gururlandım..

Valla ucuz bir havayolunu tercih etseydik gam yemezdim. Ama verdiğimiz paraya hiç mi hiç değmedi :((
Bir de şu var, bütün bunlar, yani sıkışık koltuklar, kötü yemek vs, 2-3 saatlik bir uçuşta karşıma çıkmış olsa, gerçekten de umrusamayabilirim. Ama 8 saatlik uçuşta, hem de dünyadaki en son model uçak ile uçunca insan biraz daha iyi hizmet, biraz daha fazla konfor bekliyor galiba..

Uzun lafın kısası: ilk Okyanus aşırı, ilk Airbus 380 uçuşum beni baya bir hayal kırıklığına uğrattı, güzelim NYC'den bahsedeğime, ya da hafta sonu gezdiğim Koloseum veya Vatikan müzesinden bahsedeceğime, oturup, gecenin bir köründe uzun uzun bunun üzerine yazdırabilecek derecede, siz anlayın ! 

Ama herşeye rağmen ağzım kulaklarımda, çünkü  A380'e bindim :)) Anlamsız mı oldu bu cümle? Anladınız canım.. Çok güzel bir duyguydu aslında, gökyüzünde uçan en büyük yolcu uçağı!! Vaayy :)) İnanılmaz sessiz bir kalkış ve iniş yaşadık. Hissetmedik bile! :)

Pıt, bir baktık havadaydık. 

Pıt, bir baktık inmiştik :) 

Yok ama, yok...  AF valla bak bu hiç ama hiç olmadı*




*tek derdi de bana kendini beğendirmekti ya :P


Not: 2. fotoyu bizzat çektim, kuyruk kamerasından okyanus üstü manzara ;)) 

I heart NYC :)

Yazacak o kadar çok şeyim var ki !!

Heryerin tanıdık gelmesinden mi bahsetsem, o koca gökdelenlerin arasında dolaşmanın yarattığı hazdan mı, hiç mi hiç yabancılık çekilmediğinden mi, 24 saat yaşayan şehrin parlak ışıklarıyla uyumanın güzelliğinden mi, Çin mahallesinde herşeyi yemek istememden mi, sokaktaki hot dog'lardan mı, çılgınca/ dur durak bilmeden tüketebilmekten mi, hamburgerden, fast food'dan öö dememden mi?? Hangi birinden bahsetsem bilemiyorum ? :))

New York beni büyüledi! Hoş, 2 gün/ 3 gecede ne kadarını görebildim ki?

Kapıyı araladım ve burnumun ucunu soktum... o kadar :)

Hemen ardından gittiğimiz Washington D.C. birden gözüme köy gibi geldi mesela.. Ok, koca koca binaları olan bir köy, ormanın içinde olan ve gene içinde orman olan kocaman, xxxl bir köy.. ama gene de köy.. Ne açıdan mı? Tın tın bir hayat var sanki. Aslında hiç bir şehir NYC ile kıyaslanamaz ama insan ABD, Başkent, yani Washington DC deyince.. hani, daha bir canlı bekliyordum açıkçası :)

Doyamadım ben NYC'ye daha görmek, yapmak, seyretmek, tatmak istediğim o kadar çok şey var ki!! Herhalde bir ömür yetmez.. Olsun, denemeye varım ben :))

Biscotti mia

Yeni bir mekan açıldı Ankara'da. O kadar tatlı ve sıcak bir ortamı var ki, sanki evde oturmuş caddeyi seyrediyormuş gibi :)

Kabul etmem gereken bir şey var.. Ankara güzel bir şehir değil. Ankara güzel dostlukların oluştuğu ve bu yüzden gözümüze güzel gelen bir şehir... İşte bu yüzden Ankara'da en sevdiğim şeylerden biri, sevdiğim insanlarla güzel bir ortamda, güzel şeyler yiyerek/içerek sohbet etmek, dertleşmek ve bol bol gülmek :)

Ankara'daki mekanlar hakkında pek fazla yazım yok. Sevdiğim birkaç belli yer var.. Biraz da tutucuyum galiba bu konuda, tipik boğa işte :)  Aslında tutuculuk demek yerine minik ritüellerim var ve onları yerine getirince çok mutlu oluyorum desem daha doğru olur. En basitinden: güzel bir kahve, sıcak bir ortam ve sürükleyici bir kitap :)) 

Biscotti mia size ilk ikisini sağlayacak çok hoş bir yer. Garip bir sonbahar günü gitmiştik. İlk başta yağmur yağıyordu, sonra birden güneş açtı, ardından güneşle yağmur gene bir araya geldi.. İçeriye giren ışığın güzelliği gerçekten muhteşemdi. 

Kahvaltıda yediğimiz poğaçalar süperdi.  Doyduğum için tadına bakamadığım ama vitrinde duran kişler ve tartlar ve pastalar ve kekler.... hepsi muhteşem gözüküyordu !! Daha çok yeni açıldığı için "menümüzü daha tam oturtamadık" dediler.  Olsun, ben bu halini bile çok sevdim :)

Sizlere de bir göz atmanızı tavsiye ederim.. 

Adres: Uğur Mumcu Cad.37/6 GOP

Tel: 0312/ 436 51 00-01

before/after...

Before: 

 After...

Roma'dan Ankara'ya gelmek tahmin edildiği gibi ZOR oldu.

Domo arigato Murakami-san

Sonunda teeeee plajda okumaya başladığım, Ankara'da, Bakü'de ve Roma'da kapak bile açmadığım (aaa pardon son 2 gün gene bir yerlerde bişiler beklerken cappuccino eşliğinde epey bir okuyabilmiştim :)), neyse ama israrla çantamda taşımaya devam ettiğim VE sonunda dün gece bitirebildiğim Norwegian Wood'u ŞİDDETLE tavsiye ederim.

Bende uyandırdığı duyguları tarif etmek istiyorum ama edersem kitabı anlatmaya başlarım ve bunu hiç istemiyorum. Diyebileceğim tek şey: Uuzun süredir okuduğum en güzel romandı. OKUYUN!  Çok güzel bir dille yazılmış, keşke japoncam olsaydı da orijinal dilinde okuyabilseydim...

Japon yazar Haruki Murakami ile bu kitabı sayesinde tanıştım- geç bile kalmışım bence- ve diğer kitaplarını okumak için sabırsızlanıyorum dersem abartmadığımı bilin :))

Yarın uzun bir otobüs yolculuğu beni bekliyor ve bavulumda okunacak 2.kitap olarak yanımda taşıdığım "Platon bir gün kolunda bir ornitorinkle bara girer..." var. Birkaç sayfa okudum ama Murakami'den sonra kesmedi.. yok, valla kesmedi. Aynı ayarda, aynı güzellikte bir roman istiyor canım.. Hatta mümkünse derhal bir Murakami daha okumak istiyorum!! 

Ankara'ya varır varmaz önce oyumu kullanıp sonra kendimi Remzi kitapevine atacağım...

Bonus: Bu sene çekilen filminin trailer'ı..  tadımlık :)) ( Fena gözükmüyor valla)



Alakasız Blogcu Notu: Şimdi tarihi yarı final için 12 dev adama hazırlık yapma vakti geldi :)) Heyecan doruktaaaaaaaaaaaaa!!

One Night in Trastevere...

Bu yeni keşiften bahsetmezsem çatlarım!!

Artık yavaş yavaş "turistler"in azaldığı güzeller güzeli Roma'da, biraz daha rahat adım atarız diye, Cuma akşamı Trastevere'ye gitmeye karar verdik.

Vespa üstünde ilk haftamı da atlattıktan sonra, dedim artık vızır vızır akan centro storico trafiği bana mısın demez! ;)) Tabii... alıştım alışmasına, ama gene de "amanin çarptık" diye yusuf yusuf diye tabir ettiğimiz anlar da yaşadım. Bişicik olmadı Allah'a şükür, arabaların dikiz aynalarına dokunmadık bilem :-P

Neyse, kendimce "Roma'da Roma'lı gibi yaşa" felsefesini 120% benimsedim ya, o yüzden ben de İtalyan kadınları kadar süslü olabilirim diyerek çektim altıma stilettolarımı, giydim üstüme sigara paça pantolonumu ve atladım sevdüceğümün arkasına (kırmızı kaskımı da taktım tabii ki! ;))

Vzzzzzz, vzzzzzzzzzz diye 30 dakikada şehir merkezine vardık varmasına. Fakat yanlış saptığımız için korkulu rüyam Piazza Venezia ve Colosseum'un trafiğinde bulduk mu kendimizi? Kapadım gözlerimi, istifimi hiiç bozmadan, sarıldım sıkı sıkı... 

Neyse, sonunda kazasız belasız vardık Ponte Garibaldi'ye... Vardık tabii ama sen misin süsleneceğüm diye tutturan? Ben de giyerim topuklu- hmmpff, ne olcak ki? diyen.. Aldım mı boyunun ölçüsünü!! Hani gene alışığım Brüj'ün ve Brüksel'in arnavut kaldırımlarında yürümeye. Ama yok anacım, Trastevere'nin yolları bir başka..  Topuğunu kaptığı gibi, bileğini de kıran cinsten bunlar! Eeee, bütün havam bir anda tıııııs diye sönüverdi ve bulduğumuz ilk ayakkabıcıya daldık. Neyse, kaç zamandır dükkan dükkan dolaşıyorum, kendime güzel bir babet bulma ümidiye ( aslında güzellerini gördüm ama ilker yassssah koydu.. Neymiş? Evin her köşesinden babet fırlıyormuş..) Her işte bir hayır vardır ya, (valla siyasi mesaj kaygısı yoktu :-P), acı maceramın sonu tatlıya bağlandı ve 35 euroya çok tatlı bir babet aldım çıktım! Yihuuu !!!

Bu küçük aksaklıktan sonra Trastevere kazan biz kepçe, iğne atsan düşmez sokaklarda dolana durduk. Aç karnımızı doyurmak isterken Roma'nın tatsız tarafıyla da tanıştık: Efendim 2 kişi 2 ana yemek, bir kişi tatlı, dördüncü kişi de sadece bira içtiği için boş olan masalarına (toplam 3 boş masa vardı) bizi otutturmayan sevgili restoran sahibi, seni esefle kınadık, kıl şey :-( Bak ismini unuttum yoksa kara listeye alınması için afişe ederdim. Zaten adamın kendisi arızaya çoktan geçmişti, suratsız mı suratsız, sanarsın PMS... Yazık ilker bir dellendi, ben ise  "ahanda Belçika'dayız" dedim... Ama canımızı sıkmadan biraz daha ileride, Bumbum Bar'ın dibindeki Pizzeria Nerone'ye girdik ve odun ateşinde pişmiş lezziz pizza yedik (ya çok açtık ya da gerçekten de Roma'ya geleli bu kadar güzelini yemedim). Sohbet güzel, patron tatlı mı tatlı, yemek enfes, hizmet hızlı, fiyat desen çok uygun. Sevdik biz bu pizzacıyı, yolunuz düşerse quattro fromaggi'sini deneyin derim. Üstelik söylemiş miydim bilmiyorum ama, Bum Bum de Mel'in hemen dibinde :D
(Pizzeria Nerone; del Moro 43, Trastevere'nin göbeğinde , 00153 Rome, Italy- tel: 003958301756 )


Bum Bum de Mel, was ist daSs ?



Aaaaaaaa !!! Gecemizi tatlandıran, güzelliğimize güzellik katan muhteşem bir Brezilya barı.

Yukarıda tükkanın sabihi Ana barın başında kokteylleri hazılıyor :)

Bum Bum'a yaklaşırken birden burnunuza taze meyve kokuları geliyor, çilek, nane.... Kahkahalar yükseliyor giderek...Fonda çalan bir samba havası derken... Bum Bum'un önündeki kalabalığın içinden, akıntıya karşı yüzen bir somon edasıyla, hem çok estetik olmaya çalışıp hem de canınızdan bezmiş bir şekilde geçmeye çalışıyorsunuz.. Ama kokular sizi çoktan esir almış. Oradan bir adım öteye gitmek istemiyorsunuz... Adeta büyülenmiş bir halde kendinizi o küçücük bara doğru yönlendiriyooooorrrrrr,  fakat, bi saniye! Nedir bu fişler, bu kuyruk neyin nesi?

Bülbül gibi şakıdığım İtalyancamla hemen sırada bekleyen birisine nedir buranın olayı diye soruyorum.  (söylediğime inandığım cümle: "Afedersiniz, buradaki sistem nasıl çalışıyor?" Ağzımdan çıkan kelimeler: Ben var gitmek, içki, nasıl ödemek? )

Önce sıraya girip içki siparişini veriyor  ve ödemeni yapıyorsun. Onlar da eline bir numara tutuşturuyorlar (siparişlerin de yazdığı -sonra gözüme mojito daha güzel geldi, ben aslında mojito istemiştim gibi mızıkçılık olmasın bak, darılırım haaa ;)).

Veee sen de İtalyan gençliği gibi, başlıyorsun sokak muhabbetine. Bekle anam, bekle... (oturacak yer de yok).  Neyse ki, kendimizi Trastevere'ye muhteşem uyum sağladığımız, yerel dokunun adeta bir parçası gibi hissettiğimiz için, ayaklarımıza kara suların inmesi, belimizin ağrıması bize vız geliyor. Gururlu bir şekilde cakamızı ata ata, biz de Roma'lılar gibi bekliyoruz ;-)) Beklerken de İtalyan erkeklerinin kaş alma sevdalarına kültürel bir boyuttan bakarak, anlam bulmaya çalışıyoruz.

Velhasıl kelam, 30 dakikayı geçen bir beklemenin ardından, ikişer ikişer verdiğimiz siparişlerimize kavuşuyoruz :-))) Ve işte:  Caipifragola! (çilekli caipirinha).

Biz de yerel olduğumuz için artık, Bum Bum'un önündeki 3 masadan birinin boşalmasını beklemeden aldık çilekli caipirinha'larımızı elimize, gittik Santa Maria in Trastevere Kilisesi meydanına :)  Sohbet zaten keyifli, mekan desen heryer tarih kokuyor, cıvıl cıvıl bir gençlik. Oturduk havuzun başına, sırtımız ıslansa bile keyfimizi bozmaya yetmedi. İçkileri tarif etmemi beklemiyorsunuz di mi? E peki :

MUHTEŞEM ÖTESİYDİ ! 

Allora,  Roma'ya gelindiğinde Trastevere'ye zaten gidilecek, el mahkum :-) Gidildiğinde de Bum Bum de Mel'den artık canınız o an ne istiyorsa alınacak!  Ve İtalyan gibi gözükmek istediğiniz için, ya elinizde kokteyliniz hemen oracıkta muhabbete dalacaksınız, ya da ben totomu bir yere koyayım artık dediğiniz için, meydandaki havuzun başında içkilerinizi yudumlayacaksınız. Kapiş? ;-) 

2 nolu foto kaynak

Paolo Conte- Via Con Me

Paolo Conte'yi babamın eve getirdiği Aguaplano albümü sayesinde keşfettim ve o gün bugündür çok severim. Sesindeki derinlik, vurguları, müziğinin kendisi.. Bence çok başarılı bir sanatçı!! Herkese tavsiye ederim, tanışın bir :)

Onun dışında, geldiğimizden beri evdeki radyo sürekli açık (RADİO SUBASİO), fonda hep italyanca şarkılar çalıyor. Anladığımız yok tabii ama baya da bildiğimiz İtalyanca şarkı varmış onu fark ettik.  Eros'u zaten hepimiz biliriz, severiz.. Sanırım Adriano Celantano'dan sonra İtalya'yı en iyi tanıtan şarkıcılardan :) Nedense eski şarkıları bile hala kulağa güzel geliyor, eskimeyen melodiler işte :P (nasıl da bilir kişi gibi sallıyorum :D) (bkz: Se bastasse una canzone)

Bir diğer severek dinlediğim İtalyan şarkıcı Zucchero'yu da  lise yıllarında İtalyan arkadaş keşfettirmişti. İsmini şimdi tam hatırlamasanız bile Senza una donna desem, Baila morena desem??



Her gün yeni bir şarkı ilgimi çekiyor ama bir türlü ismini yakalayamıyorum, ya önce vermiş oluyorlar ya da dur bu sefer kaçırmayacağım dediğim de bile, kaçırıyorum!!!

Kısa bir italya tadı bıraksın kulaklarınızda diye Paolo Conte'nin en meşhur şarkılarından Via Con me'Nin canlı konser versiyonunu koydum. Bilmem Meg Ryan'nın, Kevin Kline ile oynadığı French Kiss filmini hatırlar mısınız? Geçen gün soundtrack'ten bir şarkıyı mırıldanarak uyandım, bugün Paolo Conte'nin yukarıdaki şarkısını ağzımdan düşürmüyorum- bu da soundtrack'te var.. Son olarak demek istediğim, bence her evde olması gereken bir Soundtrack. Çok keyifle dinleniyor.

Ciao!

Fotoğraflar...

Dün akşamdan beri elimizdeki tüm fotoğrafları dosyalamaya çalışıyoruz. İlker'in çekmiş olduğu ve benim hiç hatırlamadığım bir sürü resimle karşılaştım dün. Artık yarı-profesyonel bir fotoğraf makinesi almanın zamanı gelmiş, gerçekten de bana göre çok hoş kareler yakalıyor her seferinde. Hep hayatın içinden bir enstantane yakalamış oluyor :) Geliştirsin kendini çocuk.

Varsa tavsiyeleriniz makine konusunda çok sevinirim :)) Dış mekan çok çekiyor, portre merakı var.. ne biliim, hiç anlamam ben de :(

Bunun dışında bir şey daha fark ettim resimlere bakarken; yüzümden yaşımı okuyabiliyorum artık. Eskiden anlamazdım fazla, ya da pek de umursamadığım için midir nedir, böyle düşünceler aklımın ucuna bile gelmezdi. Şimdi ise her resmimde "Eee Aslı, artık yüzünde o çocuksu ifade yok, yaşanmışlığı okuyabiliyorum bakışlarından" diyorum kendi kendime.. Yüzüm oturmuş. Bakışlar değişmiş (kekoluk yapmadığım zaman). Garip. Alışamadım daha...

Seviyorum ama yaşımı, daha önce de yazmışımdır bunu, gerçekten de 20'lere geri dönmek istemem.. Eğer bir de yediğime içtiğime dikkat edebilsem, azıcık spor yapabilsem, sağlığıma yatırım yapabilsem :(

Neyse, fotoğraflardan çıktık yola, spor salonlarında bulduk kendimizi...

İtalya ile ilgili dikkatimi çeken bir nokta var aslında, burada herkes çok sağlıklı. 40'ınun üzerinde, 50'sindeki kadınların hepsi affınıza sığınarak söylüyorum, valla taş gibiler!! Bacaklar sütün gibi, kaslı ama tam kıvamında, bakım desen hepsi süslü ve bakımlı, kendilerini taşımaları da ayrı bir olay. Nasıl havalılar ve nasıl bir kendine güven sergiliyorlar anlatamam! Hayran kaldım resmen.

Günün her saatinde sokaklarda koşan insan görüyorsunuz.. Kadın, erkek fark etmiyor hepsi "FİT". E bu durumda da ne giyseler yakışıyor :))

Ben kendimi süslü bilirdim, yok kardeşim.. Burada valla sönük kaldım! Derhal alışverişe gidile, çivi topuk ayakkabı alına, mini mini etek giyile, saçları savura savura dolaşıla :)))

Eğer okuyorsa, kuzenim Selda'nın çoooook multu olacağı bir ülke burası :))) Kuzenin tarzı başından beri İtalyanmış da benim haberim yokmuş, kokoşum benim :)) Yakışıyor be sana :D

Hadi ben kaçar, dönmeden bir alışverişe veriim kendimi. Prada kesmedi (alamadık ki bişi!!)

Not: fotoları narsist olduğum için koymadım, sadece bu resimlerde işte: "ahanda ben büyümüşüm" diyorum.. sSzce de belli olmuyor mu o "oturmuşluk"?? Ben mi kendimi çok büyümüş zannediyorum yoksa? Amaaan.. işim gücüm kalamdı şimdi bir de bu mevzuya sardım.. Oofff...

Capri Style

Capri dediğimiz zaman herhalde kadınların ilk aklına gelen şu bilekten bir karış, hadi bilemedin iki karış yukarıda biten kapri pantalonlardır. Hani 60'larda, efendime söyliiiim sonra bir ara 90'larda, en son bir de 2000'lerde bir yerlerde tekrar moda olan nadide giyim parçası var ya, işte onlar...Şimdi görseniz, ıııyk diyebileceğiniz renklerde satılırdı bir de bunlar! (itiraf: bir üst modeli sigara paça pantolanlara laf söyletmem ;)) Neyse, lafı da bu kadar uzatabildiğim için kendimi ayrıca tebrik etmek istiyorum :).

Ok, devam:

İşte bu yazının baş kahramanı da, bu pantalonların ana vatanı olan Kapri Adasının ta kendisi! Şimdi bilmemek değil, öğrenmemek ayıp diye diye dünyada varlığımızı sürdüren bir canlı türü olduğumuz için kısaca Kapri Adasının İtalya'nın Akdeniz sahillerinde (daha doğrusu Tiren Denizi), Napoli Körfezinin güneyindeki Sorento yarımadasının ucunda bulunan bir ada olduğunu söyleyeyim. Adanın kendisi  tam bir engelli keçi parkuru olduğu için, Yunanca keçi anlamına gelen Kapros'tan türeyerek günümüzdeki ismini almış.

Efendime söyliim, bu minik Ada  şöhretini 50'lerin sosyetesi tarafından keşfeldilmeye borçlu, şimdi ise dünyaca ünlü birçok milyarder ve Hollywood yıldızları tarafından tercih edilen bir tatil beldesine dönüşüvermiş. Ve bizim gibi önemsiz koca bir turist grubu da her sene isminin cazibesine kapılıp Kapri'ye akın akın gitmeye devam ediyor...


E Sosyete diyen, yat der, butik hotel der, pahalı mekanlar der... ayol der de der...


Biz de birer no-name turist olarak ayak bastığımız bu tatlı Ada'da bir güzel pahalı yemeğimizi yedik (pahalı ve kötü!) Hemen ardından, kafamıza güneş geçmeden atalım kendimizi sulara diye niyetlendik, ama etrafta cup diye denize atlayacak mekan göremedik.. E be güzelim, dedik ya Keçi Adası, ne bekliyordun ki? diye sormadan da edemedim kendime bu milisaniyeler içinde!

Bazılarımız turistik gezilerin vazgeçilmez parçası Grotta Azzura'ya keşfe çıkmak istedi. Diğerlerimiz olabilecek en yüksek sezonda orada olduğumuzu düşünerek, "seni ben oraya başka bir zaman götürürüm, söz bak" diyerek, grup içindeki harmoniyi bozmadan en iyi fikrin hemen Marina Grande'nın yanındaki koydaki plaja gitmek olduğuna dair fikirbirliği oluşturdular. Ama oraya da tek ulaşım botlaymış ve gidiş dönüş 15 euro...

Herşey çok çabuk gelişti.... Plajdı, ulaşımdı derken birden kendimizi Dolce Vita'lara akarken buluverdik:

Şimdi kulaklarınızı dikip beni bir güzel dinlerseniz, siz de Capri adasında kendinizi Sophia Loren'ler, Grace Kelly'ler, hatta Victoria Beckham'lar gibi hissederek tatil yapabilirsiniz :)) 

Ada'ya ferry'le gelir gelmez, sağ taraftaki tekne gezileri standına gidiyorsunuz. Orada göreceğiniz kocaman Rent A boat - 2hours/90 Euro'yu takip ediyorsunuz. (web sayfası)


Sonra tinton bir kaptan amca, size tekne kullanmanın (artık bindiğimiz şeyin adı ne ise), ne kadar kolay olduğunu anlatıyor. Nasıl çapa atılır, hangi koylarda nereye yanaşabiliriz. Nerede rüzgar var, Marina'ya geri dönerken nelere dikkat etmemiz gerek falan filan, bütün bunları ziplenmiş şekilde 6 dakikada anlatıyor. Ehliyetini bırakıyorsun, seni teknene kadar eskort ediyorlar :)

Vrııııııııııııııııııııııııııııııııııın !!!!! Açılıyorsun Capri'nin koylarına!

İşte Hayat Budur. İlk bulduğun koyda, at çapayı ve dal dal dal dal !!!

Biz bu sefer acemi olduğumuz için sadece bardak ve bir iki şişe su almıştık yanımıza.Botların buzluğu da olduğuna göre bir sonraki sefer için meyve, atıştırmalık bir iki paket bişi veeee Martini veya Campari alalım yanımıza dedik! İşte o zaman tam Dolce Vita'yı tatmış oluruz.


Şimdi teknik detaylara geçecek olursak, bot kullanmak zor değil. Azıcık cesaret gerekiyor, hele bizim gibi yüksek sezonda kiraladıysanız bütün Capri açıkları vızır vızır tekne trafiği ile kaynıyor. Neyse, ilk kompleksinizi (saray yavrusu yatların yanına çapa atarsanız olacağı budur) aştıktan sonra, siz de adeta ananızın karnından tekneyle/botla doğmuş gibi bütün Capri açıklarında  usta kaptan gibi o koy benim, bu koy senin keyif yapacaksınız :)))


Dikkat etmeniz gereken şey, büyük ya da hız teknelerinin dalgasını en doğru şekilde yemek. En güvenli yolu, uzak durun :) Yanından geçmeyin :D

2 saat Capri'nin etrafında gezmeye hayli hayli yetiyor. Hiç durmadan giderseniz 20 dakikada yapılabilecek bir parkur. Ama biz sefamıza düşkün bir  grup olarak, bir saat daha uzattık turumuzu ve bize her ekstra saat için 30 euro alıyoruz demelerine rağmen toplam sadece 90 euro ödedik.

İki kişi olsanız bile, Capri'nin tanını çıkarabileceğiniz, İtalyanın bu güzel adasında kendinizi film karesinden fırlamış bir Sophia Loren, Grace Kelly veya Jackie O' gibi hissetmenizin en güzel yolu, buna benzer bir bot kiralamak olacaktır!

Pişman olmazsınız, güvenin bana :)))

Ciao!